ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΟ ΑΥΡΙΟ

Ανοχύρωτη χώρα παραμένει η Ελλάδα στα θέματα προστασίας του περιβάλλοντος, παρά τις κατά καιρούς μεγαλόστομες εξαγγελίες για σχέδια, ελέγχους και χρηματοδότηση. Ιδού τρία χαρακτηριστικά παραδείγματα:
 
Πρώτον, τα όσα αποκαλύπτουν σήμερα «ΤΑ ΝΕΑ» για τη ρύπανση του Ασωπού ποταμού είναι ανατριχιαστικά: η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο – με τα επίπεδα του φονικού εξασθενούς χρωμίου στο νερό να ξεπερνούν κάθε φαντασία. 

Βεβαίως, οι πολίτες ακόμα θυμούνται τις – από δεκαετίας – διακηρύξεις των εκάστοτε αρμοδίων για συνεχείς ελέγχους στα εργοστάσια που λειτουργούν κατά μήκος της κοίτης του Ασωπού. Οι δεσμεύσεις έμειναν στα λόγια και το ποτάμι έχει μεταβληθεί σε αγωγό λυμάτων – με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον υδροφόρο ορίζοντα της ευρύτερης περιοχής, που είναι από τους μεγαλύτερους προμηθευτές λαχανικών για το Λεκανοπέδιο.

Δεύτερο παράδειγμα: το υπουργείο Δημόσιας Τάξης αγωνιά σχετικά με την εξασφάλιση επαρκούς χρηματοδότησης για την πυροπροστασία. Ο στόλος των πυροσβεστικών αεροσκαφών είναι μεγάλος, αλλά γηρασμένος – στην πραγματικότητα, ελάχιστα εναέρια μέσα είναι σε πτητική ετοιμότητα.

Παράλληλα, καθυστερούν και πάλι οι συμβάσεις για ενοικίαση πυροσβεστικών αεροσκαφών – ενώ βρισκόμαστε σχεδόν στα μέσα Μαΐου, με άμεσο τον κίνδυνο να ξεσπάσουν καταστροφικές πυρκαγιές, ύστερα από έναν βροχερό χειμώνα, που φούντωσε τη βλάστηση σε όλη την Ελλάδα.

Είναι προφανές ότι η αντιπυρική προστασία έχει κόστος – και μάλιστα μεγάλο. Ωστόσο, η ζημιά – τόσο η περιβαλλοντική όσο και η οικονομική – θα είναι πολύ μεγαλύτερη αν δεν διασφαλιστούν αμέσως τα απαιτούμενα κονδύλια. 

Τρίτον, η κυβέρνηση προσχώρησε στην εισπρακτική λογική και με το περιβάλλον, μέσω των διατάξεων για τις καταπατημένες ακτές. Ομως, μία χώρα που στηρίζεται στον τουρισμό δεν μπορεί να επιβραβεύει την περιβαλλοντική – όπως και κάθε άλλου είδους – αυθαιρεσία στο παραθαλάσσιο μέτωπο, που είναι το ελληνικό τουριστικό φιλέτο!

Στα θέματα του περιβάλλοντος δεν νοούνται ούτε εκπτώσεις ούτε αδιαφορία και κοντόφθαλμες ρυθμίσεις. Απαιτείται μία συνεκτική πολιτική με το βλέμμα στο αύριο. Αλλωστε, την Ελλάδα δεν την κληρονομήσαμε από τους παλαιότερους. Τη δανειστήκαμε από τα παιδιά μας!