[Προεκτάσεις] Λαύριο

«Ποιος είναι απόψε ο τυχερός/ στο Λαύριο γίνεται χορός» τραγούδησαν παλιότερα – σε  μουσική του Χατζιδάκι και στίχους του Γκάτσου – η Μούσχουρη και ο Μπιθικώτσης. Και στον καιρό του ο Σαββόπουλος: «Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά, στην αγορά, στο Λαύριο…». Οι συμβολισμοί του χώρου ίσως μας βοηθήσουν αύριο να μάθουμε τι είναι τελικά Το Ποτάμι.

Με τον κλασικό ορισμό «κόμμα είναι η ανώτερη μορφή οργάνωσης του λαού», ώς τώρα δεν πρόκειται ακριβώς για κόμμα: λείπει η οργάνωση και για το συνέδριο ψήφισαν κάτι λιγότερα από 8.000 άτομα – λαό δεν το λες.  

Στις ευρωεκλογές το ψηφοδέλτιό του εισέπραξε απλώς ένα μέρος από την αγωνία του εκλογικού σώματος που αναζητά το καινούργιο και το διαφορετικό. Διαφορετικό ήταν Το Ποτάμι, καινούργιο δεν κατάφερε να πείσει ότι είναι: στο Στρασβούργο έστειλε έναν 75άρη  πανεπιστημιακό – συμπαθή αλλά «του συστήματος» – και έναν γόνο.

Η επίδοσή του – ούτε καν εφτά στους δέκα – ήταν κατώτερη των προσδοκιών που καλλιεργήθηκαν και της επικοινωνιακής βοηθείας που προσφέρθηκε σε μια εκλογή που σε ψηφίζουν και χωρίς θέσεις, αφού δεν πρόκειται την επομένη να κυβερνήσεις. Τέτοια ποσοστά έχουν πάρει και άλλοι που χάθηκαν.

Στο Τεχνολογικό Πάρκο Λαυρίου, οι «ποταμίτες» θα προσπαθήσουν να γίνουν κόμμα. Μακάρι. Οσο περισσότερο οργανώνεται ο λαός σε πολιτικά σχήματα τόσο καλύτερα.  Αλλά θα χρειαστούν κάτι περισσότερο από τις φίρμες που κάλεσε ο εφευρετικός Σταύρος και προφανώς θα καπελώσουν με την παρουσία τους τα πάντα, καθώς είναι μανούλες στα επικοινωνιακά. Οπως και κάτι περισσότερο από τις «εκπλήξεις» που υπόσχονται οι διοργανωτές, δίνοντας στο συνέδριο περισσότερο χαρακτηριστικά που μπορεί να έχει ένα μπιτς πάρτι, παρά ένα ανώτατο όργανο λήψης πολιτικών αποφάσεων.

Θα χρειαστούν οργάνωση με δομή και λειτουργίες, και ιδεολογία πρωτίστως. Ιδεολογία δεν είναι οι κουφές ιδέες τύπου «να μπει έκτακτος φόρος σε όσους είχαν δημόσια αξιώματα από το 1974» και οι κοινοτοπίες που εμφανίσθηκαν ως «θέσεις» για τις προεκλογικές ανάγκες.  Είναι η διακριτή κοσμοθεωρία σου για τα πράγματα και την προοπτική τους, και όχι «λίγο από όλα και βλέπουμε».

 Είναι ικανό να διαμορφώσει τέτοιο πλαίσιο το σώμα του Λαυρίου; Αν τα καταφέρει, το πολιτικό παιχνίδι θα αποκτήσει πράγματι έναν καινούργιο παίκτη. Αλλιώς, στα αναστηλωμένα κτίρια της Γαλλικής Εταιρείας Λαυρίου θα μείνει απλώς το νόημα μιας φράσης του Πολ Βαλερί: «Τίποτε δεν γερνάει πιο γρήγορα απ’ όσο ένας νεωτερισμός».