[Κιόσκι] Ενας ευφυής σχεδιασμός

Η Σιλβί Κοφμάν της Monde μάς καλεί να φανταστούμε μια σκηνή: τα 51 εκατομμύρια των κατοίκων της Νότιας Κορέας να εγκαταλείπουν τη χώρα τους και να αρχίσουν να περιπλανώνται στον πλανήτη. Πενήντα εκατομμύρια είναι πέντε φορές ο πληθυσμός της Ελλάδας, κάτι παραπάνω από τον πληθυσμό της Ισπανίας ή παρακάτω από τον πληθυσμό της Ιταλίας. Η επιθεώρηση Foreign Policy, πάλι, σημειώνει ότι περίπου 50 εκατομμύρια χρήστες ακολουθούν τον Τζάστιν Μπίμπερ στο twitter. Οποιο μέτρο σύγκρισης και αν πάρει κανείς, τον πληθυσμό μιας χώρας ή τους φαν ενός ποπ ειδώλου, η πραγματικότητα δεν αλλάζει: 51,2 εκατομμύρια είναι ο συνολικός αριθμός των ανθρώπων που έχουν υποχρεωθεί να εγκαταλείψουν τις εστίες τους.

Σύμφωνα με την Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, ποτέ άλλοτε από την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου δεν είχαν ξεριζωθεί τόσο πολλοί άνθρωποι. Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί. Οι πρόσφυγες είναι 6 εκατομμύρια περισσότεροι από τον περασμένο χρόνο. Στα 22 εκατομμύρια κατοίκων που αριθμεί η Συρία τα 9 έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους ενώ 2,5 εκατομμύρια αναζητούν την τύχη τους σε ξένες χώρες. Περίπου 2,6 εκατομμύρια είναι οι αφγανοί πρόσφυγες και 1,1 εκατομμύριο οι Σομαλοί. Και όσο οι συγκρούσεις δεν σταματούν τόσο οι πρόσφυγες θα αυξάνονται.

Η γαλλίδα αρθρογράφος θέτει ένα ερώτημα: μπορεί η Ευρωπαϊκή Ενωση να συνεχίσει να αναθέτει το βάρος αυτού του τεράστιου ρεύματος μόνο σε κάποια από τα μέλη της; Η απάντηση είναι φυσικά αρνητική. Η Ευρώπη, όμως, αντιδρά και σε αυτήν την περίπτωση με τον συνηθισμένο της τρόπο. Τα κράτη – μέλη που ευνοούνται από τη γεωγραφία νίπτουν τας χείρας τους ενώ οι Βρυξέλλες προτιμούν να μη βλέπουν ότι αυτό το παλιρροϊκό κύμα δεν θα δώσει ποτέ τη θέση του στην άμπωτη αλλά θα συνεχίσει να φουσκώνει. Οι ευρωπαίοι ηγέτες γνωρίζουν ασφαλώς ότι δεν ζούμε σε έναν ονειρικό κόσμο. Αλλά όπως απέδειξαν στην οικονομική κρίση, δεν πρόκειται να αντιδράσουν πριν απειληθούν από έναν πραγματικό εφιάλτη.  

Η λύση ασφαλώς δεν είναι εύκολη. Και φυσικά λύση δεν μπορεί να αποτελέσει η υποδοχή 15.000 σύρων μεταναστών από τη Σουηδία, άλλων 10.000 από τη Γερμανία και 500 από την Γαλλία. Αντίθετα από ό,τι λέγεται για πολλές περιπτώσεις, σε αυτήν την περίπτωση απαιτείται κάποιου είδους παρθενογένεση, ένας συνολικός και ευρύς σχεδιασμός που δεν θα περιλαμβάνει μόνο φράχτες στα χερσαία σύνορα και περιπολίες στα θαλάσσια αλλά πολύ περισσότερα πράγματα. Απαιτείται ένας ευφυής σχεδιασμός – όχι όμως για τη δημιουργία ενός άλλου κόσμου. Αυτή τη φορά είναι ο ίδιος ο κόσμος που πρέπει να δημιουργήσει ξανά τον εαυτό του.