[Προεκτάσεις] Ισορροπίες

Τώρα που έφυγαν οι πρώτες εντυπώσεις ας δούμε τα χαρακτηριστικά του νέου κυβερνητικού σχήματος.

Ως μέθοδος υπέρβασης των δυσχερειών, ο ανασχηματισμός είχε τρία χαρακτηριστικά. Πρώτον, έλυσε ένα πρόβλημα που… δεν υπήρχε: βρέθηκε υπουργός Οικονομικών! Αλλά η κυβέρνηση δεν είχε κολλήσει στο συγκεκριμένο υπουργείο λόγω Στουρνάρα, ώστε να ελπίζει ότι θα τη βγάλει από τη δύσκολη θέση ο Χαρδούβελης. Δεύτερον, δεν βρήκε λύσεις στα προβλήματα που υπήρχαν. Οι αντικαταστάσεις υπουργών έγιναν με υλικό από τα τηλεοπτικά παράθυρα. Με αυτό το κριτήριο, δεν άφηναν τουλάχιστον τον Αδωνη, που σ’ αυτά είναι άπαιχτος; Τρίτον, δημιούργησε νέα προβλήματα: όταν βγάζεις τον Χατζηδάκη και βάζεις τον Ντινόπουλο, αν μη τι άλλο προκύπτει θέμα ύφους δημόσιας παρουσίας.

Το νέο σχήμα οικοδομήθηκε πάνω σε μια εντυπωσιακή αντίφαση. Από τη μια υπόσχεται να συνεχίσει την ασκούμενη οικονομική πολιτική, λόγω του προφίλ του νέου υπουργού Οικονομικών. Από την άλλη, υπόσχεται την παραβίασή της, λόγω της λαϊκίζουσας ρητορικής ορισμένων από τους νεοεισελθόντες. Και την ίδια στιγμή είναι σχήμα δημιουργικής αριθμητικής: ικανοποίησε την επιθυμία του ΠαΣοΚ να έχει περισσότερες θέσεις χωρίς να διαταράξει την ποσοστιαία αναλογία με τη ΝΔ, αυξάνοντας τις καρέκλες στη δεύτερη σειρά της αίθουσας του Υπουργικού Συμβουλίου.

Είναι προφανές ότι ο ανασχηματισμός δεν έγινε για να λύσει προβλήματα διακυβέρνησης, αλλά προβλήματα των δύο κομμάτων που κυβερνούν. Αναδιέταξαν τις εσωκομματικές ισορροπίες τους οι αρχηγοί τους: άλλους τιμώρησαν για το εκλογικό αποτέλεσμα και άλλους υπουργοποίησαν με το βλέμμα στις επόμενες εκλογές. Δεν μπήκαν οι καλύτεροι που είχαν τα δύο κόμματα αλλά οι χρησιμότεροι – έστω και με τη γραφικότητά τους ενίοτε. Ούτε όσοι έφυγαν ήταν οι αποτυχημένοι. Ο – πρώην πλέον – υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, για παράδειγμα, αξιέπαινος για το έργο του κατά τον πρόεδρο του ΠαΣοΚ, απομακρύνθηκε προκειμένου να εξυπηρετηθεί μια εσωκομματική συμφωνία.

Εφόσον ο ανασχηματισμός έγινε για να βελτιώσει την κυβερνητική εικόνα ενόψει των επόμενων εκλογών, που ενδεχομένως δεν θα αργήσουν, μάλλον δεν το πέτυχε – με εξαίρεση τον νέο υπουργό Οικονομικών. Κατά τα λοιπά, θα κριθεί στην πράξη η ικανότητα των μελών του νέου Υπουργικού Συμβουλίου να βάλουν τα δύο κυβερνητικά κόμματα στον δρόμο της ανάκαμψης. Προς το παρόν το σκηνικό θυμίζει μια ατάκα της θρυλικής Τζούντι Γκάρλαντ στην προπολεμική ταινία «Ο μάγος του Οζ» (1939): «Τότο, έχω την εντύπωση ότι δεν είμαστε πια στο Κάνσας».