Τις πταίει…

Πώς το λέμε στην πλούσια ελληνική γλώσσα; Blame game – το παιχνίδι όπου ο ένας προσπαθεί να φορτώσει προκαταβολικά στον άλλον την ευθύνη για μία κακή εξέλιξη, που όλοι ξέρουν ότι επέρχεται.  Αυτό παίζουν στο ΠαΣοΚ, τώρα τελευταία: blame game. Ραντεβού στις 26 του μήνα για ξεκαθάρισμα λογαριασμών – κι όποιος αντέξει.

Ο Γιώργος Παπανδρέου ποντάρισε στην ανάγκη των εναπομεινάντων πασόκων να βλέπουν το κόμμα τους εν ζωή – κι έτσι διεφώνησε με την Ελιά, ενώ μιζάρισε και στο παιχνίδι των αποστάσεων από τη Νέα Δημοκρατία. Ψόγος; Ουδείς.

Βέβαια, τόσο η συνεργασία της Κεντροαριστεράς, όσο και η κυβερνητική συνεργασία με τη ΝΔ ήταν κυρίως δικές του επιλογές – αλλά αυτά ελάχιστη σημασία έχουν έπειτα από μία αποκαθήλωση: όπως έλεγε ο Μιτεράν, οι δεσμεύσεις των πολιτικών αφορούν μόνον εκείνους που τις πιστεύουν. Επίσης, ουδείς κάνει πολιτική για να δικαιώσει τις προηγούμενες επιλογές του – αλλά για να «περάσει»  τις επόμενες.

Blame game: αν η Ελιά καταποντιστεί εκλογικά, ο Γιώργος θα ονοματίσει τον φταίχτη την επόμενη  ημέρα – και ένας νέος εσωκομματικός πόλεμος θα ξεκινήσει.

Στο ίδιο έργο πρωταγωνιστής, ο Βαγγέλης Βενιζέλος γνώριζε βεβαίως ότι ο Παπανδρέου δεν επρόκειτο να υπερψηφίσει τη ρύθμιση για τις τράπεζες – αλλά θεώρησε πολιτικά σωστό να ορμήσει στο γραφείο του και να του τα πει ένα χεράκι. Γιατί; Blame game. To ίδιο και με το βιβλίο της Μαριλένας Κοππά – το 80% του θορύβου προκλήθηκε από την αντίδραση της Χαριλάου Τρικούπη. Και φυσικά, αν η Ελιά δεν «τραβήξει», ο Βενιζέλος θα ονοματίσει τον φταίχτη – και θα γυρίσει ο εσωκομματικός τροχός…

Είναι προφανές ότι ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ έχει τα περισσότερα δίκια – αλλά το ερώτημα είναι πού θα τα βρει. Προφανέστερο ακόμα είναι το γεγονός ότι οι δύο έχουν ένα κοινό συμφέρον – το οποίο κανείς από τους δύο δεν θέλει να θυμάται: να περπατήσει η Ελιά…