«Ο άνθρωπος που πρωταγωνίστησε σ’ αυτή τη φοβερή ιστορία είναι ο Παναγιώτης Φραντζής, 27 χρονών τότε, φοιτητής στην ΑΣΟΕΕ (σημερινό Οικονομικό Πανεπιστήμιο), που εργαζόταν παράλληλα και ως πλασιέ σε εταιρεία ενδυμάτων.
Θύμα ήταν η Ζωή (Ζωζώ τη φώναζαν) Φραντζή – Γαρμανή, 18 χρονών. (…) Ηταν μια πανέμορφη κοπέλα, την οποία ο σύζυγός της στραγγάλισε και τεμάχισε με κρητικό μαχαίρι, τοποθετώντας στη συνέχεια τα έντεκα κομμάτια της σε νάιλον σακούλες και πετώντας τα σε κάδους απορριμμάτων, όπου ανακαλύφθηκαν τυχαία από συλλέκτη που έψαχνε στους κάδους για γραμματόσημα. (…) Ολα είχαν βρεθεί, έλειπε όμως το κεφάλι της γυναίκας, η οποία παρέμενε αγνώστων στοιχείων. Την υπόθεση ανέλαβαν οι αστυνομικοί της Δίωξης Ανθρωποκτονιών της Ασφάλειας, οι οποίοι αναζητούσαν παντού κάποιο στοιχείο που θα τους οδηγούσε στην ανακάλυψη της ταυτότητας του θύματος. Η εξιχνίαση ήταν το επόμενο στάδιο των ερευνών.
Ενα τμήμα χεριού ήταν τοποθετημένο σε μια μικρή νάιλον σακούλα. Μέσα σε αυτή οι αστυνομικοί βρήκαν και μια απόδειξη από κρεοπωλείο. Οι ελπίδες τους αναπτερώθηκαν. Βρήκαν το κρεοπωλείο και μίλησαν με τον κρεοπώλη Κωνσταντίνο Δριμούση, ο οποίος έδωσε όσα στοιχεία μπόρεσε να θυμηθεί για την κοπέλα που είχε ψωνίσει από το μαγαζί του. (…) Και ενώ οι αστυνομικοί με τη βοήθεια του κρεοπώλη έφταναν στην ανακάλυψη της γυναίκας, και ενώ τα μέσα ενημέρωσης χάλαγαν τον κόσμο με τη φοβερή υπόθεση, τα πράγματα πήραν νέα τροπή. Μόλις πληροφορήθηκε ο Φραντζής ότι τα κομμάτια του πτώματος είχαν βρεθεί, σκέφθηκε ότι το παιχνίδι ήταν πλέον χαμένο. Δεν είχε καμία ελπίδα να γλιτώσει. Πήγε και βρήκε τον δικηγόρο του και τον συμβουλεύτηκε, λέγοντάς του ότι σκεπτόταν να παραδοθεί. Εκείνος τον προέτρεψε πράγματι να παραδοθεί και να τα πει όλα στην Αστυνομία…».
Σχόλια
