[Ιστορίες] Λιγότερο αμήχανα

«Γεια σας. Είμαι ο Λι, και έχω ειδικές ανάγκες. Νιώθετε αμήχανα ή όχι ακόμα;
Λοιπόν, έχω εγκεφαλική παράλυση, που στην περίπτωσή μου σημαίνει ότι δεν μπορώ να μιλήσω. Χρησιμοποιώ ένα επικοινωνιακό βοήθημα – λίγο σαν του Στίβεν Χόκινγκ αλλά στο πιο όμορφο. Και περπατάω σαν τα ζόμπι τού «The Walking Dead». Τώρα νιώθετε αμήχανα;

Κι αν σας έλεγα ότι κάνω επίσης stand-up comedy, όπου απολαμβάνω να παίρνω στο ψιλό και τον εαυτό μου και τις αναπηρίες γενικότερα; Πόσο αμήχανα νιώθετε με αυτό; Κρίνοντας από ορισμένους θεατές που έχω συναντήσει τελευταία, μπορεί να μην ξέρετε πού να στρέψετε το βλέμμα. Αλλά η αμηχανία είναι αμοιβαία, σας διαβεβαιώνω. Η ταμπλέτα μου προφέρει τις λέξεις μου με μια συνθετική φωνή, πρώτα όμως πρέπει να γράψω αυτές τις λέξεις. Κι επειδή με βλέπουν να γράφω, νομίζουν ότι είμαι και κωφός – που δεν είμαι. Φυσικά, περιμένω μέχρι να γράψετε αυτό που θέλετε να μου πείτε καθώς νιώθω πια και εγώ αμήχανα. Θα διαλέξω, λοιπόν, τον εύκολο δρόμο και θα σας αφήσω να συνεχίσετε, και επειδή είμαι πολύ ευγενής και επειδή βαριέμαι να εξηγώ… ξανά και ξανά. (Συχνά δεν μπορώ να βγάλω τα γράμματά σας, αλλά αυτό είναι μια άλλη υπόθεση).

Είναι εύκολο να κάνεις χιούμορ με όλη αυτή την αμηχανία, έχει όμως και σοβαρές συνέπειες. Είμαι βέβαιος ότι έχω χάσει δουλειές, επειδή οι δυνάμει εργοδότες δεν μπορούσαν να δουν πέραν της αναπηρίας μου. Αν με είχαν ρωτήσει, θα τους είχα εξηγήσει πώς δουλεύω, θα τους είχα καθησυχάσει. Μάλλον όμως ένιωθαν υπερβολικά αμήχανα για να ρωτήσουν.

Μου αρέσει να πιστεύω πως με τη stand-up comedy δείχνω ότι οι αναπηρίες δεν είναι κάτι που πρέπει να φοβάται ο κόσμος, είναι κάτι με το οποίο μπορούμε να κάνουμε πλάκα, ώστε να νιώσει ο κόσμος πιο άνετα. Μη φοβάστε, λοιπόν, να κάνετε ερωτήσεις, έτσι θα νιώσουμε όλοι λιγότερο αμήχανα. Μόνο μην τις γράψετε».