[Στίγμα] «Χούφτωσ’ τη! Χούφτωσ’ τη!»

Οφείλω εξ’ αρχής να δηλώσω ότι δεν με διακατέχει κανενός είδους ηλικιακός ρατσισμός. Αντιθέτως, είμαι της άποψης «τόπο στα νιάτα» ανεξαρτήτως ηλικίας, και μπορώ να συνοδεύσω την άποψή μου με μερικές ασκήσεις σουηδικής σαν αυτές του Λάμπρου Κωνσταντάρα στο «Κάτι κουρασμένα παλικάρια», έτοιμου για το «χούφτωσ’ τη, χούφτωσ’ τη»! Αγαπώ και σέβομαι τα περήφανα γηρατειά, πώς αλλιώς να το πω;

Υπ’ αυτήν την έννοια, το μόνο (λέμε τώρα…) που με κάνει να αντιδρώ στον διορισμό του 77χρονου πρώην βουλευτή Κώστα Ζαχαράκη (μεγάλη φωτογραφία) στον ΟΠΑΔ είναι η… ασέβεια που δείχνει το σκερτσόζο και τόσο ταλαντούχο ντουέτο «Αμποτ και Κοστέλο» που μας κυβερνά απέναντι στους ανθρώπους αυτής της κατηγορίας. Αντί να αφήσουν τον άνθρωπο να κόβει βόλτες στη Θεσσαλονίκη στην παραλία – τώρα που έχει γίνει και τόσο όμορφη – και να περπατάει μαζί με άλλους συνταξιούχους φίλους του παρατηρώντας τη θολούρα του Θερμαϊκού, τον κουβαλάνε στην Αθήνα και του αναθέτουν τον ΟΠΑΔ (Οργανισμός Περίθαλψης Ασφαλισμένων Δημοσίου σημαίνει αυτό), αδιαφορώντας αν λόγω φόρτου εργασίας τον «στείλουν» μια ώρα νωρίτερα….

Και δεν συνυπολογίζω πίεση, αρθριτικά, ζάχαρα, χοληστερίνες, τριγλυκερίδια, ουρικό οξύ, κρεατινίνες και ό,τι τέλος πάντων μπορεί να «διαθέτει» κάθε… ατίθασο νιάτο αυτής της ηλικίας.

Με απασχόλησε πολύ το γιατί το κάνουν, και έπειτα από ώριμη σκέψη κατέληξα στο ότι το ταλαντούχο ντουέτο θέλει με την περίπτωση Ζαχαράκη να μας δείξει ότι η ζωή δεν τελειώνει στα 77, να στείλει δηλαδή ένα μήνυμα αισιοδοξίας προς όλους εκείνους που τους έχει πάρει η φτώχεια από κάτω και βαρυγκομούν. Υποθέτω επίσης ότι χρησιμοποιώντας τον Ζαχαράκη θέλουν να στείλουν και ένα άλλο μήνυμα. Προς την πλευρά όσων νέων ευελπιστούν ότι κάποια στιγμή θα τους δοθεί η ευκαιρία: μαζέψτε τα και φύγετε από τη χώρα, εδώ δεν υπάρχει ζωή. Εδώ υπάρχει χώρος μόνο για πρώην βουλευτές, κουμπάρους, κολλητούς, φίλους, κομματάρχες, κομματόσκυλα…

Αλλά ο Ζαχαράκης δεν είναι τυχαία περίπτωση, γι’ αυτό και αρχίζω να σκέφτομαι κάπως… ανάποδα (διότι συνήθως σκέφτομαι τελείως… ανάποδα): ο μπαρμπα- Κώστας είναι ένας κλασικός φιλοβασιλικός. Κορόνα στο κεφάλι του τον έχει τον βασιλιά. Επινε (και πίνει, φαντάζομαι) νερό στο όνομά του – «ψωμί, ελιά και Κώτσο βασιλιά».

Μια φορά το ’93, θυμάμαι, είχε αρχίσει να λέει κάτι υπέροχα φιλοβασιλικά από το βήμα της Βουλής, όντας βουλευτής του Μητσοτάκη.

Στην άδεια αίθουσα ήταν μόνο ο Γ. Διαμαντίδης του ΠαΣοΚ και τρεις-τέσσερις άλλοι. Εκεί που με οίστρο ανέπτυσσε το πάθος του για τον Γλίξμπουργκ, του φωνάζει ο Διαμαντίδης:

– Αυτά μην τα λέτε εδώ, να πάτε να τα πείτε στο Λονδίνο, κύριε (όπου κατοικοέδρευε η βασιλική οικογένεια, βουτηγμένη στη φτώχεια και στην ανέχεια).

Τα παίρνει άσχημα ο Ζαχαράκης, πηδάει κάτω και πιάνει στο κυνήγι τον Διαμαντίδη να τον πλακώσει. Δεν τον πρόλαβε, μπήκαν στη μέση κάτι άλλοι και το περιστατικό δεν προχώρησε.

Αυτό το θυμήθηκα ακούγοντας τα περί διορισμού του. Αλλά ψάχνοντας στο αρχείο μου τι ανακάλυψα; Οτι ο Ζαχαράκης μαζί με τον Τζιτζικώστα (τον πατέρα του Απόστολου, του υποψήφιου περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας) ήταν το… 1979 επιτροπή υποδοχής στη Θεσσαλονίκη του Κοκού, όταν ο αυτός μαζί με τα παιδιά του Αλεξία και Νικόλαο επισκέφθηκαν την περιοχή με ιδιωτικό αεροπλάνο για θερινές διακοπές στην πατρίδα. Αργότερα, ανέφεραν τα ρεπορτάζ της εποχής, «κατέφθασαν η βασίλισσα Αννα-Μαρία, ο διάδοχος Παύλος, οι πρίγκιπες Θεοδώρα και Φίλιππος και η πριγκίπισσα Ειρήνη. Επρόκειτο για μία επίσκεψη στην πατρίδα τους λόγω διακοπών».

Η παρουσία των βουλευτών της ΝΔ Ζαχαράκη και Τζιτζικώστα στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης κατά την υποδοχή των Γλίξμπουργκ προκάλεσε μέγα πολιτικό σκάνδαλο, και το ΠαΣοΚ του Ανδρέα (του αειμνήστου), ως αξιωματική αντιπολίτευση της εποχής, ζήτησε την έκπτωσή τους από το βουλευτικό αξίωμα.

Τώρα το ΠαΣοΚ συναίνεσε στον διορισμό τού… νιάτου!

Μετά αναρωτιούνται γιατί φλερτάρει με το μέσα-έξω από τη Βουλή και έχει γίνει η χλεύη των ηττημένων…

«Μην την εξευτελίζεις…»

Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης σήμερα, και ως άνθρωπος των γραμμάτων και των (καλών) τεχνών αισθάνομαι την ανάγκη να τιμήσω την ημέρα. Προς τούτο αντιγράφω και μεταφέρω σήμερα εδώ ένα ποίημα του… συναδέλφου Κωνσταντίνου Καβάφη, του εξ Αλεξανδρείας της Αιγύπτου ορμωμένου, υπό τον τίτλο «Οσο μπορείς…», το οποίο και αφιερώνω προς οίον αφορά – και εκείνος διαθέτει την ευφυΐα και την οξύνοια να αναγνωρίσει το «γιατί» διαβάζοντας αυτές τις γραμμές:

«Να ένα μαχαίρι που κρατώ…»

Απομακρύνομαι του χώρου της πραγματικής ποιήσεως για να ασχοληθώ με τα όσα… ποιητικά θα τα χαρακτηρίσω, συμβαίνουν στη δρώσα πολιτική. Οπως αυτό το ωραίο να εισαχθεί στη Βουλή προς συζήτηση και ψήφιση, σε ένα μόνο άρθρο, η συμφωνία που έγινε με την τρόικα και η οποία περιλαμβάνει πλην των άλλων και τη λεγόμενη «εργαλειοθήκη» του ΟΟΣΑ – γάλα, ψωμί, φάρμακα κ.λπ.

Το αποφάσισε, λέει, το ντουέτο «Αμποτ και Κοστέλο» που μας κυβερνά, στο διάλειμμα μιας πρόβας που είχαν την Τετάρτη.

Αν καταλαβαίνω σωστά, πρόκειται για την ίδια τακτική προς τους βουλευτές τού «να ένα μαχαίρι που κρατώ/ στον όμορφό σου τον λαιμό» (πόσο με έχει επηρεάσει η σημερινή ημέρα για την ποίηση δεν λέγεται).

Αλλά χθες, μιλώντας με τον πατριώτη μου εξ Ιωαννίνων Μιχάλη Κασσή (μικρή φωτογραφία), μου δήλωσε καθαρά ότι «εγώ, Γιώργο, τις ρυθμίσεις για το γάλα, αν είναι αυτές που λένε, δεν τις ψηφίζω».

– Μα αφού θα είναι σε ένα άρθρο όλα, του επισήμανα.

Εννοείται ότι συμφωνεί με τις απόψεις του Μάξιμου Χαρακόπουλου και, όπως μου είπε, με τις δικές του απόψεις περί καταψήφισης συμβαδίζουν και ο Θάνος Μωραΐτης εξ Αιτωλοακαρνανίας και ο Γιάννης Κουτσούκος εξ Ηλείας. Τέλεια!..

Πρωτοβουλίες και καταγγελίες

Ομοίως τέλεια, θα σημειώσω, και φαντάζομαι θα συμφωνήσει και ο συνάδελφός μου κύριος Φίλης της «Αυγής», ήταν η αξιοσημείωτη (από πολλές απόψεις) πρωτοβουλία του προέδρου Αλέξη να καταγγείλει τον Ομιλο Λάτση για τη Eurobank. Η ωραία αυτή πρωτοβουλία του προέδρου είχε ως αποτέλεσμα ολοσέλιδες καταχωρίσεις του Ομίλου Λάτση προς όλο τον Τύπο, μηδέ της «Αυγής» εξαιρουμένης. Αν υπάρξει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα αυτού του χαρακτήρα νομίζω ότι το έλυσε το (οικονομικό του) πρόβλημα ο Τύπος…