[Προεκτάσεις] Λογική

Την περασμένη εβδομάδα ο πρώην πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος οργάνωσε στην Αθήνα ένα επιστημονικό συμπόσιο για την οικονομική ανάπτυξη. Εκεί  ο αμερικανός καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ Μπέντζαμιν Φρίντμαν είπε επί λέξει: «Δεν δικαιολογείται από οικονομικής ή ηθικής πλευράς η Γερμανία να είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα στη σύγχρονη Ιστορία, της οποίας το χρέος αναδιαρθρώθηκε και διεγράφη, και μάλιστα σε ευρεία κλίμακα».

  Αναφερόταν στη διεθνή διάσκεψη που έγινε στο Λονδίνο το 1953 και απάλλαξε τη μεταπολεμική Γερμανία από το 60% του χρέους της, ορίζοντας την αποπληρωμή του υπολοίπου σε συνάρτηση με τις οικονομικές επιδόσεις της. Δηλαδή εμμέσως ο αμερικανός οικονομολόγος πρότεινε ακριβώς αυτό που έχει προτείνει κατ’ επανάληψη ο Αλέξης Τσίπρας για τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και η κυβερνητική πλευρά αντιμετώπισε μέχρι τώρα ως συριζαίικη παλαβομάρα.

 Φυσικά ο διακεκριμένος ομιλητής δεν είναι οπαδός του ΣΥΡΙΖΑ – τέτοιας προέλευσης συνιστώσες δεν χωράνε στην Κουμουνδούρου. Είναι απλώς οπαδός της λογικής που οδηγεί στο συμπέρασμα: κάτι που έγινε για μια χώρα μπορεί να γίνει και για άλλη.

Μέχρι στιγμής η κυβέρνηση δεν διανοήθηκε να εξετάσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο και προεκλογικά τουλάχιστον προέβαλε άλλες ιδέες. Πότε με την επιμονή του αντιπροέδρου της στη βιωσιμότητα του χρέους, λόγω των «παραμετρικών χαρακτηριστικών του» – που ο ίδιος εξασφάλισε ως υπουργός Οικονομικών εννοούσε. Και πότε με την άποψη που διατύπωσε ο Πρωθυπουργός «είχαμε πρωτογενές πλεόνασμα – ρυθμίστε μας το χρέος», δίνοντας στην απόφαση του Eurogroup τον Νοέμβριο του  2012 μια ερμηνεία  που δεν συμμερίζονται όλοι και το διευκρίνισε προχθές στον Γκίκα Χαρδούβελη ο Ντεϊσελμπλούμ.

Το ελληνικό χρέος ωστόσο είναι αληθινός γόρδιος δεσμός. Οι ιδέες για επιμήκυνση της αποπληρωμής του σε συνδυασμό με νέα μείωση των επιτοκίων δεν οδηγούν σε άμεση λύση. Και η σκέψη για κούρεμα, με επιμέρους αποφάσεις των χωρών που έχουν  δανείσει την Ελλάδα, μπορεί να τινάξει στον αέρα τις κυβερνήσεις τους.

Αλλά χωρίς λύση αυτού του προβλήματος, τα κεκτημένα στον περιορισμό του δημοσιονομικού ελλείμματος και στις μεταρρυθμίσεις που έγιναν θα αποδειχθούν κάτι ανάμεσα στον πίθο των Δαναΐδων και στην προσπάθεια του Σίσυφου. Για αυτό η πρόταση που διατυπώνει ο Τσίπρας και με τον τρόπο του υποστηρίζει ο Φρίντμαν δεν είναι για πέταμα. Αν μη τι άλλο, γιατί στην Ελλάδα από τον καιρό του Μεγάλου Αλεξάνδρου ξέρουμε ότι: «Οι δεσμοί που δεν λύνονται, κόβονται».