[Προβολείς] Σκας γάιδαρο

Ξεσηκώθηκε το σύμπαν με την επετειακή ευχή του Προέδρου της Δημοκρατίας «Η μάχη κατά των δανειστών θα είναι νικηφόρα» και κανείς δεν πονηρεύτηκε να την διαβάσει κι αλλιώς. Σαν lapsus ας πούμε, ότι – και καλά – ήθελε να πει για τη «μάχη κατά των δανεισμών» αλλά του ξέφυγε. Αυτό, ναι. Θα το καταλάβαινα κι εγώ, ίσως μάλιστα και να το επικροτούσα αν δεν φοβόμουν  λίγο την αλβανική αυτάρκεια τύπου Χότζα, όχι του δημοφιλούς Ναστραντίν αλλά του άλλου, του αχώνευτου. Με κρατάει επίσης μια μικρή επιφύλαξη, μην τυχόν παρεξηγηθώ ότι φερ’ ειπείν, τώρα που είμαστε έτοιμοι να βγούμε στις αγορές και στο έλεος του κεφαλαίου χωρίς ονομασία προέλευσης εγώ κρύβομαι στα φουστάνια των Μνημονίων τα οποία, τοκογλυφικά – ξετοκογλυφικά, μας δάνειζαν, πάντως, πολύ φθηνότερα. Κομμάτια να γίνει, απόψε ύστερα από τόση κλεισούρα και επιτήρηση αισθάνομαι πανέτοιμη για έξοδο μετά δημοσίων θεαμάτων. Από την πόρτα μου σαν βγω δεν υπάρχει κανείς που να μην/ που να μην τον αγαπώ και σαν το βράδυ κοιμηθώ, ξέρω πως/ ξέρω πως, πως θα τον ονειρευτώ.

Βλέπω στον ύπνο μου κάτι σπρεντς ξεγυρισμένα, κάτι τοκοχρεολύσια τρικούβερτα, κάτι hedge funds με μεγάλα αυτιά σαν τον γάιδαρο του Χότζα που λέγαμε και παραπάνω. Δεν φοβάμαι μη μου ξαναψοφήσει. Φοβάμαι μόνο, μήπως απάνω που θα ξανασυνηθίσει να τρώει, μη μου ξανασκάσει.