[Ιστορίες] Πλιέ και υπόκλιση

Πάνε 44 χρόνια από τότε που γυρίστηκε αυτό το σκετς. Κοντά μισός αιώνας. Ενας ανώνυμος δημόσιος υπάλληλος με κοστούμι, χαρτοφύλακα και σκληρό καπέλο αγοράζει τη σοβαρότερη εφημερίδα και κατευθύνεται, πεζή, στη δουλειά του. Περπατάει όμως αστεία, πρώτα τεντώνει εμπρός το ένα πόδι και μετά κάνει δυο γρήγορα βήματα, κατόπιν τέσσερα – πέντε βήματα με λυγισμένα τα γόνατα, δυο – τρεις κινήσεις μπαλέτου και πάλι από την αρχή, με ρυθμό. Λογικό: εργάζεται στο υπουργείο του Βλακώδους Περπατήματος, μια κυβερνητική υπηρεσία αρμόδια να αναπτύσσει, ακριβώς, βλακώδεις τρόπους περπατήματος. Με προϋπολογισμό 348 εκατομμυρίων στερλινών, εφάμιλλο εκείνων του υπουργείου Υγείας και του υπουργείου Αμυνας.    

Είναι ένα από τα διασημότερα σκετς των Μόντι Πάιθον. Με πρωταγωνιστή, φυσικά, τον Τζον Κλιζ. Μέσα σε 4,5 λεπτά πιάνει τρυφερά στα χέρια (ή τα πόδια…) του τον στερεότυπο χαρτογιακά και τον εξοντώνει. Ολη η έπαρση, η άσκοπη όσο και γελοία φλυαρία, η γραφειοκρατική ανικανότητα, που επικρατούν στους κόλπους της βρετανικής (ή της όποιας…) κυβέρνησης συνοψίζονται σε μια μπαλετική έκταση του ψηλόλιγνου ποδιού του. Αν ισχύει αυτό που λένε, πως τα καλύτερα σκετς είναι εκείνα που φαντάζονται ένα ολόκληρο σύμπαν μέσα στο οποίο το ίδιο το σκετς δεν είναι παρά μια φευγαλέα ματιά, τότε το υπουργείο του Βλακώδους Περπατήματος είναι μια ολόκληρη σχολή από μόνο του. Γελάς. Γελάς πολύ. Γελάς (και) πικρά.

Τι κρίμα λοιπόν που δεν το συμπεριέλαβαν οι πέντε εναπομείναντες Μόντι Πάιθον στο νέο, κύκνειο σόου που δίνουν από χθες, και για συνολικά δέκα παραστάσεις, στην O2 Arena του Λονδίνου. Δεν θα ήταν και εύκολο βέβαια, διανύουν όλοι την όγδοη δεκαετία της ζωής τους. Αν και ο Τζον Κλιζ το εξήγησε διαφορετικά: «Ο μόνος λόγος για τον οποίο πέρασε στην Ιστορία ήταν η ιδιοφυής παράστασή μου, ποτέ δεν πίστευα ότι ήταν ένα ιδιαίτερα καλό σκετς», δήλωσε. Ακόμη μια κίνηση μπαλέτου… Η βρετανική «Γκάρντιαν» θα γεμίσει από δαύτες τις επόμενες ημέρες, κάλεσε ήδη τους αναγνώστες της να εφεύρουν το δικό τους βλακώδες περπάτημα και να της στείλουν υλικό. Ακόμα καλύτερα, βέβαια, θα ήταν να γίνει πραγματικότητα το νέο πρότζεκτ που εμπνεύστηκε ο Κλιζ – «μια σειρά με θέμα το τι θα ήταν η θρησκεία αν οι Εκκλησίες δεν τα είχαν σκατώσει». Την πρότεινε όμως στον επικεφαλής του δικτύου ITV, τον Πίτερ Φίντσαμ, και αυτού «του γύρισε το μάτι». Κανένα χιούμορ.