[Προεκτάσεις] Αδιέξοδο

Στο θέμα της «μικρής ΔΕΗ» ο Αλέξης Τσίπρας έχει επιχειρήματα που βρίσκουν ακροατές και πέραν του κόμματός του και ίσως θα κέρδιζε ένα δημοψήφισμα. Αλλά, στην ουσία, με την πρόταση για τη διεξαγωγή του, ο ΣΥΡΙΖΑ ξαναπαίρνει τον δρόμο των απραγματοποίητων επιδιώξεων.

Εν προκειμένω δεν μιλάμε για συλλογή υπογραφών, όπως έκανε ο Χριστόδουλος με τις ταυτότητες, αλλά για κανονικό δημοψήφισμα όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα. Από αυτή την άποψη, η πρόταση ισοδυναμεί με μια τρύπα στο νερό: αυτό το δημοψήφισμα είναι αδύνατο να πραγματοποιηθεί για συγκεκριμένους λόγους.

Ο πρώτος είναι ότι 120 υπογραφές βουλευτών που χρειάζεται η πρόταση για να κατατεθεί μπορεί να μη βρεθούν – και να εξελιχθεί το εγχείρημα σε βούτυρο στο ψωμί της κυβέρνησης. Ο δεύτερος ότι για να διεξαχθεί δημοψήφισμα πρέπει να έχει ψηφιστεί ήδη ο νόμος για το αντικείμενο του οποίου ζητείται – άρα, πρόκειται για μια μάχη που ήδη χάθηκε κοινοβουλευτικά. Ο τρίτος είναι ότι μια τέτοια πρόταση είναι ίσης κοινοβουλευτικής βαρύτητας με την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, ήτοι πρέπει να εγκριθεί από 180 βουλευτές και αυτό είναι αδύνατο: όσοι ψήφισαν τον νόμο γιατί να ψηφίσουν στη συνέχεια και για ένα δημοψήφισμα για την ισχύ του;

Επιπλέον για να γίνουν όλα αυτά, χρειάζεται Βουλή που να λειτουργεί σε Ολομέλεια και αυτό πριν από τον προσεχή Οκτώβριο δεν θα γίνει, καθώς είναι απίθανο η κυβερνητική πλειοψηφία να ανοίξει καλοκαιριάτικα τη Βουλή – ακόμη και αν συγκεντρωθούν οι 120 υπογραφές.

Πρόκειται, δηλαδή, για επιμονή σε κάτι που βρίσκεται στον αέρα προτού καν διατυπωθεί. Πρακτικά, το αίτημα για δημοψήφισμα αποσκοπεί σε οτιδήποτε άλλο εκτός από την πραγματοποίηση δημοψηφίσματος. Απλώς, ο ΣΥΡΙΖΑ το μετατρέπει σε αιχμή της πολιτικής του αυτή την περίοδο και το συνδέει με τις αντιλήψεις του για τις συμμαχίες, με τις προθέσεις του για την προεδρική εκλογή, με την αντίδρασή του στην πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων και με τη γενικότερη πρακτική του στην αναχαίτιση της κυβερνητικής δραστηριότητας.

Μπαίνει σε μια διαδικασία για τη διεκδίκηση δημοψηφίσματος για λόγους εντελώς διαφορετικούς από αυτούς που θα εξυπηρετούσε ένα δημοψήφισμα. Η τακτική για την τακτική, όμως, δεν οδηγεί πουθενά. Κάποιος να τους εξηγήσει αυτό που έλεγε ο ουκρανός συγγραφέας Μιχαήλ Τουρόβσκι: «Οσο πιο μακρύ είναι ένα αδιέξοδο τόσο πιο πολύ μοιάζει με δρόμο».