[Προεκτάσεις] Ρεβάνς

Πρώτα τα καλά νέα για τον πρώην πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου. Αν η κυβέρνηση έχει δίκιο όταν προβάλλει ότι η έξοδος από τη Μνημόνιο που προαναγγέλλει και η επιστροφή στις αγορές ισοδυναμούν με σωτηρία της χώρας από τη χρεοκοπία, τότε ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος τον αδικούν όταν την αυτοπιστώνονται ως δική τους επιτυχία.

Εφόσον η προσφυγή στον διεθνή οικονομικό έλεγχο και στην τρόικα ήταν η αρχή της λύσης, τότε του ανήκει μερίδιο – σε τελευταία ανάλυση όταν ο ίδιος την επέβαλε, ο Σαμαράς ήταν απέναντι και ο Βενιζέλος ουδέτερος.

Και μετά τα άσχημα νέα. Στην ψηφοφορία για το πολυνομοσχέδιο έκανε το μόνο που δεν του επιτρέπεται να κάνει: λειτούργησε με τρόπο που κλονίζει το κυβερνητικό σχήμα, το οποίο διαχειρίζεται όσα ο ίδιος κληροδότησε.

Ο,τι πηγάζει από το Μνημόνιο που ο ίδιος επέβαλε, τον δεσμεύει. Οι υπόλοιποι μπορούν να έχουν ενστάσεις, να διαμαρτύρονται, να διαφωνούν ή να καταγγέλλουν. Ο ίδιος έχασε αυτό το δικαίωμα όταν μεθόδευσε, ερήμην των πάντων, όσα δρομολογήθηκαν με το διάγγελμα από το Καστελλόριζο.

Κανένα κυβερνητικό όργανο δεν αποφάσισε για τα νταραβέρια του με τον Στρος-Καν ούτε μετείχε στις διαπραγματεύσεις – όσο ήταν διαπραγματεύσεις. Τα χειρίστηκε ο ίδιος με κολλητούς του και έφερε το Υπουργικό Συμβούλιο προ τετελεσμένων. Στη συνεδρίαση για την τυπική έγκριση του Μνημονίου δεν επέτρεψε καν να γίνει συζήτηση, αρκούμενος σε όσα, δίκην καφενείου, συζητούσαν – επιλεκτικά – στις διαβόητες «άτυπες συνεδριάσεις».

Κατά συνέπεια, ο πρώην πρωθυπουργός σήμερα «δεν δικαιούται διά να ομιλεί». Στον βαθμό που επιδιώκει μερίδιο από ό,τι θεωρεί η κυβέρνηση σωτηρία, στον ίδιο βαθμό δεν του επιτρέπεται να μην ψηφίζει όσα τη θεμελιώνουν – έστω και αν διαφωνεί.

Πολύ περισσότερο δεν επιτρέπεται να αντιδρά για προσωπικούς λόγους – καθόσον όλοι γνωρίζουν ότι ο Παπανδρέου είναι κολλημένος στη θεωρία ότι τον «έφαγαν οι τραπεζίτες». Αυτά είναι τα «θέματα αρχών» που επικαλείται. Μόνο που κάτι τέτοιο δεν προκύπτει από πουθενά. Αντίθετα, όλοι ξέρουν ότι τον έφαγε η αδυναμία του να πείσει το κόμμα του γι’ αυτό που ο ίδιος είχε συμφωνήσει προηγουμένως στην Ευρώπη. Σε τελευταία ανάλυση, η Βουλή δεν προσφέρεται για ρεβάνς και ξεκαθαρίσματα λογαριασμών. Ακόμη μία φορά, η στάση του υποδηλώνει αυτό που έλεγε ο Σάμιουελ Μπέκετ: «Τα λάθη μου είναι η ζωή μου».