[Προβολείς] Στα θερμοκήπια της ύφεσης

Στα θερμοκήπια της Οντεμίρα, στη Νότια Πορτογαλία, έψαχναν πέρσι εργάτες. Εμφανίστηκαν σαράντα. Την πρώτη ημέρα παραιτήθηκαν οι μισοί. Μέχρι να περάσει μια εβδομάδα είχαν παραιτηθεί όλοι. Τώρα – όπως γράφουν οι «New York Times» – μαζεύουν τη σοδειά αερομεταφερόμενοι εργάτες απ’ την Ταϊλάνδη.

Δουλειές υπάρχουν στην Πορτογαλία, κι ας φτάνει η ανεργία στο 15%. Αλλά σε αυτές τις δουλειές κανένας Πορτογάλος δεν θέλει να δουλέψει. Δεν φταίει μόνο ότι είναι λίγα τα λεφτά. Δεν φταίει ότι είναι σκληρή η δουλειά. Οι άνεργοι έχουν επίγνωση ότι όλες οι θέσεις εργασίας που τους προσφέρονται δεν μπορεί παρά να είναι επισφαλείς, άγριες και υποαμειβόμενες. Φταίει ότι οι νέοι Πορτογάλοι, αβροδίαιτοι και καλοσπουδαγμένοι, δεν φαντάστηκαν ποτέ, ούτε μπορούν ακόμη να φανταστούν, τον εαυτό τους σκυφτό στα θερμοκήπια να μαζεύει μούρα.

Στην Πορτογαλία και την Ελλάδα, στην Οντεμίρα και τη Μανωλάδα, στη μεγάλη επικράτεια της νοτιοευρωπαϊκής ανεργίας, η πρόκληση για τους ξεκρέμαστους νέους δεν είναι μια απλή αντιξοότητα. Δεν τους ζητάμε να ανεχτούν την κακουχία. Τους ζητάμε να ριχτούν σε έναν άλλον κόσμο. Να μεταναστεύσουν σε ένα παρελθόν που το ήξεραν μόνο από τις διηγήσεις των παππούδων τους.

Φτυσμένοι από την Ιστορία, με τα άχρηστα μάστερ τους στο συρτάρι, οι απόβλητοι της μεγάλης ύφεσης είναι ακόμη χρήσιμοι στον κόσμο. Χρήσιμοι για να πληρώνουν εφάπαξ κι αναδρομικά στις ελίτ των συνταξιούχων.