[Προεκτάσεις] Κάννες

Τι τα θες, τι τα γυρεύεις… Κανέναν δεν συμφέρει να γίνεται λόγος για τη «συνάντηση των Καννών» στις αρχές Νοεμβρίου του 2011. Ούτε τον Γιώργο Παπανδρέου ούτε τον Βαγγέλη Βενιζέλο που τον συνόδευε – ιδίως αν αποδειχθεί ότι έκανε παρακάμαρα με τον Μπαρόζο και, εκ του σύνεγγυς, με τον Σαμαρά. Ούτε τον τελευταίο. Πρωτίστως όμως δεν συμφέρει τον πρώην πρωθυπουργό.

Συχνά επιχειρεί να εμφανίσει ότι έπεσε μαχόμενος. Υπέκυψε στα τραύματα που του προκάλεσαν Σαρκοζί και Μέρκελ, συν τις πισώπλατες μαχαιριές που δέχθηκε στην Αθήνα. Αέρας κοπανιστός.

Η ουσία δεν βρίσκεται στις περιγραφές για τον εξευτελιστικό τρόπο με τον οποίο τον αντιμετώπισε ο Γάλλος ούτε οι δικαιολογίες του ίδιου για τις συνθήκες υπό τις οποίες έφτασε να κατέχει το ρεκόρ πρωθυπουργού που έφυγε χωρίς να χάσει το κόμμα του την πλειοψηφία στη Βουλή και του επικεφαλής κυβέρνησης που ζήτησε ψήφο εμπιστοσύνης για να… παραιτηθεί!

Βρίσκεται στην ατζέντα της συνάντησης. Αν εξαιρεθούν τα «γαλλικά» του Σαρκοζί – όπως αναφέρουν παριστάμενοι με δηλώσεις, εξομολογήσεις και βιβλία -, το δίκιο και η λογική στις Κάννες δεν ήταν με το μέρος του Παπανδρέου, αλλά των άλλων: των Μερκοζί. Γιατί τρεις μήνες προσπαθούσαν να δημιουργήσουν προϋποθέσεις κουρέματος του ελληνικού χρέους μέσα από ένα πολύπλοκο σύστημα διαβουλεύσεων με τους ιδιώτες κατόχους ελληνικών ομολόγων. Μια δύσκολη άσκηση με παραμέτρους τη σωτηρία – όχι μόνο – μιας χώρας της ευρωζώνης, τη στρατηγική επιβίωση της ευρωζώνης, τα πολιτικά παιχνίδια εντός και εκτός Ελλάδος και τα κερδοσκοπικά κόλπα διάφορων αεριτζήδων.

Η προσπάθεια πέτυχε και πήρε τη μορφή απόφασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις 27 Οκτωβρίου 2011. Και τρία 24ωρα αργότερα ο Παπανδρέου πήγε να την τινάξει στον αέρα, θέτοντας εν αμφιβόλω την ισχύ της – με τις παλαβομάρες για το δημοψήφισμα. Στην πραγματικότητα, επειδή δεν είχε το κύρος να πείσει τους βουλευτές του ΠαΣοΚ να εγκρίνουν τη συμφωνία. Το στρίβειν διά του δημοψηφίσματος – τα υπόλοιπα εφευρέθηκαν εκ των υστέρων. Οπως συνέβη και όταν οδήγησε τη χώρα σε διεθνή οικονομικό έλεγχο χωρίς να συνυπολογίζει τις συνέπειες.

Πρακτικά, ο Παπανδρέου πήγε να κάνει κάτι ανάλογο με το τουρλουμπούκι της «εκλογής από τη βάση» που επέβαλε κατά την ανάληψη της αρχηγίας του ΠαΣοΚ. Και στις Κάννες τού συνέβη αυτό που έλεγε ο αμερικανός χαρτοπαίκτης Αμαρίλο Σλιμ: «Ρίξε μια ματιά τριγύρω στο τραπέζι. Αν δεν βλέπεις κανένα κορόιδο, εσύ είσαι το κορόιδο».