[Προεκτάσεις] Επιτυχία

Παλιά ατάκα των δημοσιογράφων, στα όρια του αυτοσαρκασμού: «Η δημοσιογραφία οδηγεί παντού, αρκεί να την εγκαταλείψεις εγκαίρως». Συνήθως οδηγεί στην πολιτική, αλλά δεν είναι μόνο η δημοσιογραφία. Επαγγέλματα όπως του αστυνομικού, του στρατιωτικού και του δικαστικού ανοίγουν επίσης τις πόρτες της πολιτικής.

Η διαφορά τους από τα υπόλοιπα – και γι’ αυτό γίνεται η συζήτηση – είναι ότι η άσκησή τους πρέπει να διέπεται από κανόνες αντικειμενικότητας και αμεροληψίας. Ισες αποστάσεις έναντι όλων και δραστηριότητα αποκλειστικά κατά τον νόμο και τους κώδικες δεοντολογίας – και όχι κατά την προσωπική βούληση.

Συνήθως οι πολιτευόμενοι αυτής της κατηγορίας εμφανίζουν ότι «δέχθηκαν πρόταση» για κάποιο ψηφοδέλτιο και απλώς την αποδέχθηκαν. Στις περισσότερες περιπτώσεις όμως έχουν βάλει λυτούς και δεμένους.

Δεν είναι κακό να πολιτεύονται δημοσιογράφοι, αστυνομικοί, απόστρατοι ή δικαστικοί. Συμβαίνει άλλωστε όπου υπάρχει κοινοβουλευτική δημοκρατία – και από τότε που υπάρχει. Αλλά όποιος πολιτεύεται με ένα κόμμα ασπάζεται τις απόψεις, την ιδεολογία και τις επιδιώξεις του. Και θα ήταν αφελές να δεχθεί κανείς ότι αυτό αρχίζει τη στιγμή που δέχθηκε την πρόταση.

Προφανώς, προϋπήρχαν επαφές και σχέσεις και τίποτε δεν έγινε ξαφνικά και σε κενό αέρος. Αν συνέβη σε κάποια περίπτωση, είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Αλλά πάντα θα τίθεται ένα ερώτημα για τον επαγγελματικό βίο τους. Πόσο αντικειμενικά και αμερόληπτα έκαναν τη δουλειά τους μέχρι τότε; Πόσο τηρούσαν τους κανόνες στην ενημέρωση, στην εφαρμογή του νόμου και γενικότερα στην άσκηση των καθηκόντων τους; Πόσο απαλλαγμένοι ήταν από τις απόψεις – για να μην πούμε τις παρεμβάσεις, τις επιρροές ή τις υποδείξεις – του κόμματος με το οποίο πολιτεύονται σήμερα;

Ενδεχομένως μια απάντηση θα ήταν: πρωτίστως είναι θέμα χαρακτήρα – δεν ισχύουν για όλους τα ίδια. Μπορεί. Αλλά σε κάθε περίπτωση η υπόνοια μένει και στοιχειώνει. Αν θέλεις να είσαι βουλευτής ή ευρωβουλευτής ενός κόμματος, γιατί δεν ήσουν και δημοσιογράφος, δικαστής ή αστυνομικός του ιδίου κόμματος;

Πάντως για να μπει κάποιος από τα συγκεκριμένα επαγγέλματα σε ψηφοδέλτιο υπάρχει μια βασική προϋπόθεση: να θεωρείται επιτυχημένος. Προφανώς αυτό είναι το κίνητρο και για τον ίδιον. Θεωρεί ότι αυτό που έκανε στη δουλειά του μπορεί να το κάνει και στην πολιτική. Είναι το αδύνατο σημείο του. Γιατί όπως λέει ο Μπιλ Γκέιτς: «Η επιτυχία είναι κακός δάσκαλος: παρασύρει ικανούς ανθρώπους στο να νομίζουν ότι δεν είναι δυνατόν να χάσουν».