[Εναλλακτικά] Η ώρα της βραδύτητας

ΕΔΩ και τέσσερα χρόνια ο πολιτικός χρόνος έτρεχε σαν να μην υπήρχε αύριο. Και σε κάποιες φάσεις – που είδαμε από πολύ κοντά το παγόβουνο της δραχμής – πράγματι δεν υπήρχε αύριο. Δύο κυβερνήσεις – Καραμανλή και Παπανδρέου – εξαερώθηκαν. Κόμματα, όπως το ΠαΣοΚ, σμικρύνθηκαν. Αλλα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, φούσκωσαν. Παράλληλα μια δυναμική θρυμματισμού διέτρεξε οριζόντια το πολιτικό σύστημα. Ακόμη κι ο ΣΥΡΙΖΑ είδε τον Τατσόπουλο να φεύγει.

Η ταχύτητα αυτή οφειλόταν στις ραγδαίες εξελίξεις στην οικονομία. Οταν μια χώρα χάνει σχεδόν το 1/3 του ΑΕΠ της, τίποτε στην πολιτική δεν μένει το ίδιο. Το ερώτημα τώρα – με το πλεόνασμα και την αναδιάρθρωση του χρέους που έρχεται – είναι αν πάμε σε ομαλοποίηση. Και αν η ομαλοποίηση αυτή θα οδηγήσει σε μια επιβράδυνση του πολιτικού χρόνου. Παρεπόμενο πρακτικό ερώτημα: μετά τις 25 Μαΐου θα συνεχίσει ο ΣΥΡΙΖΑ να ζητάει εκλογές; Και να το παίζει «είμαστε εξουσία αύριο»; Ή θα πάει διακοπές για να γλιτώσει το εσωκομματικό μπάχαλο; Και θα λύσει τα προβλήματά του, γινόμενος οπαδός του ώριμου φρούτου;

Ωριμο φρούτο σημαίνει ροντάρισμα μηχανών εν αναμονή του τέλους της θητείας της κυβέρνησης το 2016. Σημαίνει επίσης να κρατήσει η Κουμουνδούρου ανοιχτές τις επιλογές της στο θέμα της προεδρικής εκλογής του 2015. Τι νόημα έχει να πιέζουν για πρόωρες κάλπες σε ένα αβέβαιο για αυτούς πολιτικό τοπίο; Φυσικά, υπάρχει ο κίνδυνος της ανάκαμψης. Αλλά πόσες κυβερνήσεις και πόσοι Τσόρτσιλ κέρδισαν τον πόλεμο για να χάσουν μετά τις εκλογές; Δεν υπάρχουν περιθώρια για αυταπάτες: η τελευταία πενταετία ήταν πόλεμος χωρίς νεκρούς αν εξαιρέσει κανείς τα θύματα της Marfin, τους αυτόχειρες, τον Φύσσα, τους χρυσαυγίτες του Νέου Ηρακλείου (και ποιος ξέρει πόσους καρκινοπαθείς και άλλους που δεν είχαν λεφτά για αποτελεσματική περίθαλψη).

Αν το πάρει κανείς ανάποδα, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ανάγκη επιβράδυνσης μπας και ενιαιοποιηθεί για να μνημονεύσει κανείς και όσα είπε ο Δραγασάκης. Οχι πως δεν είναι ρίσκο. Υποτίθεται ότι το «αύριο είμαστε εξουσία» λειτουργούσε συγκολλητικά. Αυτό όμως δεν αποδείχθηκε στην πράξη. Ο Τσίπρας είναι ένας αρχηγός που βιάζεται για να αποδείξει πως όποιος βιάζεται σκοντάφτει. Το ερώτημα είναι αν θα επιλέξει ένα άλλο τέμπο. Γιατί αν επιμείνει να τρέχει τότε κινδυνεύει να βρεθεί εντελώς εκτός φάσης με την κοινωνία. Με άλλα λόγια, το 2012 θα αποδειχθεί σύμπτωση φάσης – και τίποτε παραπάνω. Μια συγκυρία χωρίς βάθος. Μια νίκη χωρίς συνέχεια. Εστω κι αν η αξιωματική αντιπολίτευση είναι κανονικά – έτσι έγινε πάντα στη Μεταπολίτευση – σκαλοπάτι για την εξουσία.

Η «Βραδύτητα» είναι και τίτλος μυθιστορήματος του Κούντερα. Μήπως να του έριχναν μια ματιά; Αν και περισσότερο ταιριάζει ο Σαίξπηρ και, πιο συγκεκριμένα, η φράση του Αουφίδιου πριν σκοτώσει τον αγέρωχο Κοριολανό: «Η αρετή μας έγκειται στην εκτίμηση του χρόνου». Φυσικά, ο ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζει μάλλον την παρόρμηση της πολιτικής αυτοκτονίας.