[Κιόσκι] Ο «μεγάλος συνασπισμός» της Ευρώπης

Στα αφτιά μας δεν φθάνει ούτε καν ο απόηχος της προεκλογικής εκστρατείας των υποψηφίων για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Θα μπορούσε να οφείλεται στο γεγονός ότι οι ευρωεκλογές είναι ακόμη μακριά. Η αλήθεια είναι όμως ότι η ίδια η Ευρώπη έχει απομακρυνθεί από τους πολίτες της. Η Ευρώπη σχοινοβατεί, αλλά μοιάζει να σχοινοβατεί χωρίς θεατές. Στις πιο κρίσιμες εκλογές της σύντομης ιστορίας της δείχνει να μην έχει κοινό.

Κι όμως, αυτή η προεκλογική περίοδος, η πρώτη με υποψήφιους προέδρους που διεκδικούν την ψήφο των πολιτών, παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Σύμφωνα με τον Μάρτιν Σουλτς, υποψήφιο των Σοσιαλιστών, το δίλημμα των εκλογών δεν είναι το «υπέρ ή κατά» της Ευρώπης. Ο γερμανός πολιτικός θέλει να μεταφέρει τον άξονα στο δίλημμα Αριστερά – Δεξιά. Βάσει αυτού του σχήματος, από τη μία είναι η Ευρώπη της Αριστεράς, δηλαδή της αλληλεγγύης και της κοινωνικής πρόνοιας. Απέναντί της βρίσκεται η Ευρώπη της Δεξιάς, δηλαδή της λιτότητας και των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων.

Από την άλλη πλευρά, ο υποψήφιος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος δεν πιστεύει ότι η Δεξιά και η Αριστερά έχουν πραγματικές διαφορές σε ό,τι αφορά τα βασικά. Σύμφωνα με τη Μοντ, ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ δεν δέχεται την άποψη ότι τα κεντροδεξιά κόμματα συγκροτούν το στρατόπεδο της λιτότητας και τα κεντροριστερά το στρατόπεδο της γενναιοδωρίας. «Οταν υιοθετήθηκε η νεοφιλελεύθερη πολιτική, οι 13 αρχηγοί κυβερνήσεων και αρχηγοί κρατών στην Ευρώπη προέρχονταν από την Κεντροαριστερά» δηλώνει στη γαλλική εφημερίδα.

Η τακτική των δύο βασικών διεκδικητών της ηγεσίας της Κομισιόν είναι απολύτως σαφής. Ο Σουλτς θέλει να δείξει ότι δεν έχει καμία σχέση με το έγκλημα. Ο Γιούνκερ προσπαθεί να αποδείξει ότι κανένας δεν είναι αθώος του αίματος. Το βασικό ερώτημα, ωστόσο, δεν είναι ποιος έχει δίκιο. Αλλά εάν η Ευρώπη της επομένης των ευρωεκλογών μπορεί να υπάρξει χωρίς έναν «μεγάλο συνασπισμό» της Κεντροδεξιάς με την Κεντροαριστερά.

Οπως φαίνεται, αυτή είναι η μοναδική βιώσιμη λύση. Ο Γιούνκερ έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο οποιασδήποτε συμμαχίας με την Ακρα Δεξιά ή τους λαϊκιστές στην κούρσα για την προεδρία. Κι ο Μάρτιν Σουλτς δεν πιστεύει πραγματικά σε μια εναλλακτική πλειοψηφία με τους Πράσινους του Ζοζέ Μποβέ, τους Φιλελεύθερους του Γκι Φέρχοφστατ ή την Αριστερά του Αλέξη Τσίπρα.

Είναι κάπως παράδοξο: η Ευρώπη της επομένης των εκλογών θα χρειαστεί έναν «μεγάλο συνασπισμό» γερμανικού τύπου, δηλαδή μια ευρεία συναίνεση, για να απαλλαγεί από τη γερμανική οικονομική ορθοδοξία. Διαφορετικά, θα συνεχίσει να σχοινοβατεί όχι μόνο χωρίς κοινό αλλά και χωρίς τις δεξιότητες ενός έμπειρου σχοινοβάτη.