[Προεκτάσεις] Κεντροαριστερά

Κατά τους παλιούς μαρξιστές, που εντρυφούσαν στον διαλεκτικό και ιστορικό υλισμό, τα πράγματα κινούνται νομοτελειακά, με βάση τη θεωρία των αντιθέσεων. Οταν υπάρχουν οι αντικειμενικές προϋποθέσεις θα προκύψει και το αντίστοιχο αποτέλεσμα.

Στην πορεία αποδείχθηκε ότι οι πολιτικές εξελίξεις δεν διαμορφώνονται τεχνικά, ως συνέπεια των αιτίων τους. Γιατί όσο και αν υπάρχουν οι προϋποθέσεις, κάποιος πρέπει να τις κάνει κείμενο, λόγο, πρόταση, ύφος δημόσιας παρουσίας. Πιο απλά, την ιστορία την κινούν τα πρόσωπα.

Αυτή η προσέγγιση είναι το κλειδί για να ερμηνευθεί η ξηρασία της λεγόμενης Κεντροαριστεράς. Κόμματα, κοινοβουλευτικά στελέχη, αποτυχημένοι πολιτευτές, κατ’ επάγγελμα κεντροαριστεροί, ηγέτες χωρίς οπαδούς και μονοπρόσωπες «κινήσεις πολιτών» – όλοι με σχέση «αγάπης» και μίσους μεταξύ τους – ανακυκλώνονται στις ίδιες άγονες διεργασίες.

Τι λείπει; Αυτός που θα μετατρέψει την ιδέα της Κεντροαριστεράς σε πολιτικό λόγο με απήχηση. Η πολιτική προσωπικότητα που θα πείσει. Δηλαδή, ο ηγέτης. Και χωρίς ηγέτη στην πολιτική τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει. Ποιος από όσους ανεμίζουν σήμερα τα πολύχρωμα φτερά τους σαν παγόνια έχει εμβληματικά στοιχεία «ιδρυτή» της νέας Κεντροαριστεράς; Ποιος εκπροσωπεί αυθεντικά τη συνέχεια της ιστορικής διαδρομής της και όχι τις κενοδοξίες του; Αλλο να αγωνίζεσαι για την Κεντροαριστερά και άλλο να κάνεις καριέρα στην πολιτική ντυμένος κεντροαριστερός.

Ο τελευταίος φυσικός ηγέτης του χώρου ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Οταν ρωτήθηκε κάποτε, σε μια ιδιωτική συζήτηση, ποιος είναι κατάλληλος για ηγέτης, απάντησε: «Αν πούμε ότι, αυτή τη στιγμή, σε μια πλατεία, βρίσκονται εκατοντάδες άνθρωποι με διάφορες ιδιότητες – εργάτες, υπάλληλοι, στρατιωτικοί, πανεπιστημιακοί, πολιτικοί, νέοι και μεγαλύτεροι, γυναίκες και άνδρες -, ηγέτης ανάμεσά τους είναι αυτός που, μόλις εκραγεί μια βόμβα, θα πεταχθεί και θα αναλάβει να διαχειριστεί την κατάσταση».