[Προβολείς] Λούπα

Βράδυ Σαββάτου. Βραχνή αγανάκτηση στο κανάλι της Βουλής. Βραχνή και κάπως βαριεστημένη – σαν να την υπαγόρευε στους εκτελεστές της, όχι γνήσιο πάθος, παρά κάποιος σκηνοθετικός καταναγκασμός. Η αντιπολίτευση σφυροκοπούσε τον υπουργό Ανάπτυξης. Ναι, βέβαια, ήταν υπόλογος για τα φαρμακεία και για τα φάρμακα που-δεν-είναι-εμπόρευμα (μάλλον επειδή παρέχονται δωρεάν και αφιλοκερδώς;). Αλλά δεν ήταν μόνο τα φάρμακα. Η αντιπολίτευση φώναζε – ναι, όποιος δεν πιστεύει, ας κοιτάξει τα πρακτικά – γιατί ο υπουργός ήταν κάποτε ο αυτουργός της ιδιωτικοποίησης της Ολυμπιακής…

Γι’ αυτό έπρεπε να απολογηθεί. Αυτός, φώναζαν, είχε αφήσει τη χώρα χωρίς εθνικό αερομεταφορέα.

Ετσι, σαν παλιά κασέτα από τον κόσμο των προμνημονιακών φαντασιώσεων, έπαιζε στην οθόνη η Βουλή. Ακόμη και οι εργαλειοθηκάριοι της προόδου επαίρονταν για ένα κατόρθωμα ρετρό: επειδή ήταν σε θέση να ξαναμοιράσουν, όπως παλιά, πεντακοσάρικα.

Οι μεν σέρβιραν ιδέες ηττημένες από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα – αντηχώντας τα συνθήματα του κρυπτοζωικού ΠαΣοΚ. Κι οι δε δήλωναν την ετοιμότητά τους να μετενσαρκώσουν τον παλιό εαυτό τους, τον εαυτό του σπλαγχνικού πατερούλη που τα δίνει όλα.

Ηταν διαφωτιστική η παράσταση. Στο σανίδι της Βουλής πρυτάνευσε η πολιτική κουλτούρα που προκάλεσε τη χρεοκοπία. Κι αντίστροφα διαφωτιστική: Το χιλιοτραγουδισμένο πλεόνασμα θα είναι μπαλοθιά στον αέρα, ουδόλως «διατηρήσιμο», όσο παραμένουν ενεργοί οι πολιτικοί αυτοματισμοί που γεννούσαν μέχρι σήμερα τα ελλείμματα.

Οποιος είδε Βουλή είδε άλλο τούνελ να χάσκει στην άκρη του τούνελ.