[Προβολείς] Κωστής Παπαγιώργης
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Δεν ήταν πανεπιστημιακός. Δεν θα χωρούσε στις έδρες στις οποίες στρογγυλοκάθησε μετά το ’74 η «κομμούνα» των Ελλήνων του Παρισιού. Κι ωστόσο πόσοι καθηγητές της γενιάς του θα μπορούσαν να τον συναγωνιστούν σε ευρυμάθεια και πνευματική παραγωγή;
Δεν ήταν δάσκαλος. Δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να φτιάξει ποίμνιο μαθητών. Κι ωστόσο είχε συνειδητά πάρει το ρίσκο να απευθύνει τα κείμενά του στο νεανικό κοινό μέσα από τα free press και τους οδηγούς πόλης.
Δεν ήταν ιστορικός, αλλά είχε με σχολαστική προσήλωση βυθιστεί στις πηγές για να ανασύρει το αντικείμενό του από τα μπάζα των εθνικών μύθων.
Δεν ήταν λογοτέχνης, αλλά έγραφε μαγικά – σε μια γλώσσα που χώνευε τον Ομηρο και τον Πλάτωνα με τη δημώδη των καφενείων και την αργκό του σκυλάδικου. Σε μια πρόζα όπου πάντα καραδοκούσε απροσδόκητη, σαν πρωτοειπωμένη, η επόμενη φράση.
Ηταν δοκιμιογράφος, αλλά όλα του τα δοκίμια είχαν βιωματικό ύφασμα. Για κάθε του κουσούρι είχε γράψει κι ένα φιλοσοφικό βιβλίο.
Ηταν αλλεργικός στα πλήθη, αλλά κάθε μέρα περπατούσε ώρες, σαν πλάνης, στα σπλάγχνα της πόλης.
Ηταν ακούραστος αναγνώστης, αλλά και δεινός τηλεορασάκιας. Δεν σιχαινόταν τα σκουπίδια του συρμού. Τα μελετούσε.
Ηταν λαϊκός, αλλά δεν έκανε ποτέ τη λαϊκότητά του σημαία.
Ηταν διανοούμενος, αλλά τον λόγο του τον έτρεφε πάντα ο λώρος με το βίωμα, η γείωση με την όντως ζωή.
Δεν έζησε πολύ ο Κωστής Παπαγιώργης. Εζησε όμως πολύ βαθιά. Και κατάφερε να μοιραστεί τη θέα από αυτό το βάθος.
Τα φώτιζε όλα από μέσα. Κάτωθεν τους έδινε νόημα. Εζησε λίγο κι έσβησε το φως.
Google news
