[Προβολείς] Μαγιάτικα στεφάνια

Το γράφω τώρα που τα περισσότερα θα έχουν μαραθεί, αλλά μου έχει μείνει από τότε που ήμουν παιδί. Αδύνατον να καταλάβω γιατί  κρεμάγαμε στα σπίτια μας ένα ζωντανό πείραμα θανάτου, ένα τέτοιο work in progress προϊούσης φθοράς. Πολύ αργότερα με δικαίωσαν οι φλαμανδοί ζωγράφοι, αυτοί που βάζουν πάνω στα λουλούδια σκουληκάκια και ζουζούνια, αλλά ήταν πια τετελεσμένο. Προϊόντος του χρόνου, θυμάμαι και τούτο. Ηρθε μια μέρα η μάνα μου να με επισκεφτεί στο εργένικο δυάρι μου και φεύγοντας γυρνάει και τι μου λέει; «Το σπίτι σου είναι σαν το Πρώτο Νεκροταφείο και σαν εκλογικό κέντρο της Νέας  Δημοκρατίας». Ξέχασα να σας πω ότι μαζί με τα πρωτομαγιάτικα στεφάνια προηγουμένων ετών, ένα άλλο στοιχείο του ντεκόρ ήταν και οι γιρλάντες από χάρτινα σημαιάκια σαν τα παλιά, τα σχολικά.   

Τι μπορεί να πάθει κανείς από το χιούμορ της μάνας του; Εγώ λέω ότι η βλάβη μπορεί να είναι και ανήκεστος, αλλά και πάλι μια χαρά αισθάνομαι. Η αυτοΐαση είναι ρουτίνα για μας τους μίζερους. Πώς αλλιώς θα σας ζαλίζαμε τον έρωτα τόσα χρόνια; Μάθημα πρώτον: Μια φορά παραφύλαξα και μετά το πέρας της περιφοράς βούτηξα από τον Επιτάφιο ένα στεφάνι, το μάδησα, φύλαξα τον σκελετό του και δύο εβδομάδες αργότερα στερέωσα εκεί πάνω τα πρωτομαγιάτικα λουλουδάκια μου. Δεν το συνιστώ, αλλά δουλεύει.