Ενα κράτος που έχει αποτύχει

Καθώς γράφω αυτά τα λόγια από τη στρατιωτική φυλακή Ράμο Βέρντε, έξω από το Καράκας, μου κάνει μεγάλη εντύπωση το πόσο πολύ έχουν υποφέρει οι κάτοικοι της Βενεζουέλας.

Για 15 χρόνια ο ορισμός του «ανυπόφορου» σε αυτή τη χώρα έχει αλλάξει τόσο πολύ που διαπιστώνουμε με τρόμο ότι έχουμε καταλήξει να έχουμε τα υψηλότερα ποσοστά δολοφονιών στο Δυτικό Ημισφαίριο, πληθωρισμό 57% και ελλείψεις σε βασικά αγαθά που δεν έχουν προηγούμενο σε καιρό ειρήνης.

Η σακατεμένη οικονομία μας ταιριάζει με ένα εξίσου καταπιεστικό πολιτικό κλίμα. Από τότε που άρχισαν οι διαδηλώσεις των φοιτητών, στις 4 Φεβρουαρίου, έχουν φυλακιστεί περισσότεροι από 1.500 διαδηλωτές και άνω των 50 έχουν αναφέρει ότι βασανίστηκαν. Πάνω από 30 άνθρωποι, πολίτες και μέλη των δυνάμεων ασφαλείας, έχουν χάσει τη ζωή τους στις διαδηλώσεις. Εκείνο που άρχισε ως ειρηνική πορεία σε πανεπιστήμιο ενάντια στο έγκλημα έχει αποκαλύψει το βάθος της ποινικοποίησης της διαφωνίας από αυτή την κυβέρνηση.

Βρίσκομαι στη φυλακή περισσότερο από έναν μήνα. Στις 12 Φεβρουαρίου κάλεσα του Βενεζουελάνους να ασκήσουν τα νόμιμα δικαιώματά τους του ελεύθερου λόγου και του να μπορούν να διαδηλώνουν – αλλά να το κάνουν ειρηνικά και χωρίς βία. Τρεις άνθρωποι πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν εκείνη την ημέρα. Ανάλυση του βίντεο από το μέσο ενημέρωσης Ultimas Noticias έδειξε ότι οι βολές προήλθαν από εκεί που βρίσκονταν στρατιώτες με πολιτικά.

Μετά τις διαδηλώσεις αυτές ο πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο διέταξε προσωπικά τη σύλληψή μου με την κατηγορίες της δολοφονίας, του εμπρησμού και της τρομοκρατίας. Η Διεθνής Αμνηστία ανέφερε ότι οι κατηγορίες φαίνονταν σαν «πολιτικά υποκινούμενη προσπάθεια να φιμωθούν οι διαφωνίες». Μέχρι σήμερα δεν έχει παρουσιαστεί κανενός είδους στοιχείο.

Σύντομα και άλλοι αντιφρονούντες δήμαρχοι, που έχουν εκλεγεί με μεγάλη πλειοψηφία στις εκλογές του Δεκεμβρίου, θα μου κάνουν παρέα πίσω από τα κάγκελα. Πριν από λίγες ημέρες η κυβέρνηση συνέλαβε τον δήμαρχο του Σαν Κριστόμπαλ, όπου ξεκίνησαν οι διαδηλώσεις των φοιτητών, καθώς και τον δήμαρχο του Σαν Ντιέγκο, που κατηγορήθηκε ότι παρέβη διαταγή να απομακρύνει τα οδοφράγματα των διαδηλωτών. Ομως δεν θα μείνουμε σιωπηλοί.

Εκατομμύρια Βενεζουελάνοι δεν έχουν την πολυτέλεια να περιμένουν για καιρό αλλαγές που ποτέ δεν έρχονται. Πρέπει να συνεχίσουμε να μιλάμε, να δρούμε και να διαδηλώνουμε. Δεν πρέπει ποτέ να επιτρέψουμε να γίνουμε αναίσθητοι στην καταπίεση δικαιωμάτων που συμβαίνει. Και πρέπει να επιδιώξουμε την αλλαγή.

Η ηγεσία της αντιπολίτευσης έχει αναφέρει τη σειρά δράσεων που είναι απαραίτητες για να πάμε μπροστά. Τα θύματα της καταστολής και των βασανιστηρίων, καθώς και οι οικογένειες όσων πέθαναν, αξίζουν δικαιοσύνη. Εκείνοι που είναι υπεύθυνοι πρέπει να παραιτηθούν. Οι φιλοκυβερνητικές παραστρατιωτικές ομάδες, οι «colectivos», που έχουν προσπαθήσει να σταματήσουν τις διαδηλώσεις με βία και εκφοβισμό, πρέπει να αφοπλιστούν.

Ολοι οι πολιτικοί κρατούμενοι και οι διαφωνούντες που οδηγήθηκαν στην εξορία από την κυβέρνηση, καθώς και οι φοιτητές που φυλακίστηκαν επειδή διαδήλωναν, πρέπει να μπορέσουν να επιστρέψουν ή να απελευθερωθούν. Επειτα πρέπει να αποκατασταθεί η αμεροληψία σε σημαντικούς θεσμούς που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της κοινωνίας, περιλαμβανομένων και της εκλογικής επιτροπής και του δικαστικού συστήματος.

Για να βοηθήσουμε την οικονομία πρέπει να γίνει έρευνα για απάτες που διενεργήθηκαν από την εγχώρια επιτροπή συναλλαγματικών ισοτιμιών – τουλάχιστον 15 δισ. δολ. διοχετεύθηκαν πέρυσι σε επιχειρήσεις-φαντάσματα και σε δωροδοκίες, κίνηση που συνέβαλε απευθείας στην έκρηξη του πληθωρισμού και στις μεγάλες ελλείψεις αγαθών που αντιμετωπίζει η χώρα μας. Τέλος, χρειαζόμαστε την πραγματική δραστηριοποίηση της διεθνούς κοινότητας, ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική.

Το να είναι κανείς σιωπηλός σημαίνει ότι είναι συνένοχος για τα προβλήματα στο πολιτικό σύστημα της Βενεζουέλας, της οικονομίας και της κοινωνίας, για να μην αναφέρω τη μιζέρια εκατομμυρίων.

Για τους Βενεζουελάνους μια αλλαγή ηγεσίας μπορεί να επιτευχθεί πλήρως μέσω του συνταγματικού και του νομικού πλαισίου. Πρέπει να συνηγορήσουμε για ανθρώπινα δικαιώματα. Για την ελευθερία της έκφρασης. Για το δικαίωμα στην ιδιοκτησία, στη στέγαση, στην Υγεία και στην εκπαίδευση. Για την ισότητα στο δικαστικό σύστημα και φυσικά για το δικαίωμα στις διαδηλώσεις. Αυτοί δεν είναι ριζοσπαστικοί στόχοι. Είναι τα βασικά στοιχεία που χτίζουν την κοινωνία.