[Προεκτάσεις] Πόλεμος

2 λεπτά
Οσα συμβαίνουν από καιρό ανάμεσα στον Γιώργο Παπανδρέου και στον Βαγγέλη Βενιζέλο είναι αναμέτρηση επί των ερειπίων. Περισσότερο προσωπικός καβγάς παρά πολιτική σύγκρουση. Εκκαθάριση παλαιών λογαριασμών και όχι μέλλουσα διεκδίκηση. Γιατί δεν υπάρχει τίποτε να διεκδικήσουν: το ΠαΣοΚ δεν μένει πια εδώ…
Στο απέναντι μπαλκόνι, το κόμμα που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής άλλαξε έξι φορές ηγεσία, κέρδισε και έχασε εκλογές, δοκιμάστηκε από εσωτερικές συσπειρώσεις και διασπάσεις, αλλά παραμένει υπαρκτό κόμμα με ταυτότητα και απήχηση.
Στη Δεξιά τηρούσαν τους κανόνες και είχαν αρχηγούς της κάλπης. Οποιος έχανε παρέδιδε στον επόμενο και τον άφηνε να κάνει τη δουλειά του, χωρίς ρεβανσισμούς. Ο σημερινός Καραμανλής, π.χ., εγγυήθηκε τις διαδικασίες της διαδοχής του, δεν αναμείχθηκε και δεν σκέφτηκε την επιστροφή του ούτε όταν ο διάδοχός του συνετρίβη με 18%. Η Ντόρα Μπακογιάννη έπαιξε και έχασε χωρίς να αναμείξει ό,τι έχουν οι Μητσοτάκηδες με τον Σαμαρά.
Στη δημοκρατική παράταξη, η παλιά κατάρα που είχε ξορκίσει ο Ανδρέας Παπανδρέου επιβάλλοντας έναν και μοναδικό πολιτικό φορέα στον χώρο της επιστρέφει – χωρίς να φταίνε οι οπαδοί της. Ο γιος του και ο Βενιζέλος κατάφεραν να διαλύσουν το ΠαΣοΚ ως πολιτική οργάνωση, να το ευνουχίσουν ιδεολογικά και πολιτικά, να το μετατρέψουν από κόμμα εξουσίας σε μικρό κόμμα και, τώρα, πάνε να το κάνουν γκρουπούσκουλο.
Ο ένας το αντιμετώπισε ως κληροδότημα. Και ενώ τιμήθηκε από τη βάση του ΠαΣοΚ και έγινε αρχηγός, και από τους πολίτες κι έγινε Πρωθυπουργός – όχι απαραιτήτως κατ’ αξίαν -, προσπάθησε να κυβερνήσει με κολλητούς και άσχετους, να εφαρμόσει παλαβομάρες και να κάνει τον προχωρημένο, τελικά το χαντάκωσε και το χρεοκόπησε – μαζί με τη χώρα.
Ο άλλος το μετέτρεψε στο κόμμα τους ενός, τσακώθηκε με τους πάντες, έδιωξε – ή έχασε – βασικά πολιτικά στελέχη και τώρα μιλάει μόνος του με την Ιστορία. Βλάπτουν τη Συρία και οι δύο. Οπως την έβλαψε και ο Σημίτης, που χειρίστηκε τη διαδοχή του έξω από τις καταστατικές διαδικασίες.
Το ΠαΣοΚ πρώτα έγινε η χλεύη όσων νικούσε – εξαιτίας των επίορκων και των ανίκανων. Μετά περιέπεσε στην ανυποληψία – επειδή όσοι θα του τα άλλαζαν όλα τού άλλαξαν απλώς ταυτότητα. Και αυτό που συμβαίνει σήμερα θυμίζει κάτι που είχε πει ο αργεντινός συγγραφέας Χόρχε Λουίς Μπόρχες για τον πόλεμο στα Νησιά Φόκλαντ: «Είναι ένας καβγάς φαλακρών για μια τσατσάρα».













