[Ιστορίες] Μαγεία

Είκοσι επτά ημέρες τώρα ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ οργώνει τη Βραζιλία στο τιμόνι ενός τροχόσπιτου. Εχει παρέα μυθικούς βραζιλιάνους ποδοσφαιριστές, τον Πελέ, τον Σόκρατες, τον Αφοσίνιο – όλο το «camping car» είναι ζωγραφισμένο από τον Σες, έναν καλλιτέχνη του δρόμου. Ο Ντάνι παρακολουθεί το Μουντιάλ «αλλιώς», γυρίζει ένα ντοκιμαντέρ για λογαριασμό του Arte, αποτυπώνει τον σφυγμό της Βραζιλίας σε μια περίοδο που όλος ο πλανήτης τον ακούει αλλά ελάχιστοι τον κατανοούν.

Ξεκίνησε από το Ρίο, πήγε Σάο Πάολο, ανέβηκε προς Μπραζίλια, ταξίδεψε στο Σαλβαντόρ ντε Μπαχία διασχίζοντας τη βραζιλιάνικη σαβάνα και τέλη της εβδομάδας επιστρέφει στο Ρίο, για τον τελικό. Μίλησε με τον Αφοσίνιο, ήπιε στο μπαρ του Σόκρατες, συνάντησε τον Λούλα και την Ντίλμα Ρουσέφ, βρέθηκε σε διαδηλώσεις εναντίον του Μουντιάλ όπου οι διαδηλωτές… παρακολουθούσαν Μουντιάλ, επισκέφθηκε ιδρύματα που βοηθούν τα παιδιά στις φαβέλες και ένα χωριό αυτοδιοικούμενο από το Κίνημα των Ακτημόνων, βρέθηκε σε μια εναλλακτική ποιητική βραδιά, ανακάλυψε τον θρύλο του Πάι Ιάσιο, ενός σκλάβου που ερωτεύτηκε την κόρη ενός συνταγματάρχη, και έκανε επτά ώρες δρόμο προκειμένου να γνωρίσει τον 13χρονο Βερά Τζεγκουακά Μιρίμ, μέλος της φυλής Γουαρανί, που ξεδίπλωσε στη διάρκεια του εναρκτήριου αγώνα ένα πανό υπέρ των δικαιωμάτων της φυλής του – ο πλανήτης δεν τις είδε ποτέ τις εικόνες αυτές, λογοκρίθηκαν.

Λίγο πριν από το τέλος ο Ντάνι συνάντησε στο Σαλβαντόρ έναν παλιό του γνώριμο, έναν τιτάνα της βραζιλιάνικης μουσικής. Στη διάρκεια της συζήτησής τους συνειδητοποίησε ότι ο Ζιλμπέρτο Ζιλ έχει γίνει, στα 72 του χρόνια πια, ένας σοφός. Ενας σοφός των κοινωνικών κινημάτων ο οποίος του εξήγησε ότι το πρόβλημα της Αριστεράς (και της Δεξιάς, αλλά η Αριστερά μας ενδιαφέρει) είναι ότι δεν καταλαβαίνει την πραγματικότητα, δεν καταλαβαίνει τις αντιφάσεις της πραγματικότητας. Υπάρχει, ας πούμε, το Μουντιάλ. Και όλη η κριτική για το Μουντιάλ. Η κριτική είναι δικαιολογημένη αλλά επί του παρόντος κυβερνά η μπάλα. Οχι, δεν πρέπει να απελπιζόμαστε, αντέτεινε ο Ζιλμπέρτο Ζιλ στον Ντάνι, που του είπε ότι βρίσκει όλες αυτές τις αντιφάσεις και τη βία της Βραζιλίας απελπιστικές: πρέπει να αποδεχθούμε την πραγματικότητα, ο σοσιαλισμός είναι το άπειρο, αυτό είναι το όνειρο που πρέπει να διατηρήσουμε ζωντανό. Στο τέλος ο θρύλος έπιασε την κιθάρα του, με φόντο τη θάλασσα, και οι δύο με μπλούζες στο ίδιο χρώμα. Τι τυχερός άνθρωπος αυτός ο Ντάνι…