[Προεκτάσεις] Ανακολουθίες

Αιφνιδίως από το ΠαΣοΚ εγείρονται αντιρρήσεις για την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ. Δικαίωμά τους; Ισως. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα ένα από τα προαπαιτούμενα για την τελευταία δόση του δανείου; Και δεν ήταν ο  Γκίκας Χαρδούβελης που διαβεβαίωσε τους εταίρους στο Eurogroup ότι όλα τα προαπαιτούμενα θα ικανοποιηθούν; Πώς γίνεται την Παρασκευή ο υπουργός Οικονομικών να διατυπώνει τη θέση της ελληνικής κυβέρνησης σε ένα θέμα και τη  Δευτέρα στο Μέγαρο Μαξίμου να συζητούν με το ένα από τα δύο κόμματα που κυβερνούν να αλλάξει αυτή θέση;  

Πρόκειται για ακόμη μία ανακολουθία. Αλλη μία ήταν η υπόθεση των απολύσεων. Ως υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε έναν χρόνο να καταλήξει με την τρόικα και στη συνέχεια η κυβερνητική ηγεσία τού είπε ότι δεν υπάγονται όλα τα υπουργεία στις ρυθμίσεις του! Υπήρξε η υπόθεση Θεοχάρη: ένας μάνατζερ προσλαμβάνεται από την αγορά με συμβόλαιο για να κάνει μια συγκεκριμένη δουλειά και υποχρεώνεται να παραιτηθεί, χωρίς καμία αποζημίωση, γιατί κρίθηκε ότι όσο καλύτερα γινόταν αυτή η δουλειά τόσο  επηρέαζε αρνητικά τα εκλογικά ποσοστά των κομμάτων που κυβερνούν. Υπάρχει επίσης και η διαβεβαίωση του υπουργού Εσωτερικών ότι οι απολύσεις αφορούν τους άλλους!

Είναι αυτά δείγματα συνέπειας από μια χώρα που προσπαθεί να χτίσει ένα μίνιμουμ αξιοπιστίας διεθνώς και να ενισχύσει τη διαπραγματευτική θέση της έναντι των δανειστών της ώστε να τη διευκολύνουν στην εξόφληση του χρέους της; Είναι αυτή η συμπεριφορά των υπουργών συμβατή με τις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης ότι κινείται πάντα στον δρόμο των μεταρρυθμίσεων και τηρεί στο ακέραιο τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει; Είναι κυβερνητικός συντονισμός αυτός που παρακολουθούμε με τον Βενιζέλο να ηγείται του δικού του Υπουργικού Συμβουλίου και τον Σαμαρά να παρακολουθεί πώς οι δικοί του υπουργοί επιστρέφουν στην αντιμνημονιακή του περίοδο;

Υπάρχουν επιχειρήματα για να μείνει η ΔΕΗ όπως έχει, να μην απομακρύνεται κανένας από το Δημόσιο, να μην περιορισθούν τα όρια του κράτους. Αλλά μπορούν να τα επικαλούνται τα μέλη μιας κυβέρνησης που προσπαθεί να πείσει ότι η πολιτική που έχει ακολουθήσει ήταν μονόδρομος; Μπορεί να υπάρχει κυβέρνηση υπέρ του Μνημονίου και υπουργοί εναντίον του; Σε αυτήν την περίπτωση το μήνυμα που στέλνει η χώρα στο διεθνές περιβάλλον είναι αυτό που έλεγε ο Ωνάσης: «Ο κανόνας είναι ότι δεν υπάρχουν κανόνες».