[Ιστορίες] Μήπως να πηγαίναμε;

2 λεπτά
Το Σεν-Μισέλ είναι μια συνοικία του Μόντρεαλ, στον Καναδά – η φτωχότερη της πόλης. Η ανεργία κυμαίνεται εδώ γύρω στο 16% έναντι 7% κατά μέσο όρο στη χώρα. Στο Σεν-Μισέλ συνυπάρχουν 160 διαφορετικές εθνικότητες. Μία στις τρεις οικογένειες είναι μονογονεϊκή.
Μαζί με τη δεκαετία του 1990, εμφανίστηκε στην περιοχή και το πρόβλημα των συμμοριών. Το αστυνομικό τμήμα στο Ανατολικό Σεν-Μισέλ εφάρμοζε πολιτική πρόληψης. Εκείνο που έδρευε δυτικά είχε επιλέξει την καταστολή – και κατέληξε να δημιουργήσει κλίμα τρόμου. Τελικά, τα δύο αστυνομικά τμήματα συγχωνεύτηκαν, υιοθετώντας το μοντέλο του πρώτου. Πρωταρχικός στόχος είναι η πρόληψη, βασικά μέσα οι εντατικές περιπολίες και η αλληλεπίδραση με την οργανωμένη κοινωνία των πολιτών. Οπως εξηγεί η υποδιοικητής της αστυνομίας του Μόντρεαλ Ελέν Σαρόν, οι αστυνομικοί δεν κατεβαίνουν στον δρόμο μόνο όταν υπάρχει πρόβλημα, αλλά και όταν όλα είναι ήρεμα. Και έχουν όλοι περάσει από ειδική εκπαίδευση. Γνωρίζουν πώς να τραβήξουν το όπλο τους και πώς να ακινητοποιήσουν κάποιον.
«Η προσέγγισή τους όμως βασίζεται στον σεβασμό απέναντι στον πολίτη, όποιος και αν είναι αυτός».
«Η προσέγγισή τους όμως βασίζεται στον σεβασμό απέναντι στον πολίτη, όποιος και αν είναι αυτός».
Το αστυνομικό τμήμα του Σεν-Μισέλ υπήρξε από τους σκαπανείς της επονομαζόμενης «κοινοτικής αστυνόμευσης», ενός μοντέλου που διδάσκεται πλέον σε όλες τις σχολές της καναδικής αστυνομίας και θεωρείται ένα από τα αίτια της σταθερούς μείωσης της εγκληματικότητας στον Καναδά. Ολοι οι αστυνομικοί φέρουν το όνομά τους χαραγμένο σε πλακέτα ραμμένη στη στολή τους. Την τελευταία πενταετία, οι αστυνομικοί του Μόντρεαλ περιπολούν μαζί με νοσοκόμους, κοινωνικούς λειτουργούς ή ψυχολόγους. Και 20 αστυνομικοί της πόλης, συνήθως μεγαλύτερης ηλικίας και πολύγλωσσοι, έχουν εκπαιδευτεί ώστε να λειτουργούν ως «διαμεσολαβητές» – στις διαδηλώσεις που απειλούν να εκτροχιαστούν, για παράδειγμα. «Χρειάζονται περισσότερος χρόνος και χρήματα για να φτιάξεις αυτή την αστυνομία, αλλά στόχος μας είναι να αποφεύγουμε να στέλνουμε τα ΜΑΤ. Είναι σημαντικό για την εικόνα μας».
Και κάτι τελευταίο: από το 1997, τα αστυνομικά τμήματα στο Μόντρεαλ δεν έχουν κελιά. Οσοι προσάγονται ανακρίνονται σε «επιχειρησιακά κέντρα» που παρακολουθούνται συνεχώς από κάμερες για να αποθαρρύνεται η αστυνομική βία. Είναι τόσο υπερήφανοι για την αστυνομία τους οι Καναδοί ώστε πρόσφατα κάλυψαν τα ταξιδιωτικά έξοδα έξι γάλλων βουλευτών του Σοσιαλιστικού Κόμματος που θέλησαν να μελετήσουν το μοντέλο τους – και δήλωσαν κατόπιν εντυπωσιασμένοι.














