[Προεκτάσεις] Συνασπισμοί

Ξέρει κάτι ή πρόκειται για ένα ακόμη επεισόδιο στο σενάριο που τον στέλνει το 2015 στο Προεδρικό Μέγαρο με συμφωνία των δύο μεγάλων κομμάτων; Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος έριξε ένα βότσαλο στη λίμνη προκαλώντας κύκλους αναταραχής στα νερά της τρέχουσας πολιτικής επικαιρότητας. Το ενδεχόμενο για «μεγάλο συνασπισμό» ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο – άσχετα αν ο ίδιος σε δεύτερο χρόνο το μετέθεσε στο μακρινό μέλλον, αποτρέποντας τον Βορίδη και τα άλλα παιδιά της αμιγούς Δεξιάς από εμφράγματα.

Υπάρχει πράγματι πιθανότητα να βρεθούν κάποια στιγμή στην ίδια όχθη τα δύο μεγαλύτερα κόμματα; Στην πολιτική ποτέ μη λες ποτέ. Αλλωστε αυτό το ενδεχόμενο έχει αρκετές παραλλαγές. Ητοι, δεν σημαίνει ότι απαραιτήτως θα σχηματίσουν από κοινού κυβέρνηση – αυτή η κουρελού θα παραήταν πολύχρωμη – ή ότι θα βγάλουν μαζί Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Μπορεί να σημαίνει απλώς την ανάληψη κοινών δεσμεύσεων έναντι τρίτων. Για ποιον λόγο; Από ανάγκη! Η χώρα, ακόμη και αν δεν χρειαστεί καινούργιο δάνειο – με ή χωρίς καινούργιο Μνημόνιο – σίγουρα θα χρειαστεί μια λύση για το χρέος. Αλλιώς μέλλον δεν έχει – με οποιαδήποτε κυβέρνηση. Μόνο που οι δανειστές δεν είναι τόσο κουτόφραγκοι ώστε να μη διασφαλίσουν ότι όσα συμφώνησαν με τρεις ελληνικές κυβερνήσεις για να κρατήσουν την Ελλάδα στην Ευρωζώνη δεν θα γίνουν καπνός από την επόμενη.

Οποιος δεν βάζει το κεφάλι στην άμμο αντιλαμβάνεται ότι το πρώτο που θα ζητήσουν θα είναι συνέχεια και συνέπεια σε βάθος χρόνου. Για να υπάρξει λυτρωτική απόφαση για το χρέος θα πρέπει να αναληφθούν ανάλογες ελληνικές δεσμεύσεις. Από ποιον; Από τα δύο μεγάλα κόμματα. Ωστε να ισχύουν, είτε διαγράφεται στο μέλλον αυτοδυναμία – με τα σημερινά δεδομένα αυτό αφορά πρωτίστως τον ΣΥΡΙΖΑ – είτε όχι.

Η διακηρυγμένη άρνηση του Αλέξη Τσίπρα να συμπράξει σε τέτοιου είδους εξελίξεις είναι ίσης αξίας με τη διαβεβαίωση του Σαμαρά ότι δεν θα έβαζε ποτέ την υπογραφή που έβαλε μαζί με τον Βενιζέλο στην κυβέρνηση Παπαδήμου, τον Φεβρουάριο του 2012 – με το επιχείρημα ότι το δεύτερο Μνημόνιο «διόρθωνε» το πρώτο. Ο «μεγάλος συνασπισμός» μπορεί να προκύψει για να «διορθωθεί» το δεύτερο. Οποιος τον αρνηθεί απλώς θα διαπιστώσει ότι και να κερδίσει τις εκλογές δεν θα υπάρχει τίποτε να παραλάβει. Αλλωστε, μια τέτοια εξέλιξη δεν προαναγγέλλεται. Υπόκειται σε αυτό που έλεγε ο γερμανός φυσικός και σατιρικός συγγραφέας Γκέοργκ Λίχτενμπεργκ (1742-1799): «Τα μεγάλα γεγονότα δεν δημιουργούνται, συμβαίνουν».