[Προβολείς] Τα χαλιά και η Δημοκρατία

Πρώτα ζούμε και μετά ψηφίζουμε. Τούτο μόνο έχω να προσθέσω, το λίγο που κυκλοφόρησα στην προεκλογική Αθήνα. Δεν είμαι εις θέσιν να γνωρίζω κατά πόσο αυτό επηρέασε τα  αποτελεσματα της κάλπης. Επηρέασε πάντως τη γνώμη που έχω για σας. Πού ακούστηκε να μιλάει ο Σαμαράς ή ο Τσίπρας και η πόλη ολόκληρη να έχει το θράσος, τη γαϊδουριά πες καλύτερα, να ζει και να βασιλεύει έξω από τον κλοιό με τις κόκκινες κορδέλες της Τροχαίας; Να ένα δώρο που δεν θα σπεύσω ποτέ να λύσω τον φιόγκο του. Χίλιες φορές καλύτερα να περάσω από κάτω, να κόψω δρόμο από τα στενά, να πάω από τις πλατείες, στα τραπεζάκια έξω, στις υπαίθριες μεταδόσεις του Τσάμπιονς Λιγκ και στα θέατρα που δουλεύουν στο φουλ με τριάντα βαθμούς Κελσίου τα βράδια. Το προκάρδιο άλγος των εκλογών του 2012 μάς έγινε, βλέπω, μάθημα και αυτή τη φορά το πήγαμε πιο στο ρελαντί.  

Τώρα έχω μπροστά μου μια στοίβα επινικίων να τα αποδελτιώσω με την ησυχία μου. Από εδώ οι πρώτες υποσχέσεις για το νέο γήπεδο της ΑΕΚ κι απο εκεί η Δούρου σε πόζα «Βόλος δεν είναι μόνο ο Βόλος».  Από εδώ τα πουλόβερ, από εκεί οι μάλλινες ρόμπες και τα χαλιά ρολό, σούζα στον τοίχο. Ετσι σε θέλω όταν με βλέπεις και παραφουντώνω.