[Αιχμές] Τι ήθελε να πει ο ποιητής

Μιλάς με γρίφους, πρόεδρε. Ο καθένας θα δικαιούνταν να παραφράσει το γνωστό ανέκδοτο για να αναφερθεί στον Βαγγέλη Βενιζέλο και στο ποιητικό χωρίον από τον «Μπολιβάρ» του Νίκου Εγγονόπουλου, με το οποίο ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ σχολίασε την παρουσία του Γιώργου Παπανδρέου στην παρουσίαση του βιβλίου της Μαριλένας Κοππά: «στρατηγέ / τι ζητούσες στη Λάρισα / συ / ένας / Υδραίος;» Διότι ο γρίφος εξηγείται εύκολα.

Τι ήθελε να πει ο κ. Βενιζέλος; Δύο τινά. Ενα καλό κι ένα καλύτερο.

1. Ή ότι ο Γιώργος Παπανδρέου, ένας σοσιαλιστής αλλά κυρίως ένας Παπανδρέου, έχει τόση σχέση με ένα κόμμα που προέρχεται από την παράδοση της ανανεωτικής Αριστεράς όση σχέση έχει ένας θαλασσινός με τον κάμπο (το καλό).

2. Ή ότι ο Γιώργος Παπανδρέου, που κυβέρνησε τον τόπο, είχε τόση σχέση με τις ανάγκες της διακυβέρνησης όση σχέση έχει ένας θαλασσινός με τον κάμπο (το καλύτερο).

Οπως και να ‘χει, ο Βενιζέλος έβαλε στη δημόσια συζήτηση ένα ποιητικό κείμενο, γραμμένο στην Κατοχή από έναν εκπρόσωπο του ελληνικού υπερρεαλισμού (που εκτός από ποιητής διακρίθηκε και στη ζωγραφική), το οποίο μάλιστα αργότερα είχε μελοποιήσει ο Μάνος Χατζιδάκις. Ο ποιητής άντλησε μεν την έμπνευση από ένα ηρωικό παράδειγμα, του λατινοαμερικανού επαναστάτη Σιμόν Μπολιβάρ, αλλά μιλούσε προφανώς για την Ελλάδα, την ελευθερία και, κυρίως, για μια ηγετική μορφή της Ιστορίας που με τη θέληση, την ηγετική φυσιογνωμία και το κύρος του θα μπορούσε να εμπνεύσει τους οπαδούς του. Προφανώς, στην ερμηνεία ενός στίχου από μια μεγάλη ποιητική σύνθεση χρειάζεται να συνυπολογίζεται και αυτή η πτυχή του νοήματος.