[Ιστορίες] Αυτοκριτική

«Το τέλος της πτώσης», Ντάλια Ραβίκοβιτς

Κι αν ένα μικρό παιδί πεταχτεί έξω από ένα τζιπ στη μέση της νύχτας;

Ο Μοχάμεντ Ταμίμι είναι Παλαιστίνιος, 14 χρονών, κάτοικος του χωριού Ντέιρ Νιντάμ, πλάι στον εβραϊκό οικισμό Χαλαμίς, στη Δυτική Οχθη. Ο πατέρας του, ο Φαντέλ, είναι ο ιμάμης του χωριού. Την Τετάρτη 9 Απριλίου, μετά το σχολείο, πήγε μερικά πρόβατα να βοσκήσουν στον μικρό ελαιώνα της οικογένειας. Ξαφνικά, στις 2 μ.μ., εμφανίστηκαν τρία τζιπ του ισραηλινού στρατού. Οι στρατιώτες είχαν πάει να τον συλλάβουν. Για ποιο λόγο; ρώτησε το παιδί. «Πετούσες πέτρες».

Ο Ταμίμι αρνήθηκε την κατηγορία. Οι στρατιώτες τον διέταξαν να τους δείξει τα χέρια του. Τα έκριναν «βρώμικα» και τον πήραν μαζί τους πρώτα σε μια κοντινή στρατιωτική βάση, κατόπιν σε ένα αστυνομικό τμήμα κοντά στην Ιερουσαλήμ. Οι ανακριτές του υποψιάζονταν πως ήταν γιος ενός άλλου Φαντέλ Ταμίμι, συγγενούς από το Ναμπί Σάλεχ, ένα κοντινό χωριό γνωστό για τον επίμονο αγώνα του εναντίον της κατοχής. Του τηλεφώνησαν όμως και αυτός τους είπε πως ο Μοχάμεντ δεν ήταν γιος του. Στο μεταξύ, ο πραγματικός πατέρας πήγε στη βάση όπου είχε μεταφερθεί αρχικά ο Μοχάμεντ. Οι στρατιώτες στην είσοδο τον έδιωξαν με απειλές και ύβρεις. «Τι μας νοιάζει εμάς ο γιος σου; Δρόμο!». Ο Φαντέλ επέστρεψε σπίτι ταπεινωμένος και ακόμη πιο ανήσυχος.

Στις 9 μ.μ. του τηλεφώνησε ένας αστυνομικός. Του είπε να πάει να πάρει τον γιο του. Ο Φαντέλ του εξήγησε ότι δεν έχει αυτοκίνητο. Ο αστυνομικός υποσχέθηκε να αφήσουν τον γιο του σε μια διασταύρωση κοντά στο Ντέιρ Νιντάμ. Ο Φαντέλ περπάτησε έως εκεί. Περίμενε δύο ώρες. Μάταια. Στις 11, του τηλεφώνησε κάποιος Αμπού Αϊν. Του είπε πως είχε βρει τον γιο του να περπατάει μόνος και κατατρομαγμένος, μέσα στη νύχτα, στην άκρη ενός έρημου δρόμου. Δεν είχε πάνω του ούτε κινητό ούτε χρήματα. Τον είχαν παρατήσει 15 χλμ. μακριά από το σπίτι του. «Τι είδους χώρα πετάει έναν έφηβο έξω από ένα στρατιωτικό τζιπ;» αναρωτήθηκαν, γράφοντας στην ισραηλινή εφημερίδα Χααρέτζ, ο Γκίντεον Λέβι και ο Αλεξ Λέβακ. Ακριβώς κάτω από αυτόν τον τίτλο παρέθεταν τους στίχους της ισραηλινής ποιήτριας και ακτιβίστριας υπέρ της ειρήνης Ντάλια Ραβίκοβιτς.