[Προεκτάσεις] Ανισότητα

Η Ντόρα Μπακογιάννη επέκρινε προσφάτως την ανάδειξη των  ευρωβουλευτών με σταυρό και σε μία περιφέρεια. Καθώς ολοκληρώνεται η πρώτη προεκλογική εκστρατεία που έγινε με αυτόν τον τρόπο, προκύπτει ότι έχει δίκιο: οι πάντες ήταν απροετοίμαστοι. Κυρίως οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές που υποχρεώθηκαν να απευθυνθούν σε δέκα εκατομμύρια ψηφοφόρους. Ούτε για πρωθυπουργοί να πήγαιναν.

Ο σταυρός απάλλαξε τους πολιτικούς αρχηγούς από την υποχρέωση να ορίσουν με αξιοκρατία ή με οδυνηρές εσωκομματικές διαδικασίες ποιους θα στείλουν στην Ευρωβουλή. Αδίκησε όμως όσους, με το προηγούμενο σύστημα, θα βρίσκονταν στα ρετιρέ της λίστας των κομμάτων τους – επειδή η προγενέστερη θητεία τους στο  Στρασβούργο τούς έδινε αυτό το δικαίωμα. Τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι δύο κυρίες.

Από τη ΝΔ, η Μαριέττα Γιαννάκου. Με προσωπικό πολιτικό εκτόπισμα και εμπειρία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αρνήθηκε να διαγκωνιστεί με διάφορους άσχετους για μια θητεία που είχε ήδη κερδίσει στην πράξη, σε δύο διαφορετικές περιόδους, στο ευρωπαϊκό πεδίο.

Από το ΠαΣοΚ, η Συλβάνα Ράπτη. Θα είχε ευλόγως θέση στο ρετιρέ της λίστας καθώς υπάρχουν στο πρόσωπό της περισσότεροι λόγοι από όσους υπήρχαν όταν πρωτοπήγε στο Στρασβούργο. Οι ομοτράπεζοι, π.χ., του ΠαΣοΚ στους ευρωπαϊκούς θεσμούς – Σουλτς and friends – «αυτήν ξέρουν, αυτήν εμπιστεύονται», κατά τo σλόγκαν μιας παλιάς διαφήμισης. Ως επικεφαλής της πράσινης ευρωομάδας, την κράτησε στις Βρυξέλλες ενωμένη όταν οι εσωκομματικές εξελίξεις στην Αθήνα την έκαναν κομμάτια.

Από αυτήν την ομάδα μόνο η Συλβάνα κατεβαίνει στα μαρμαρένια αλώνια με το ΠαΣοΚ – η Κοππά είναι στη ΔΗΜΑΡ, ο Κρίτωνας στον ΣΥΡΙΖΑ και οι άλλοι στο σπίτι τους. Οτι μετέχει σε μια εσωτερική – αλλά και εσωκομματική – αναμέτρηση, όταν απουσίαζε για  πέντε χρόνια από τη χώρα – λόγω κομματικών και κοινοβουλευτικών υποχρεώσεων στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα -, συνιστά ανισότητα εις βάρος της. Η επιμονή της οφείλεται περισσότερο στη στόφα της γενιάς της που μπήκε πρώτη στο ΠαΣοΚ και θα φύγει τελευταία.

Συμπέρασμα: η Γιαννάκου θα λείπει από το Ευρωκοινοβούλιο γιατί δεν ενέδωσε στη δοκιμασία του σταυρού και η Ράπτη πρέπει να πάει καλά η Ελιά για να μη λείψει. Τόσο η απουσία της μιας όσο και η παρουσία της άλλης δείχνουν ότι η ανάδειξη ευρωβουλευτών «από τον λαό», με δήθεν «ίσους όρους», από ένα ψηφοδέλτιο 42 προσώπων παραπέμπει στο περίφημο απόφθεγμα του Αριστοτέλη: «Δεν υπάρχει τίποτε πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των άνισων».