[Στίγμα] Μαξιλάρια, στρώματα, καταψύκτες και τοστιέρες

Μαξιλάρια, στρώματα, καταψύκτες και τοστιέρες

Εξομολογούμαι ότι μου πήρε κανένα μισάωρο χθες το πρωί να διαβάσω το πλήρες κείμενο των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» για το «Σχέδιο Ζ» που επεξεργάζονταν το καλοκαίρι του 2012 οι εταίροι μας, προκειμένου να μας κλωτσήσουν εκτός ευρωζώνης. Ορισμένα κομμάτια του δημοσιεύματος τα διάβασα και δεύτερη φορά για να το χωνέψω ότι, ενώ εμείς παρακολουθούσαμε… χαρούμενοι και χαμογελαστοί τον ΣΥΡΙΖΑ να ακροβατεί ανάμεσα στο ευρώ και τη δραχμή υποθέτοντας ότι «αυτά είναι γελοιότητες», εκείνοι ήταν έτοιμοι να μας… σφάξουν στο γόνατο!

Οταν συνήλθα από το σοκ, έκανα ένα απλό τεστ για να τσεκάρω την εγκυρότητα του τύπου, ενός Πίτερ Σπίγκελ, που υπογράφει το δημοσίευμα. Τηλεφώνησα στον πρόεδρο της Τραπέζης της Ελλάδος Γιώργο Προβόπουλο, τον οποίο ο Σπίγκελ επικαλείται ως πηγή του.

Μου επιβεβαίωσε ότι του μίλησε. Και ότι όντως του είπε πως δύο ημέρες πριν από τις εκλογές σημειώθηκε εκροή καταθέσεων από τις τράπεζες 3 δισ. ευρώ – ήταν την Παρασκευή 15 Ιουνίου του 2012, δύο ημέρες πριν από τις εκλογές, στην κορύφωση της υστερίας που είχαν προκαλέσει, ΘΥΜΙΖΩ για να μην ξεχνιόμαστε, οι ανοησίες διαφόρων συριζαίων που έκαναν λόγο για δήμευση καταθέσεων, για αναγκαστικό εσωτερικό δανεισμό, για έξοδο από το ευρώ, επιστροφή στη δραχμή και άλλα τέτοια συναρπαστικά.

Ρώτησα τον πρόεδρο αν είχαν προηγηθεί άλλες εκροές νωρίτερα: μου ανέφερε ότι μέσα σε δύο εβδομάδες, ήτοι σε δέκα εργάσιμες ημέρες προ των εκλογών, είχε σημειωθεί εκροή 12-13 δισ. ευρώ, δηλαδή έφευγαν από τις τράπεζες καταθέσεις με ρυθμό πάνω από ένα δισ. την ημέρα.

Ο Προβόπουλος μου πρόσθεσε ότι στο μεσοδιάστημα μεταξύ των πρώτων και των δεύτερων εκλογών του ’12 το ύψος των εκροών έφτασε τα 17 δισ. ευρώ.

Και γέμισαν μαξιλάρια, στρώματα, συρτάρια, καταψύκτες ψυγείων, έως και… τοστιέρες!

(Γνωρίζω μια περίπτωση κατά την οποία πεντοχίλιαρο σε πεντακοσάρικα – κυκλοφορούσαν ακόμη τότε… -, κατανεμημένο για τον φόβο των… Ιουδαίων ισομερώς μέσα σε τοστιέρα, κάτω από τις θερμαινόμενες πλάκες, ψήθηκε κανονικά και έγινε δέκα ομοιόμορφα μαύρα χαρτάκια!)

Πρωθυπουργός από τις 6 έως τις 8 το βράδυ

Επίσης, επειδή ακούω να γίνεται πολύς λόγος για την καθοριστική (με την έννοια ότι μας έσωσε) παρέμβαση του Μπαρόζο, τον Οκτώβριο του 2011, στον Σαμαρά να συναινέσει στη δημιουργία κυβέρνησης εθνικής ενότητας, θα θυμίσω ότι μερικούς μήνες πριν, στα μέσα Ιουνίου του 2011, ένα απόγευμα μεταξύ 6 και 8 θεωρητικά Πρωθυπουργός ήταν ο Σαμαράς! Ηταν το απόγευμα εκείνο που ο Γιώργος του τηλεφώνησε και του είπε «έλα να πάρεις το μαγαζί», αλλά ο άλλος μάζεψε τους δικούς του, τους ρώτησε και εκείνοι τον απέτρεψαν – «άσε, μην αναλαμβάνεις τώρα, θα τον πας σε εκλογές και θα γίνεις Πρωθυπουργός μόνος σου».

Να τα λέμε κι αυτά, ε;

Τα λευκότερα λευκά

Αν και δεν μου αρέσουν τα κουίζ – βρίσκω τελείως βλακώδη την όλη διαδικασία όπου ένας θέτει το ερώτημα και κάνει τον έξυπνο γνωρίζοντας την απάντηση και οι υπόλοιποι σπάζουν το κεφάλι τους να βρουν τι ανταποκρίνεται σε αυτή – σήμερα, με το τέλος της προεκλογικής περιόδου, θα υποκύψω στον πειρασμό να θέσω και εγώ ένα σχετικό με τις ημέρες που περνάμε και αυτές που θα ακολουθήσουν. «Ποιο είναι λοιπόν το χρώμα που θα κυριαρχήσει την Κυριακή το βράδυ στους χάρτες που θα μεταδίδουν τα κανάλια; Το μπλε, το πορτοκαλί, το κόκκινο, το… μαύρο (φτου… φτου); Ε, ποιο;» (το πράσινο δεν το βάζω για λόγους ευνόητους). Είπαμε, μιλάμε για κουίζ, δεν λέμε ανέκδοτα, ούτε κάνουμε καλαμπούρι με τον πόνο των άλλων, εντάξει;

Ιδού η απάντηση, διότι διαβλέπω μια δυσκολία και δεν το θέλω: το λευκό! Διότι δεν είναι μόνο η επιστολή των τεσσάρων υποψήφιων περιφερειαρχών προς την εταιρεία SingularLogic, η οποία θα καλύψει μηχανογραφικά την έκδοση των αποτελεσμάτων (Σγουρός Αττικής, Τζιτζικώστας Κεντρικής Μακεδονίας, Μπακογιάννης Στερεάς Ελλάδος, Μαχαιρίδης Νότιου Αιγαίου), με την οποία ζήτησαν το χρώμα τους να είναι το… λευκό, είναι και η συντριπτική πλειοψηφία των υποψήφιων δημάρχων που απαίτησαν κάτι ανάλογο. Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων και εμπλοκών, η SingularLogic επικοινώνησε με έναν προς έναν τους υποψηφίους οι οποίοι δεν έχουν επίσημο χρίσμα και ρώτησε με ποιο χρώμα θέλουν να απεικονισθεί ο συνδυασμός τους. Με το λευκό ήταν η απάντηση και έχει μια εξήγηση το πράγμα: δεδομένου ότι σε ένα ποσοστό που θα υπερβαίνει το 80% οι περισσότεροι δήμοι και περιφέρειες θα κριθούν στον δεύτερο γύρο της επόμενης Κυριακής, ποιος θα ‘θελε να αυτοχειριαστεί;

Φουφουτόπουλος και Σία

Υποθέτω, βασίμως, κανείς. Αλλά υπάρχουν και οι καραμπόλες. Παράδειγμα τελευταίο που αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ. Αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθεί ως όπλο για τις εκλογές η παρωχημένη, από τα τέλη της δεκαετίας του ’70, τακτική της στήριξης από προσωπικότητες. Το όλο project εξελίσσεται ως εξής: κυκλοφορεί ένα χαρτί, το οποίο συνήθως έχει συντάξει κάποιος κομματικός παράγων, και κάτω από αυτό το κείμενο βάζουν την υπογραφή τους διάφοροι, στη λογική ότι αν το εκλογικό σώμα διαβάσει αυτά τα ονόματα θα εκστασιαστεί, θα πει «αααα, αφού στηρίζει και ο Φουφουτόπουλος, τότε να τους ψηφίσω» και θα συμπεριφερθεί αναλόγως στην κάλπη.

Το έκαναν πολλοί στο παρελθόν, το έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ με την υποψηφιότητα του προέδρου Αλέξη για την προεδρία της Κομισιόν, η οποία συντάραξε την Ευρώπη (μην πω, και φανεί ότι υπερβάλλω, και τον πλανήτη ολόκληρο). Αλλά στη σπουδή τους πάνω το έπαθαν το ατύχημα: πρώτος ο Μίκης (Θεοδωράκης), που ΔΕΝ υπέγραψε, διέψευσε ότι έβαλε υπογραφή στο κείμενο. Ακολούθησε ο αγαπημένος (μου) Σταμάτης Κραουνάκης με κάτι ανάλογο.

Για οποιονδήποτε άλλον αυτό θα γινόταν μάθημα. Οχι για το κόμμα της χαράς: που έβαλε την υπογραφή του Μίκη αυθαιρέτως και κάτω από κείμενο υποστήριξης του Θ. Δρίτσα στον Πειραιά και εισέπραξε μια διάψευση – σφαλιάρα που ήταν όλη δική του. Τι να το κάνω εγώ λοιπόν που τον Δρίτσα τον στηρίζουν 108 προσωπικότητες του τύπου «Φουφουτόπουλος και Σία» όταν ο Θεοδωράκης λέει «δεν σε στηρίζω; Και υποκλέψατε την υπογραφή μου;».

Ψήφος αυτοδιοικητική ή…

Η ολοκλήρωση της προεκλογικής περιόδου για τις αυτοδιοικητικές εκλογές τυπικά απόψε τα μεσάνυχτα δεν αναστέλλει τη συζήτηση για το ποια Τοπική Αυτοδιοίκηση θέλουμε. Αντίθετα. Την εντείνει και την επιταχύνει. Θέλουμε, ας πούμε, ο δήμαρχος να είναι αυτός που μαζεύει τα σκουπίδια, φροντίζει λίγο το πράσινο που μπορεί να υπάρχει σε κάποια πλατεία και να αλλάζει και κανέναν λαμπτήρα και τον περιφερειάρχη να τον ελέγχει; Ή θέλουμε τον δήμαρχο να είναι ένας μικρός κυβερνήτης της πόλης στην οποία κατοικούμε, εργαζόμαστε, πηγαίνουν τα παιδιά μας σχολείο, οι υπερήλικοι γονείς μας στα κέντρα κοινωνικής φροντίδας και εμείς εκμεταλλευόμαστε τον λίγο μας χρόνο για να αθληθούμε, να περπατήσουμε, να ξεφύγουμε από τα βάρη της καθημερινότητας; Τον δε περιφερειάρχη έναν ουσιαστικό κυβερνήτη της περιφέρειας με όραμα και ικανότητες να υλοποιήσει προγράμματα, να διεκδικήσει πόρους και να βελτιώσει τις συνθήκες της ζωής μας;      

Υποθέτω ότι οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, είμαστε με τη δεύτερη εκδοχή. Και κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι που πρέπει να κυριαρχήσει στη σκέψη όλων στον δρόμο προς την κάλπη μεθαύριο.

Βεβαίως, μία πλευρά, αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, έχει προσδώσει στην εκλογική αναμέτρηση της Κυριακής, πολλώ δε μάλλον της επόμενης Κυριακής των ευρωεκλογών, χαρακτήρα δημοψηφίσματος. Το θεωρώ φυσικό, δεν το θεωρώ λογικό. Φυσικό γιατί στη φάση που βρίσκεται το κόμμα αυτό οι εκλογές είναι το σημείο καμπής στον δρόμο προς την εξουσία. Λογικό όμως δεν είναι. Από πού και ώς πού, ας πούμε, ο άχρηστος δήμαρχος της Ανω Πετρομαγούλας θα πρέπει να επανεκλεγεί επειδή τον στηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, που ζητεί αντιμνημονιακή ψήφο για τους υποψηφίους του; Ή για να γίνω πιο συγκεκριμένος: γιατί πρέπει να επανεκλεγεί ο Κορτζίδης, υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ, στο Ελληνικό όταν ο τραγικός θάνατος του 13χρονου πιτσιρικά στο παράνομο λούνα παρκ ξεδίπλωσε ένα σκανδαλώδες σκηνικό αδιαφάνειας και προκλητικά επιρρίπτει τις ευθύνες για το δυστύχημα οπουδήποτε αλλού εκτός από εκεί που ανήκουν;

Είναι σαφές ότι η ψήφος την Κυριακή πρέπει να έχει αξιολογικό χαρακτήρα και να συμβαδίζει με τη μεταρρύθμιση στην Αυτοδιοίκηση. Ψηφίζουμε για την πόλη που
ζούμε, για να γίνει πιο ανθρώπινη, και όχι για την… αποπυρηνικοποίησή της! Ή για να χάσει τον ύπνο της η Μέρκελ…