[Προεκτάσεις] Πρόβλημα

Τι συμβαίνει στην Αθήνα; Ενα ερώτημα που συνοψίζει την απεικόνιση των ελληνικών πραγμάτων στα διεθνή μέσα ενημέρωσης μετά τις ευρωεκλογές. Προφανώς θα το βρει μπροστά του και ο Γκίκας Χαρδούβελης στην πρώτη παρουσία του στο Eurogroup.

Οσοι είχαν επενδύσει στην κυβέρνηση Σαμαρά σαν στο άλογο που θα έφτανε την κούρσα ώς το τέλος αρχίζουν να ψυλλιάζονται ότι μπορεί να την πάτησαν – όπως την είχαν πατήσει και με τον Γιώργο Παπανδρέου.

Ευλόγως. Η πολιτική προσαρμογής, έτσι όπως την εκφράζει πλέον το νέο Υπουργικό Συμβούλιο, μπάζει. Ο χειρισμός των απολύσεων είναι η ορατή πλευρά μιας διαφαινόμενης αλλαγής που είχε ξεκινήσει πριν από τις εκλογές. Η ρητορική «τελειώνει το Μνημόνιο, φεύγει η τρόικα και βγαίνουμε από την κρίση» συμπληρώνεται με το κλείσιμο του ματιού από τους λαϊκιστές υπουργούς για παροχές, αλλά και με τις ηρωικές κορόνες «δεν θα κάνουμε ό,τι λένε το ΔΝΤ και η τρόικα». Αυτά είναι αρκετά για να δημιουργήσουν την αίσθηση ότι η Ελλάδα ετοιμάζεται να ξανακυλήσει στα παλιά.

Το πρόβλημα για την κυβέρνηση είναι ότι αυτά με τα οποία πολιτεύεται στο εσωτερικό δεν ισχύουν όταν συνομιλητές της είναι οι δανειστές και το διεθνές σύστημα που παρακολουθεί την πορεία της ελληνικής οικονομίας. Γι’ αυτούς οι κανόνες σήμερα είναι οι ίδιοι που ήταν και χθες: το Μνημόνιο ισχύει ακόμη, οι δεσμεύσεις παραμένουν, η ανάγκη για βοήθεια εξετάζεται και οι όροι επιτήρησης δεν άλλαξαν.

Η τρόικα θα είναι εδώ τον επόμενο μήνα, θα κάνει την αξιολόγηση όπως συνήθως και τα πορίσματά της θα είναι ο οδηγός για τις τελευταίες δανειακές δόσεις, την ενδεχόμενη νέα δανειοδότηση, τις διευθετήσεις, το χρέος και ό,τι άλλο μπορεί να ισχύει για μια χώρα που παραμένει υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο.

Από αυτή την άποψη η κυβέρνηση, προσπαθώντας να κατευνάσει το κομματικό της ακροατήριο – και ενδεχομένως να εξασφαλίσει συνθήκες εκλογικού αιφνιδιασμού -, βάζει σε κίνδυνο ό,τι έγινε ώς τώρα. Αν πάρουν το πάνω χέρι οι λαϊκιστές, τα προηγούμενα επεισόδια με τους δανειστές θα είναι ευχάριστες αναμνήσεις. Καλλιεργώντας την εντύπωση ότι «τελειώσαμε με την κρίση, αρχίζουν καλύτερες ημέρες» βγάζουν οι ίδιοι την κοινωνία στα κάγκελα. Παρά τα βήματα που έγιναν, δεν θα φτάσουμε πουθενά με αυτή την πολιτική. Γιατί εδώ, στην Ελλάδα, από τον καιρό του Δημοσθένη ξέρουμε ότι «προς γαρ το τελευταίον εκβάν έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται».