[Προβολείς] Μας πήρες τ’ αφτιά

Θα το πω κι ας πέσετε να με φάτε. Ηθελα πολύ να μπουν σε ψηφοφορία οι προτάσεις μομφής που πρότεινε ο Τσίπρας. Ολες όμως. Οχι μόνον η ατυχήσασα κατά Στουρνάρα και η τσουρούτικη κατά Μεϊμαράκη. Εν ανάγκη ας τους έπαιρνε σβάρνα έναν έναν κι ας έμενε στο τέλος μόνον ο κλητήρας της Βουλής, εκείνος που αλλάζει τα νεροπότηρα στους ομιλητές, σκασίλα μου. Αν θέλεις να ξέρεις, εγώ και τη Βουλή μου και την ψυχή μου και όλα μου τα δίνω αρκεί ν’ ακούω τον Τζαμτζή να εκφωνεί (βρυχάται) τον κατάλογο και μετά χυμένος πάνω στα χαρτιά του να σβήνει αράδα με το μολυβάκι του τους ψηφίσαντες, τους επιστολικούς και τους κοπανατζήδες. Να, μια τέτοια δουλειά θα ήθελα να κάνω αλλά δεν διαθέτω την εργατικότητα, το τέμπο και κυρίως το πνευμόνι. Γιατί δηλαδή ο Δάνης βρήκε την κλίση του ενώ εγώ ακόμη την ψάχνω; Σάμπως ως νέα δεν υπήρξα «ενθουσιώδης, με οράματα, ανησυχίες και διάθεση προσφοράς στον τόπο» όπως γράφει ο ίδιος για τον εαυτό του; Τι δεν πήγε καλά και δεν συνάντησα ποτέ τα ταλέντα μου; Να, ορίστε, το βρήκα: «Ταυτόχρονα με τις σπουδές του εκπλήρωσε και τη στρατιωτική του θητεία ως οπλίτης στα τεθωρακισμένα» ενώ εγώ από την περασμένη Κυριακή  είμαι του πυροβολικού.