[Αγιογραφίες] Μέτωπα

Πρώτη φορά Αριστερά. Με δεύτερη φορά το ίδιο ποσοστό.

Κάπως έτσι συνοψίζεται το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών για τον ΣΥΡΙΖΑ που πήρε, πάνω-κάτω, ό,τι και τον Ιούνιο του 2012. Ο Τσίπρας δεν είναι Ρέντσι. Και όχι μόνο γιατί στην Ιταλία η λίστα της οποίας ηγήθηκε, όχι χωρίς φανφάρες ο Αλέξης, πήρε το 1/10 του ποσοστού που έλαβε ο Ματέο, σπεύδοντας να το χαρακτηρίσει στο twitter «ιστορική νίκη». Κάπου εκεί, στο ύφος επικοινωνίας, αναδεικνύεται η διαφορά ανάμεσα στη σύγχρονη ακομπλεξάριστη Αριστερά του Ρέντσι και στην παρωχημένη λαϊκίζουσα Αριστερά του Τσίπρα. Κάτι που εξηγεί και το χάσμα ανάμεσα στα ποσοστά. Αλλιώς μιλάς με 40% και αλλιώς με 26%.

Ο Τσίπρας επέλεξε – δεν είχε άλλη λύση κι οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του το ίδιο θα έκανε – τους πανηγυρισμούς. Πρόσεξε όμως τη νυχτερινή δοσολογία του μηνύματος και των συμβολισμών, αφήνοντας την επίσκεψη στον Παπούλια για την επόμενη ημέρα και αποφεύγοντας να την προαναγγείλει. Η πολιτική είναι θέμα momentum και στην Κουμουνδούρου επέλεξαν την Κυριακή το βράδυ έναν πιο αργό ρυθμό. Η αλήθεια είναι ότι ένα 28%-29% και μια πεντάρα διαφοράς θα ήταν πολύ διαφορετική υπόθεση.

ΤΟ ενδιαφέρον είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αγωνιούσε – όχι αδίκως – για το αποτέλεσμα στην Αττική. Τελικά, φαίνεται ότι η καραμπόλα Μιχαλολιάκου – Μώραλη στον Πειραιά έδωσε το κάτι παραπάνω στη Ρένα Δούρου. Αλλη μια απόδειξη του απρόβλεπτου και μη γραμμικού χαρακτήρα που έχει πλέον η ελληνική πολιτική. Ωστόσο, αυτό που δεν περίμεναν ήταν το 8% της Ελιάς. Ο Σγουρός έχασε, αλλά ο Βενιζέλος αποδείχθηκε φτιαγμένος από ανθεκτικό υλικό. Είναι μια έκπληξη και μια διάψευση για το επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ και ενάμιση χρόνο – από εποχής λίστας Λαγκάρντ – στην Κουμουνδούρου απολάμβαναν τη φθορά του προέδρου του ΠαΣοΚ στις δημοσκοπήσεις και θεωρούσαν ότι κάθε φορά που τον αντιμετώπιζαν ήταν κερδισμένοι από χέρι. Εστω κι αν, ειδικά στη Βουλή, ο Βενιζέλος ήταν σκληρός αντίπαλος για τον Τσίπρα. Την Κυριακή 25 Μαΐου αποδείχθηκε για άλλη μια φορά ότι τα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων αποτελούν ολισθηρό έδαφος. Η Ελιά στάθηκε μια χαρά. Και η καλλιέργεια κλίματος καταστροφής την ωφέλησε.

ΦΥΣΙΚΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε. Αλλά η αυτοδυναμία είναι νησί που δεν φαίνεται καν στον ορίζοντα. Ακόμη και το 35,5% που υπό πολλές και εξαιρετικές προϋποθέσεις δίνει κοινοβουλευτική πλειοψηφία είναι εννιάμισι μονάδες μακριά και φαίνεται άπιαστο. Ακόμη χειρότερα: πέρα από τον καταποντισμό των πιθανών συμμάχων της Κουμουνδούρου σε μια υποθετική κυβέρνηση συνεργασίας, δηλαδή των ΑΝΕΛ και της ΔΗΜΑΡ, το πρόβλημα είναι ένα αόρατο, αλλά υπαρκτό προοδευτικό μέτωπο που διαφαίνεται στην κοινωνία. Αυτό, αθροίζοντας την Ελιά, Το Ποτάμι, τη ΔΗΜΑΡ και διάφορα υπόλοιπα, τείνει προς το 20%. Και δεν φαίνεται να έλκεται/πείθεται από τον ΣΥΡΙΖΑ έτσι όπως πολιτεύεται αυτή τη στιγμή. Την ίδια ώρα ο Τσίπρας κατάφερε, όπως φαίνεται, να αποπλανήσει ένα μέρος της βάσης του ΚΚΕ στην Αττική, που ψήφισε Δούρου, αλλά ο Περισσός ανέκτησε τις χαμένες δυνάμεις του 2012.

ΠΑΡΑ τα ζιγκ-ζαγκ, το στρατηγικό δίλημμα του Τσίπρα μοιάζει, είναι η αλήθεια, με τον προβληματισμό του Σαμαρά: να πάει πιο κέντρο; Κανονικά, η απάντηση, κρίνοντας από το σκορ του Ρέντσι, είναι αυτονόητη. Είναι επίσης θέμα ηγεσίας.