[Ιστορίες] Ζητείται ελπίς

Ο 15χρονος Μοχάμεντ Ντούντιν πέρασε την περασμένη Πέμπτη κουβαλώντας τσιμεντόλιθους. Βοηθούσε στο χτίσιμο της οικογενειακής κατοικίας στην Ντούρα της Δυτικής Οχθης. Προς το παρόν, η «οικογενειακή κατοικία» είναι μερικοί ασοβάτιστοι τοίχοι χωρίς ταβάνι. Ο πατέρας του τού ζήτησε να βοηθήσει και την επομένη. Πήγαν για ύπνο νωρίς, εξαντλημένοι. Ο πατέρας του ξύπνησε χαράματα από ουρλιαχτά. Ο 15χρονος γιος του ήταν νεκρός.

Αργά το βράδυ είχαν κάνει έφοδο στην Ντούρα εκατοντάδες ισραηλινοί στρατιώτες. Αναζητούσαν τους τρεις ισραηλινούς εφήβους που είχαν απαχθεί από θρασύδειλους εξτρεμιστές. «Οι γονείς έμειναν ξάγρυπνοι ώστε να ανοίξουν αμέσως την πόρτα αν την χτυπούσαν οι στρατιώτες -πριν την ανατινάξουν». Ο Μοχάμεντ ξύπνησε από τη φασαρία. Ηθελε να βγει έξω. Εκατοντάδες παιδιά και έφηβοι ακολουθούσαν ήδη τους στρατιώτες πετώντας πέτρες, δεχόμενα ως απάντηση δακρυγόνα και χειροβομβίδες κρότου – λάμψης. «Αυτή είναι η ζωή στα χωριά της Δυτικής Οχθης. Ολα τα παιδιά ξεχύνονται αμέσως στους δρόμους για να αποκρούσουν τους στρατιώτες – σαν να τους τραβάει μαγνήτης». Αλλά η μητέρα του Μοχάμεντ δεν τον άφησε. Κλείδωσε την πόρτα. Ο 15χρονος πρέπει να βγήκε κάποια στιγμή από το παράθυρο. Λίγο μετά τις 5 π.μ., άρχισαν να αποχωρούν και τα τελευταία στρατεύματα. Οταν ξαφνικά, ένας στρατιώτης στο πίσω μέρος της φάλαγγας, σήκωσε το τουφέκι του και άνοιξε πυρ εναντίον των νεαρών από απόσταση 80 μέτρων. Ο Μοχάμεντ χτυπήθηκε στο στήθος.

«Ηταν ένα 15χρονο αγόρι. Η μητέρα του δεν εμφανίστηκε ενώπιον του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ στη Γενεύη, οι αδελφές του δεν δημοσιοποίησαν καμία σπαρακτική επιστολή, καμία μαζική προσευχή δεν διοργανώθηκε προς τιμήν του. Κανείς δεν κατηγόρησε τους στρατιώτες που τον σκότωσαν με αληθινά πυρά για ωμή τρομοκρατία. Φυσικά, κανείς δεν απολογήθηκε: το Ισραήλ αγνόησε τον θάνατό του. Αλλά και ο Μοχάμεντ Ντούντιν ήταν ένα αγόρι – η λέξη που χρησιμοποιούν οι Ισραηλινοί για να περιγράψουν τους τρεις απαχθέντες εφήβους».

Τα λόγια αυτά τα έγραψε στις 28 Ιουνίου ο Γκίντεον Λέβι, αρθρογράφος της εφημερίδας «Χααρέτζ». Ο 19χρονος Εγιάλ Γιβράχ, ο 16χρονος Γκιλάντ Σαάρ και ο 16χρονος Ναφτάλι Φρένκελ δεν είχαν ακόμη βρεθεί νεκροί σε ένα χωράφι. Ο 17χρονος παλαιστίνιος Μοχάμεντ Αμπού Χντέιρ δεν είχε ακόμη δολοφονηθεί ως αντίποινα. Και ο Λέβι, φυσικά, δεν είναι αντισημίτης. Είναι μια από τις ελάχιστες νηφάλιες φωνές που έχουν απομείνει σε μια περιοχή όλο και πιο παράλογη, όλο και πιο τραγική.