[Προεκτάσεις] Πρώην…

Πού το πάει ο Γιώργος Παπανδρέου; Οσοι ξέρουν πρόσωπα και πράγματα γύρω από τον πρώην πρωθυπουργό αντιλαμβάνονται ότι η φασαρία που γίνεται μετά τις – άνευ ιδιαίτερης αξίας και, πάντως, προβλέψιμες – ενέργειές του είναι χάσιμο χρόνου.

Ειδικά η σημερινή ομιλία του – δίπλα στον Φώτη Κουβέλη, στην παρουσίαση ενός βιβλίου – είναι απλώς ευφυής κίνηση της Μαριλένας Κοππά να καταστήσει γνωστή την υποψηφιότητά της με τη ΔΗΜΑΡ στις ευρωεκλογές. Η παρουσία του πρώην πρωθυπουργού δεν έχει κάτι το μυστηριώδες και πάντως δεν είναι τροχιοδεικτική βολή για την ψήφο κανενός – γιατί, απλούστατα, ο Παπανδρέου δεν είναι σε θέση να υποδείξει σε κανέναν τι να ψηφίσει.

Από τη μια πρόκειται για ευγενική ανταπόκριση στην πρόσκληση μιας παλιάς του συνεργάτιδας να πει δυο λόγια σε μια προεκλογική εκδήλωσή της. Από την άλλη, είναι ακόμη μία αβασάνιστη επιλογή, γιατί όταν είσαι οκτώ χρόνια επικεφαλής ενός κόμματος δεν στηρίζεις προεκλογικά τους υποψηφίους ενός άλλου κόμματος. Αλλά αυτά είναι  συνηθισμένα στην πρακτική του νεοπαπανδρεϊσμού.

Αν χαρακτηρίζει κάτι τον Παπανδρέου μετά την πρωθυπουργία, που τόσο αγάπησε, είναι   η «ψυχολογία της δικαίωσης» βάσει της θεωρίας – στα όρια του παιδικού πείσματος – ότι «έσωσε τη χώρα» και «τον έριξαν». Μια εντελώς απλοϊκή αντίληψη της πολιτικής ως αναμέτρησης του «καλού», που κρατάει για τον εαυτό του, και του «κακού», που είναι οι  άλλοι – στους οποίους απαραιτήτως συγκαταλέγονται «οι τραπεζίτες» και ο Βενιζέλος.

Οσο δεν υπάρχει μετακίνηση οπαδών προς τη ΔΗΜΑΡ, άλλο τόσο δεν υπάρχει νέο κόμμα στα σκαριά. Κυρίως δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι θέλει να ανατρέψει μετεκλογικά τον Βενιζέλο. Γιατί, απλούστατα, αν ο Βενιζέλος πάει καλά στις ευρωεκλογές δεν θα μπορεί να τον ανατρέψει κανένας. Αν δεν πάει, θα παρακαλάει να τον ανατρέψουν για να μην πιει το πικρό ποτήρι στις εθνικές εκλογές. Κάτι ανάλογο έκαναν πριν από αυτόν και οι προκάτοχοί του: την κοπάνησαν πριν από την κάλπη.

Συμπέρασμα; Ο Γιώργος – που δεν δείχνει να έχει συνειδητοποιήσει τι ακριβώς συνέβη γύρω του από το 2008, όταν πήρε τα πάνω του, μέχρι το 2011, που πάτησε τα κορδόνια του – δεν ετοιμάζει τίποτε εντός της χώρας. Του αρέσει αυτό που κάνει  εκτός – ως πρώην. Τόσο που θυμίζει κάτι που είχε πει ο αμερικανός αναλυτής Εντουαρντ Μαν για τον Κάρτερ: «Είναι φοβερός στον ρόλο του πρώην προέδρου. Τι κρίμα να μην είναι “πρώην” εξαρχής».