[Γνώμη] Σήματα κινδύνου

Μπορεί μεν η διακομματική όξυνση να περισπά την προσοχή από το εκλογικό αποτέλεσμα στη Δυτική Θράκη και τις ουσιώδεις ποιοτικές παραμέτρους του. Αλλά μόνο μυωπάζοντες δεν διαβλέπουν τους αρκούντως ευανάγνωστους κινδύνους που εμπερικλείουν οι αριθμοί και οι μεθοδεύσεις που τους διαμόρφωσαν.

Κυρίως όμως τα ενδεχόμενα που μπορεί να αναπαραχθούν σε βάθος χρόνου. Δεδομένου ότι: αυτό σηματοδοτεί έωλες επιδιώξεις της Αγκυρας, που για πρώτη φορά τις προάγει τόσο μεθοδικά.

Ο,τι και να συμβαίνει, εξόφθαλμο είναι πως η Θράκη βρίσκεται μονίμως στο στόχαστρο της τουρκικής υστεροβουλίας και της εθνικιστικής της βουλιμίας.

Με τη διαφορά ότι εμείς μεν ιχνηλατούμε περιστασιακά τις ανησυχίες. Οπως ακριβώς και σήμερα, εξαιτίας εκλογικών αστοχιών.

Ενώ η Αγκυρα προάγει αθορύβως μεν, συστηματικά δε συγκεκριμένες (και κυρίως διαχρονικές) πολιτικές, που σκοπούν στην έμμεση μεσοπροθέσμως άλωση αυτής της ακριτικής περιοχής. Αλωση, όχι με την έννοια προσαρτησιακών πρακτικών, αλλά προέκταση της στρατηγικής της επιρροής με όρους (εν είδει δουρείων ίππων) έως και αυτονόμησης, μέσω «κυπροποίησης». Με συστηματική δηλαδή καλλιέργεια συνθηκών οι οποίες να επιτρέψουν κλιμάκωση τέτοιων τάσεων. Αρχής γενομένης από την επιμονή στο «δικαίωμα του εθνοτικού αυτοπροσδιορισμού». Με ό,τι αυτό σημαίνει. Και με ό,τι αυτό συνεπάγεται, αν δεν ανασχεθεί εγκαίρως. Και εννοούμε αποτροπή με όρους πολιτικούς και μέσα στα πλαίσια σχεδιασμών, που να μεριμνούν για τη μειονότητα. Οχι να τη στοχοποιούν με όρους εθνικιστικών παρεμβάσεων, που εμπεριέχουν δυναμικές καταπιέσεως. Αυτό θα ήταν το χειρότερο. Χειρότερο, δηλαδή, από την επιπόλαιη παραγνώριση του ζητήματος.

Χωρίς να κινδυνολογούμε, πρέπει εντούτοις να υπομνήσουμε τις πρόσφατες επισημάνσεις Ερντογάν για τη βαλκανική τουρκική πολιτική, που «περνά από τη Θράκη και καταλήγει στο Κόσοβο!». Και αυτό, υπό το φως και το βάρος όσων εξελίσσονται στη σύνολη περιοχή, αποβαίνει εν πολλοίς ευκρινές σήμα κινδύνου για εμάς.