[Αγιογραφίες] Σύγχυση

Για άνθρωπο κάτω των σαράντα ετών είναι εντυπωσιακό πώς ο Αλέξης Τσίπρας δρα και ενεργεί σαν να είναι πολιτικός της προηγούμενης – ίσως και της προπροηγούμενης – γενιάς. Φαίνεται καθαρά τις τελευταίες ημέρες και προκαλεί εντύπωση.

Υποτίθεται ότι οι τσιπραίοι είναι νέοι, άρα καλύτερα συντονισμένοι στο πνεύμα και στο κλίμα της εποχής. Παρ’ όλα αυτά, εμφανίζονται εγκλωβισμένοι σε παρωχημένα στερεότυπα και κουρασμένες ρουτίνες. Προτάσεις δυσπιστίας και διακαναλικές συνεντεύξεις, ας πούμε.

Εντάξει: ένα κόμμα που είναι αξιωματική αντιπολίτευση και παίζει στα ίσα την κυβέρνηση στις δημοσκοπήσεις κοιτάει να δει πώς θα κάνει την ψαλίδα να ανοίξει ενόψει αυτοδιοικητικών και ευρωεκλογών, που πέφτουν τέλεια στη μέση της θητείας. Το θέμα δεν είναι ότι η Κουμουνδούρου, ψάχνοντας μια μάχη να δώσει, επέλεξε ένα νομοσχέδιο που ήταν όντως τέρας.  Σε αυτό δεν είχε άδικο ο Παναγιώτης Λαφαζάνης στη Βουλή, αφού είχαμε συναίρεση διαφορετικών μέτρων που είτε φαίνονταν να στρουμπουχτιάζουν κοινωνικές ομάδες – από κτηνοτρόφους έως φαρμακοποιούς – είτε έδειχναν να διευκολύνουν τη χρηματοπιστωτική ελίτ των τραπεζών. Ωραίο καδράρισμα – ωραιότερο κατά πολύ αν είσαι αριστερό κόμμα. Ακολούθησε σωρεία λαθών και τα έκανε όλα ο Τσίπρας.

Λάθος πρώτο: Πήγε να καπελώσει και να πατρονάρει τους διαφωνούντες βουλευτές στο νομοσχέδιο, καλώντας τους δημοσίως σε ανυπακοή και, κατά βάση, σε αποστασία. Ο κανόνας όμως λέει πως όταν βλέπεις το διπλανό κόμμα να έχει πρόβλημα και να πλακώνονται οι δικοί του μεταξύ τους δεν μπερδεύεσαι. Τους αφήνεις. Αν μπερδευτείς, τότε δίνεις διάσταση προδοσίας στη διαφωνία. Χρόνια ολόκληρα στη Μεταπολίτευση, ΠαΣοΚ και ΝΔ τήρησαν αυτόν τον κανόνα με αμοιβαίο όφελος. Το ΠαΣοΚ, ας πούμε, δεν ανακατεύτηκε καθόλου τον Ιανουάριο του 1998, όταν ο Καραμανλής διέγραψε Σουφλιά, Μάνο και άλλους τέσσερις. Η σύγκρουση ήταν γνησίως εσωκομματική και κόστισε στη ΝΔ τις εκλογές του 2000.

Λάθος δεύτερο: Ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να κάνει πρόταση δυσπιστίας στον Στουρνάρα. Ετσι όμως έκανε δύο υπολάθη. Εδωσε την εντύπωση ότι δεν ενδιαφέρεται για το αν θα χάναμε το τάιμινγκ του Eurogroup του Ζαππείου και θα πήγαινε περίπατο η δόση, διακυβεύοντας μια σταθερότητα που ενδιαφέρει πολύ κόσμο ο οποίος έχει τρομάξει με όσα έζησε τα τελευταία χρόνια και, κυρίως, το 2011-12.Τράβηξε επίσης την προσοχή από τις ρυθμίσεις του νομοσχεδίου σε μια πολιτική μάχη. Παρ’ όλα αυτά, είχαμε διαφοροποιήσεις και μάλιστα κορυφής. Ενας πρώην πρωθυπουργός, ένας πρώην πρόεδρος της Βουλής και ένας υποψήφιος για τον Δήμο της Αθήνας βουλευτής τα βρόντηξαν. Αλλά ο Τσίπρας είχε κάνει ήδη το…

Λάθος τρίτο: Μια βιαστική πρόταση μομφής κατά του Μεϊμαράκη. Νέος αντιπερισπασμός-δώρο σε φάση που σφάζονταν παπανδρεϊκοί και βενιζελικοί, ενώ το ΠαΣοΚ είναι κόμμα που ο ΣΥΡΙΖΑ ενδιαφέρεται να κανιβαλίσει.

Εν πολλοίς, έχουμε σύγχυση και ερασιτεχνισμούς. Αλλά και έναν εντελώς παρωχημένο τρόπο πολιτικής λειτουργίας. Είναι, ας πούμε, αμφίβολο αν ο μέσος πολίτης θα καθόταν να παρακολουθήσει μια τριήμερη πρόταση δυσπιστίας. Η πολιτική δεν γίνεται πια έτσι – δεν είμαστε στη δεκαετία του 1980, ούτε καν στη δεκαετία του 1990. Τι έπρεπε να είχε κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ; Πέντε σποτ των είκοσι δευτερολέπτων σε στυλ «ποιος ωφελείται;» που να παίξουν στην τηλεόραση και στο Διαδίκτυο θα έφταναν. Και θα έκαναν μεγαλύτερη ζημιά.

Εκεί εμφανίστηκε ως από μηχανής Θεός ο Τάκης Μπαλτάκος. Και πάλι όμως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε ρεφλέξ. Αντί να αναβάλει τη διακαναλική ώστε να μην παρεμβληθεί στην επικαιρότητα, ο Τσίπρας μίλησε για νίκη με μία ψήφο! Δηλαδή έδωσε στίγμα ηττοπάθειας!