[Προεκτάσεις] Τραγωδία

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο νικητής της 25ης Μαΐου. Ο ίδιος θεωρεί ότι αυτό του επιτρέπει να ζητάει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κάτι που δεν μπορεί να του δώσει: τη διάλυση της Βουλής. Και από την κυβέρνηση να μη λειτουργεί κατά τη δεδηλωμένη της Βουλής που προέκυψε από τις εκλογές του 2012, αλλά με βάση το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Δηλαδή, να μην αποφασίζει ο Πρωθυπουργός, αλλά να συναποφασίζουν – πρακτικά, να του εκχωρηθεί δικαίωμα βέτο.

Ο Αντώνης Σαμαράς και ο Βαγγέλης Βενιζέλος ηττήθηκαν στις ευρωεκλογές. Αλλά συνεχίζουν σαν να μην υπήρξαν καν αυτές οι εκλογές. Ενώ αντιμετωπίζουν ως θεσμική εκτροπή τις αξιώσεις του Τσίπρα, οι ίδιοι φέρονται έτοιμοι να αλλάξουν προεκλογικά τους κανόνες του παιχνιδιού και – όπως έκαναν και στις αυτοδιοικητικές εκλογές – να κόψουν στα μέτρα τους τον εκλογικό νόμο, κάτι που δεν δείχνει σεβασμό στους θεσμούς.

Αυτές οι πολωτικές νοοτροπίες στους δύο κεντρικούς άξονες του πολιτικού συστήματος προϋπήρχαν των εκλογών και συνιστούν τη θεσμική τραγωδία της χώρας.

Ο Σαμαράς, π.χ., δεν ενημέρωσε ποτέ κατ’ ιδίαν τον Τσίπρα για θέματα που σχετίζονται με τα ελληνικά στρατηγικά συμφέροντα. Σε ποια σοβαρή χώρα δεν υπάρχει ανοικτή γραμμή ανάμεσα στον πρωθυπουργό και στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Πού αλλού στην Ευρώπη ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας έχει αποκλείσει τον ενδεχόμενο διάδοχό του από τους θεσμικούς συνομιλητές του, υποδηλώνοντας ότι τον θεωρεί αποσυνάγωγο ή ανάξιο να έχει λόγο σε θέματα μείζονος εθνικής σημασίας;

Από την πλευρά του, ο Τσίπρας δεν αναγνωρίζει στον Σαμαρά το δικαίωμα να εκπροσωπεί τη χώρα έναντι τρίτων. Σε ποια σύγχρονη δημοκρατία, το κόμμα που ενδέχεται να κυβερνήσει απειλεί ότι δεν θα αναγνωρίσει την υπογραφή της χώρας επειδή μπήκε από την προηγούμενη κυβέρνηση; Πού ακούστηκε αξιωματική αντιπολίτευση να αντιμετωπίζει τα θέματα που υπερβαίνουν τους κυβερνητικούς κύκλους με λογική οιονεί εμφυλίου πολέμου ή σαν να επίκειται καθεστωτική αλλαγή;

Από τη μια ΝΔ – ΠαΣοΚ προβάλλουν ότι αν χάσουν την εξουσία κινδυνεύει το έθνος, από την άλλη στον ΣΥΡΙΖΑ παίζουν με τις γεωπολιτικές παραμέτρους που ορίζουν την υπόσταση της χώρας. Κάποιος να τους εξηγήσει ότι υπάρχει ζωή και μετά τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο, όπως υπήρχε ζωή και πριν από τον Τσίπρα. Αν δεν το αποδέχονται, τότε, κατά τον στίχο του Καβάφη: «Βλάπτουν κ’ οι τρεις τους την Συρία το ίδιο».