[Στίγμα] Ο καθηγητής με τα χαμπανέρος πουκάμισα

Λένε πως τα χρώματα εκφράζουν τις διαθέσεις των ανθρώπων. Ο Κριστόφ Κισλόφσκι, ο μεγάλος πολωνός σκηνοθέτης, το έκανε αυτό τριλογία («Μπλε», «Κόκκινο», «Ασπρο») και με το «Κόκκινο» κέρδισε μάλιστα και Οσκαρ. Αγνοώ αν ο Κισλόφσκι έμαθε ποτέ για την ύπαρξη του γνωστού και ως «μετά κρίση, προφήτη της… κρίσης» Γιάνη Βαρουφάκη. Αλλωστε έφυγε τόσο πρόωρα, το ’96, οπότε ούτε κρίση υπήρχε, ούτε καν οι προφήτες της, προ ή μετά…

Είμαι όμως σχεδόν βέβαιος ότι ο Βαρουφάκης γνωρίζει τον Κισλόφσκι και τη σημειολογία των χρωμάτων. Τούτου δοθέντος, δεν πιστεύω ότι τυχαία επέλεξε να φοράει ένα κόκκινο, στο χρώμα της φωτιάς και της διαρκούς επανάστασης, πουκάμισο, προκειμένου να εκφωνήσει δεκάλεπτης διάρκειας υπέρ Τσίπρα… φιλιππικό. Αντιθέτως. Οσοι γνώριζαν τις κατά το παρελθόν χρωματικές επιλογές τού εν λόγω Βαρουφάκη, έχουν να λένε για τη θεαματική του μεταστροφή από τα «χαμπανέρος» πουκάμισα στις μονοχρωμίες, όπως το συγκεκριμένο κόκκινο του βίντεο που απόλαυσα χθες, ευγενική προσφορά φίλου, ο οποίος – άκου τώρα βίτσιο και αυτός – «παρακολουθεί» το προσωπικό ιστολόγιο του
Βαρουφάκη.

Δράττομαι της ευκαιρίας να σημειώσω ότι τα «χαμπανέρος» πουκάμισα του Βαρουφάκη είχαν προξενήσει μεγάλη εντύπωση και είχαν αποτελέσει αντικείμενο σχολιασμού το 2004, όταν ως κολλητός του Αντρίκου (Παπανδρέου) ο Βαρουφάκης έκανε εμφανίσεις στο επί της οδού Μαυρομιχάλη επιτελείο του Γιώργου.

– Ποιος είναι αυτός, ρε παιδιά, με το off season πουκάμισο; είχα ρωτήσει μια φορά κάποιον από αυτούς τους «μπιζιμπόντηδες» του Γιώργου που ανεβοκατέβαιναν φουριόζοι τους ορόφους του κτιρίου.

– Ενας καθηγητής, φίλος του Αντρίκου, μου είχαν απαντήσει.

Είχα αποφύγει κάθε περαιτέρω ερώτηση, δεν με ενδιέφερε άλλωστε. Βασικά ούτε και τώρα με ενδιαφέρει. Αλλωστε την άποψή μου την έχω διατυπώσει περί του ατόμου, από την εποχή που νουθετούσε περί την κρίση τούς αγανακτισμένους.

Αν κάνω μια αναφορά σήμερα γι’ αυτόν είναι για να τον επαινέσω! Το άτομο είναι ανεξίκακο. Τον έκοψαν τόσο άκαρδα από το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, και αυτός εντελώς «υπεράνω» κάνει βίντεο με το οποίο μας καλεί – σε άπταιστα αγγλικά, αμερικανικής βερσιόν – να ψηφίσουμε Τσίπρα επειδή, όπως λέει, η Ευρώπη χρειάζεται ένα «ταρακούνημα» με την εκλογή ενός νέου φιλοευρωπαϊστή ηγέτη στη θέση του προέδρου της
Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Ενός ηγέτη, ο οποίος δεν θα επιθυμεί τη συνέχιση της λιτότητας, την ομοσπονδιοποίηση ή τις απότομες αλλαγές στις Συνθήκες οι οποίες θα υποσκάψουν όποια δύναμη έχει απομείνει στην Ευρώπη.

«Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένας τέτοιος ηγέτης και για τους λόγους αυτούς έχει την υποστήριξή μου» τονίζει.

Τέλειο. Με δυο-τρία τέτοια ακόμη, την κέρδισε με το σπαθί του τη θέση τού υπουργού Οικονομικών στην κυβέρνηση (λέμε τώρα…) ΣΥΡΙΖΑ.

Βλέπει προς υπουργείο Πολιτισμού

Ενας ακόμη που δεν συμπεριελήφθη στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά με δική του απόφαση, και προαλείφεται για υπουργός είναι ο γνωστός Λάκης «ήμουν κι εγώ στο κότερο» Λαζόπουλος. Ο περί ου ο λόγος Λάκης, ο οποίος επικαλέσθηκε φόρτο εργασίας για να μην αποδεχθεί την πρόταση που του έκανε ο πρόεδρος Αλέξης να τον συμπεριλάβει στο ευρωψηφοδέλτιο, προαλείφεται, μου ανέφεραν οι όπως πάντα έγκυρες περί τον ΣΥΡΙΖΑ πληροφορίες μου, για υπουργός Πολιτισμού στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (λέμε τώρα…).

Βρίσκω τέλεια και αυτή την (πιθανή) εξέλιξη: αληθινά αυτό που λείπει σήμερα από τη χώρα είναι η ευγένεια και το ήθος του ανδρός…

Τα φετίχ και η απορία

Για τη συνέντευξη του προέδρου Αλέξη στον Alpha προχθές βράδυ δεν θα κάνω σχόλια. Θα αναφέρω απλώς ότι θεωρώ απολύτως φυσιολογικό ότι στρογγύλεψε και άλλο τα πράγματα – εκλογές έρχονται, κάπως πρέπει να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Θα σταθώ μόνο σε μια φράση που είπε και η οποία μου δημιούργησε έναν τόσο δα προβληματισμό: ο δημοσιογράφος τον ρώτησε αν είναι φετίχ τελικά το ευρώ και ο πρόεδρος διαβεβαίωσε τον συνομιλητή του με ένα, στα όρια του σαρδόνιου, χαμόγελο ότι έχει «άλλα, πολύ πιο ενδιαφέροντα φετίχ». Ποια ακριβώς είναι αυτά τα φετίχ, το άφησε μετέωρο, χωρίς επεξηγήσεις. Και μείναμε και εμείς με την απορία. Ελπίζω σε μια άλλη, επόμενη συνέντευξή του να είναι περισσότερο αναλυτικός…

Ο global Γιώργος και οι μούφες

Συνομίλησα και με πρώην υπουργό χθες, του περιβάλλοντος του Γιώργου, του global Γιώργου. Ο άνθρωπος μου δήλωσε έκπληκτος με τις «μούφες» πληροφορίες ότι τάχα μου από το γραφείο του Γιώργου τηλεφωνούσαν σε όλη την επικράτεια για να στηρίξουν
οι οπαδοί του τη ΔΗΜΑΡ.

– Είμαστε σοβαροί; μου είπε.

– Εμένα ρωτάτε; απάντησα στο ίδιο ύφος.

– Διάβασα τη δήλωσή του με τα «ήμουν, είμαι και θα είμαι ΠαΣοΚ»…

– Ποια είναι αυτή η ίδια απάντηση;

Σημείωση: αυτά όλα μου τα είπε «αυθορμήτως», άρα τους απασχολεί και αυτούς έντονα τι (θέλει να) κάνει
ο Γιώργος…

Από το κρεβάτι του πόνου

Υπάρχουν πάντως και άλλοι που δίνουν τη μάχη να κρατηθεί όρθιο το ΠαΣοΚ, οριζοντιωμένοι στο κρεβάτι του πόνου! Οπως ο Νίκος Ανδρουλάκης, που 17 ημέρες τώρα ταλαιπωρείται από μια βαριά ενδονοσοκομειακή ίωση και, παρ’ όλα αυτά, προσπαθεί στοιχειωδώς από το κρεβάτι να οργανώσει πέντε πράγματα με το τηλέφωνο, δεδομένου ότι οι γιατροί τού απαγορεύουν διά ροπάλου να ξεμυτίσει από το σπίτι.

Η αλήθεια είναι ότι μου είχε κάνει κι εμένα εντύπωση που δεν τον έβλεπα στα κανάλια αυτόν τον καιρό, γραμματέας του ΠαΣοΚ όντας. Και επειδή εκτός από εμένα δημιουργήθηκαν συνειρμοί και σε άλλους, του τηλεφώνησα: μου εξήγησε την κατάσταση και το πόσο βαριά είναι η ίωση που περνάει. Και ότι θα χρειαστεί να παραμείνει κλινήρης,
για να αποφύγει τα χειρότερα, για άλλες 15 ημέρες.

– Και τα δικά σας προεκλογικά; τον ρώτησα.

– Προέχει το ΠαΣοΚ, μου απάντησε.

Θυμίζω απλώς ότι ο Ανδρουλάκης είναι υποψήφιος
για το Ευρωκοινοβούλιο…

Το ραντεβού
Υπόθεση που υπερβαίνει τα ούτως ή άλλως στενά κοµµατικά όρια του ΠαΣοΚ, αποτελεί το ζήτηµα της επιβίωσης του κόµµατος στις προσεχείς εκλογές για το Ευρωκοινοβούλιο. Οχι µόνο γιατί ο κατακερµατισµός της Κεντροαριστεράς λειτουργεί αποσταθεροποιητικά για ολόκληρο το πολιτικό σύστηµα της χώρας, αλλά και γιατί η ύπαρξη του ΠαΣοΚ ως πραγµατικού πολιτικού σχηµατισµού αποτελεί όρο επιβίωσης για την κυβέρνηση και τη χώρα. Διότι µε ηττηµένο ΠαΣοΚ δεν υπάρχει κυβέρνηση, και χωρίς κυβέρνηση συνεργασίας δεν υφίσταται η προσπάθεια για τη διάσωση της χώρας.
Υπό την έννοια αυτή είναι εξαιρετικά ανησυχητικό το γεγονός ότι οι κύριοι παράγοντες της ανώµαλης κατάστασης που έχει διαµορφωθεί στο εσωτερικό του κόµµατος είναι ο νυν και ο τέως αρχηγός του κόµµατος. Οι συνεχείς ανταλλαγές χτυπηµάτων πάνω ή κάτω από τη µέση, σε συνδυασµό µε κινήσεις απερισκεψίας όπως αυτή της παρουσίας του 
Γ. Παπανδρέου σε εκδήλωση υποψήφιας της ΔΗΜΑΡ, από κοινού µε τον Φ. Κουβέλη, έχουν δηµιουργήσει ένα εκρηκτικό µείγµα το οποίο είναι δύσκολο να διατηρηθεί σε επίπεδο καταστολής. Ολα δείχνουν ότι πηγαίνουµε σε έκρηξη, και µάλιστα σύντοµα. Το ερώτηµα είναι αν αυτό θα συµβεί πριν από τις εκλογές ή οι δύο, τουλάχιστον, µονοµάχοι θα αντιληφθούν ότι η στάση που τηρούν αποβαίνει εις βάρος κάθε προσπάθειας για τον επαναπατρισµό των ψηφοφόρων του κόµµατος που στις εκλογές του 2012 διασπάστηκαν: άλλοι όδευσαν προς τον ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι προς τη Νέα Δηµοκρατία.
Αλλά πώς να επιστρέψουν αυτοί οι ψηφοφόροι, όταν ο χώρος εµφανίζει συµπτώµατα εµφύλιου σπαραγµού; Δεν είναι δουλειά ενός σχολιαστή να διατυπώνει υποδείξεις. Μεγάλα παιδιά είναι και οι δύο, άρα µπορούν να καταλάβουν ποιο είναι το συµφέρον της παράταξης της οποίας είχαν την τιµή να ηγηθούν. Στο κάτω κάτω της γραφής, έχουν όλο τον χρόνο να λύσουν τις διαφορές τους στις 26 Μαΐου. 
Γιατί πρέπει να το κάνουν από τώρα{ARX};