[Διαστάσεις] Ο λαός μίλησε

Στις 9 του περασμένου Φεβρουαρίου, η κυβέρνηση ανακοίνωσε την απόφασή της να καταργήσει τη λίστα στην επιλογή των υποψήφιων ευρωβουλευτών και να εισαγάγει τον σταυρό. Η απόφαση εκείνη ντύθηκε με ένα δημοκρατικό μανδύα, ερμηνεύτηκε δηλαδή ως επιθυμία των δύο αρχηγών να δοθεί προβάδισμα στους πολίτες. Στην πραγματικότητα υπηρετούσε δύο τελείως διαφορετικούς στόχους. Ο Πρωθυπουργός απαλλασσόταν από τις εσωκομματικές έριδες για τη συγκρότηση του ευρωψηφοδελτίου του και έριχνε στη μάχη όλο τον κομματικό μηχανισμό. Ο αρχηγός του ΠαΣοΚ, πάλι, ξεμπέρδευε με μια κίνηση από τον μπελά των 58. Οι τελευταίοι ήταν πολύ διανοούμενοι και πολύ φτωχοί για να αρχίσουν τις προεκλογικές περιοδείες. Και μάλλον πολύ άγνωστοι για να τα βάλουν με το βαθύ ΠαΣοΚ.

Είχα χρησιμοποιήσει τότε ένα απλό παράδειγμα για να υποστηρίξω ότι το σύστημα του σταυρού ειδικά στις ευρωεκλογές είναι λάθος. Είχα διατυπώσει την υπόθεση ότι όλοι οι υποψήφιοι συγκροτούν μία ενιαία λίστα και ότι σε αυτήν περιλαμβάνονται ο Λαζόπουλος και ο Παγουλάτος. Ποιος από τους δύο θα έπαιρνε τους περισσότερους σταυρούς; Ποιος από τους δύο είναι καταλληλότερος να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στο Ευρωκοινοβούλιο; Δύο ερωτήσεις, δύο διαφορετικές απαντήσεις.

Ο λαός μίλησε. Και δεν επανεξέλεξε κανέναν από τους απερχόμενους ευρωβουλευτές που, όσο να ‘ναι, κάποια πείρα την είχαν αποκτήσει. Επειδή απέτυχαν; Οχι αναγκαστικά, και πάντως όχι όλοι. Επειδή υπήρχε ανάγκη ανανέωσης; Μα η ανανέωση δεν μπορεί ποτέ να είναι ολοκληρωτική, το καινούργιο πρέπει να ανακατεύεται με το παλιό. Επειδή υπήρχαν καλύτεροι; Τα αποτελέσματα δεν δείχνουν προς αυτή την κατεύθυνση. Εκείνοι που σταυρώθηκαν περισσότερο ήταν στην πλειοψηφία τους άνθρωποι γνωστοί από την τηλεόραση. Από τον ΣΥΡΙΖΑ ταξιδεύουν στις Βρυξέλλες, μεταξύ των άλλων, μία πρώην πρωταθλήτρια του στίβου και δύο καθηγητές που μιλούσαν στις πλατείες για αντισυνταγματικά Μνημόνια ή χαρακτήριζαν τη μεταπολίτευση κλεπτοκρατική. Από τη Νέα Δημοκρατία εξελέγη ο Ζαγοράκης, αλλά έμεινε έξω η Νίκη Τζαβέλλα (ενώ ήδη είχε αυτοεξαιρεθεί η Μαριέττα Γιαννάκου, γνωρίζοντας τι την περίμενε). Στην Ελιά ήλθαν πρώτοι η Εύα Καϊλή και ο Νίκος Ανδρουλάκης, ενώ αποκλείστηκαν άνθρωποι που γνωρίζουν άριστα την Ευρώπη όπως ο Παντελής Καψής και ο Παναγιώτης Ιωακειμίδης. Ακόμη και μεταξύ των «υποψιασμένων» ψηφοφόρων του Ποταμιού, μια προσωπικότητα όπως ο Σταύρος Τσακυράκης κατέλαβε μόλις τη 19η θέση.

Το μόνο πράγμα που φαίνεται ότι πέτυχε η καθιέρωση του σταυρού ήταν η μείωση της αποχής. Αν όμως ήταν αυτός πραγματικά ο στόχος, θα μπορούσαν τα κόμματα να επιλέξουν αποκλειστικά τηλεοπτικές περσόνες για να μας εκπροσωπήσουν στην Ευρώπη. «Οτιδήποτε συνιστά συμμετοχή, έκφραση, πλουραλισμό, δυνατότητα του πολίτη να εκφραστεί, είναι θετικό» είχε πει τον Φεβρουάριο ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Πλουραλισμό; Αποτυπώνουν, αλήθεια, τα εκλογικά αποτελέσματα κάποιον πλουραλισμό;