[Προβολείς] Σνούκερ των τριών μιλιγκράμ

Παρ’ όλα αυτά νομίζω ότι είναι πολύ λιγότεροι. Προηγήθηκε το 2004, τότε που πήραμε το νταμπλ: ένα Γιούρο για την μπάλα κι ένα άλλο για την Πολιτική μας ορθότητα. Ούτε που θυμάμαι με πόσους φίλους μου (της Αριστεράς και της Προόδου) τσακώθηκα τότε για τα «εθνικιστικά» συνθήματα. Λέτε αυτά να περίμενε ο Μιχαλολιάκος για να βγει απ’ την κρυψώνα του; Αμφιβάλλω ζωηρά και προσέχω πάρα πολύ μη βάλω ξανά ξινούς Ιαβέρηδες στη ζωή μου. Βασικά διατηρώ το δικαίωμα να χαίρομαι σπανίως,  χωρίς όμως αστερίσκους και βιβλιογραφία, ιδίως τώρα που τα περιθώρια έχουν στενέψει τρομερά. Δεν εξηγείται αλλιώς. Η χαρά φαίνεται πως είναι πάθηση και χαρά στον που την έχει. Οι υπόλοιποι να μου κάνουν τη χάρη να μαζέψουν τα μαστίγια ή να τα στρέψουν στον εαυτό τους και στις αμαρτίες τους. Εχω κι εγώ αμαρτίες αλλά σας διαβεβαιώ ότι είναι εντελώς άκακες. Αμαρτία πρώτη: χαίρομαι πολύ που αυτήν την Κυριακή θα δω χωρίς περισπασμούς το Ελλάδα – Κόστα Ρίκα αφού το Γουίμπλεντον έχει την ίδια μέρα ρεπό. Αμαρτία δεύτερη: χαιρετίζω τη φίλη μου (ξέρει αυτή) που δεν χάνει από την τηλεόραση αγώνα Σνούκερ (snooker, αγγλικό μπιλιάρδο, βρε άσχετε). Αν μάλιστα μου τη δώσει και με κάνα χόκεϊ, τότε αντίο νύχτες αγρύπνιας να με θυμάσαι, anafranil και triptizol. Αντίο και σένα μικροπολιτικό κεντροαριστερό στρες.