[Προεκτάσεις] Καθρέφτες

Παρακολουθώντας κάποιος τον «διάλογο» ανάμεσα στους ειδικούς του χώρου, διαπιστώνει ότι η πρώτη έξοδος της Ελλάδας στις αγορές ύστερα από τέσσερα χρόνια έχει θετικές και αρνητικές όψεις. Αν βάζαμε πρόσημο, είναι προφανές ότι αποτελεί θετική εξέλιξη – προκύπτει πανταχόθεν. Θα μπορούσε να οδηγήσει και σε ανάλογη συζήτηση, αν η κυβέρνηση δεν τη χρησιμοποιούσε – και – για να ισοσκελίσει επικοινωνιακά το στραπάτσο Μπαλτάκου και αν η αντιπολίτευση δεν αντιδρούσε τυφλά…

Πάντως, υπάρχει ένα ζήτημα γιατί η χώρα βγήκε αυτή τη στιγμή για δανεικά που δεν χρειάζεται δεδομένου ότι, όπως είπε στο «Βήμα της Κυριακής» ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας Κλάους Ρέγκλινγκ – τον επικαλείται συχνά ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης – «η έκδοση ομολόγου με υψηλό επιτόκιο προσθέτει στο βάρος του χρέους».

Με άλλα λόγια, ίσως να ήταν προτιμότερο να προηγηθεί της εξόδου η συζήτηση για το χρέος – όπως λέει π. χ. ο Γιώργος Σταθάκης από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά και όπως εμμέσως υπαινίχθηκε προχθές ο… Γιάννης Στουρνάρας, αποκηρύσσοντας την ιδέα του δανεισμού για πολιτικούς λόγους. Για να επακολουθήσει ωστόσο ο χθεσινός εφετζίδικος δανεισμός, για να «κλείσουν τα στόματα» όπως είπε ο Βενιζέλος, δηλαδή για… πολιτικούς λόγους.

Εν πάση περιπτώσει, εφόσον ο κύβος ερρίφθη – και μάλιστα επιτυχώς – καλό είναι να αποδοθούν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Μπορεί να σπεύδει η κυβέρνηση για να πιστωθεί το αποτέλεσμα, αλλά η έξοδος στην ούγια έχει δύο άλλα ονόματα. Το ένα είναι του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος Γιώργου Προβόπουλου που γείωσε, χωρίς να βγει στα κεραμίδα για να το διαφημίσει, τις ορέξεις της τρόικας στο θέμα της ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών – εγγράφοντας ακόμη έναν επιτυχή χειρισμό στο ενεργητικό του.

Το άλλο είναι του προέδρου της Τράπεζας Πειραιώς Μιχάλη Σάλλα που πήρε πρώτος το ρίσκο να ξανοιχτεί στο πέλαγος των διεθνών επενδυτών για αναζήτηση κεφαλαίων. Του βγήκε και με το παραπάνω, για να επιβεβαιωθεί ότι το τραπεζικό σύστημα είναι η λοκομοτίβα της πορείας εξόδου από την κρίση, είτε μιλάμε για προέλκυση κεφαλαίων είτε για εσωτερική ανάπτυξη.

«Κάν’ το όπως ο Σάλλας» λοιπόν. Η αυτοπεποίθηση της Τράπεζας Πειραιώς λειτούργησε σαν καθρέφτης για την κυβέρνηση. Αλλά εφεξής η δουλειά της δεν είναι να καθρεφτίζεται και να κομπάζει. Οπως θα έλεγε ο αμερικανός δημοσιογράφος Σίντνεϊ Τζ. Χάρις: «Ο τελικός σκοπός της είναι να μετατρέψει τους καθρέφτες σε παράθυρα».