[Διαστάσεις] Σερσέ λα φαμ

Δύο ήταν οι συμβολικές μάχες που έπρεπε να κερδίσουν οπωσδήποτε οι Σοσιαλιστές για να μπορούν να συνεχίσουν να κυκλοφορούν στον δρόμο: στο Παρίσι και στην Αβινιόν. Το κατάφεραν, και μάλιστα εύκολα, παρά το γεγονός ότι στην υπόλοιπη χώρα κατατροπώθηκαν. Κι ένας από τους σημαντικότερους λόγους της επιτυχίας τους ήταν οι προσωπικότητες δύο γυναικών.

Η μία, η 44χρονη καθηγήτρια γεωγραφίας Σεσίλ Ελ, κατέκτησε την έδρα του διάσημου Φεστιβάλ ύστερα από 19 χρόνια διακυβέρνησης από τη Δεξιά. Ησύχασε έτσι ο Ολιβιέ Πι, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ, ο οποίος είχε δηλώσει ότι θα το έπαιρνε και θα έφευγε στην περίπτωση που άλωνε την Αβινιόν η Ακροδεξιά. Δεν το επέτρεψε όμως η μαχητική Σεσίλ, που στα 17 της έγινε μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος και στα 28 της η νεότερη βουλευτής στην ιστορία της Γαλλίας.

Η άλλη, η 54χρονη νομικός Αν Ινταλγκό, έγινε η πρώτη γυναίκα δήμαρχος της γαλλικής πρωτεύουσας. Η γυναίκα που στα νιάτα της φώναζε με υπερηφάνεια στις διαδηλώσεις το φεμινιστικό σύνθημα «Ναι αφεντικό, ναι μπαμπά/ ναι αγαπημένε, αρκετά!», που είχε εντυπωσιάσει τον πρώην διευθυντή της Μοντ Ερίκ Φοτορινό με «τον εκστατικό τρόπο που πρόφερε το όνομα του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα», που είχε κατηγορηθεί από τον κύκλο του Σαρκοζί ότι έχει παιδί με τον Φρανσουά  Ολάντ, έσωσε την τιμή της Αριστεράς.

Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι η Σεσίλ διαδέχθηκε γυναίκα και ότι η βασική αντίπαλος της Αν ήταν επίσης γυναίκα! Αλλά και ο νέος πρωθυπουργός της Γαλλίας, ο Μανουέλ Βαλς, χρωστά σε μεγάλο βαθμό την ακτινοβολία του στη γυναίκα του, τη διάσημη βιολίστρια Αν Γκραβουάν. Μήπως, λοιπόν, το μυστικό για την εξυγίανση και την ανανέωση της ελληνικής πολιτικής ζωής βρίσκεται στην ενίσχυση του ρόλου των γυναικών;

Δεν είναι η πρώτη φορά που μπαίνει στη συζήτηση ένας τέτοιος προβληματισμός. Και η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι αρνητική. Οχι επειδή το πρόσωπο που προκαλεί τη μεγαλύτερη ανησυχία σήμερα στη Γαλλία και ολόκληρη την Ευρώπη είναι γυναίκα, η Μαρίν Λεπέν. Ούτε επειδή οι ελληνίδες πολιτικοί που προσπάθησαν κατά καιρούς να φυσήξουν νέο αέρα στα κόμματά τους (η Ντόρα Μπακογιάννη, η Αλέκα Παπαρήγα) δεν γνώρισαν επιτυχία. Αλλά επειδή η εξυγίανση δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι θέμα φύλου. Ο λόγος που ο Γιώργος Καμίνης πρέπει να επανεκλεγεί δεν είναι ότι ο συνδυασμός που παρουσίασε χθες αποτελείται κατά 30% από γυναίκες, αλλά ότι είναι ικανότερος και «νεότερος» απ’ όλους τους αντιπάλους του. Κι αν είναι αλήθεια ότι «οι αντίπαλοι της Ρένας Δούρου έχουν βρει τον μπελά τους» – όπως έγραφε τις προάλλες στο Πρώτο Θέμα ο Δημήτρης Δανίκας -, μάλλον δεν οφείλεται στο ότι είναι «χειμαρρώδης και γοητευτική» ή στο ότι «το κορμί της, ακόμα και τα ρούχα της, εκπέμπουν ηλεκτρισμό», με λίγα λόγια στο ότι είναι «ένα θηλυκό που φοράει παντελόνια»…