[Προβολείς] Το σουσάμι και η Δημοκρατία

Καλωσορίζω από προχθές το αυτονόητο. Την απλή, απλούστατη απόφαση να μένουν ανοιχτά μουσεία και αρχαιολογικοί χώροι πέραν του ωραρίου που έχουν τα νηπιαγωγεία, οι τεχνικοί του ΟΤΕ και τα, μετά συγχωρήσεως, φαρμακεία. Πες πως ήμουν τρελή που πήγαινα στην Ακρόπολη αξημέρωτα πριν καλά καλά λαλήσουν τα κοκόρια του Κατσίμπαλη. Οι τουρίστες όμως; Αυτά τα χλωμά πρόσωπα με τα κοντοβράκια που φτάνουν εδώ όχι μόνο για  την ακτινοβολία UVA και UVB; Γιατί δηλαδή να λαλήσουν ντάλα μεσημέρι πάνω στο κατσάβραχο των Δελφών και τελικά να βρουν την πόρτα τους κλειστή και το κλειδί παρμένο; Αλλος κρατάει το κλειδί κι άλλος έβαζε το λουκέτο. Δεν το λέω εγώ, το λένε οι ξενοδόχοι, οι εστιάτορες, οι ήξεις αφήξεις του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος, ο μήνας που θρέφει τους ένδεκα, γιατί τέτοιας λογής νοικοκυραίοι είμαστε. Δούλεψαν όσο δούλεψαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι για να παριστάνουμε εμείς σήμερα τους εισοδηματίες.

Με πληροφορούν απ’ το κοντρόλ ότι τα παραλέω και ότι η κατάσταση δεν ήταν δα και τόσο απελπιστική. Ισα ίσα που έβγαιναν τότε και μερικά εξτρά, χωρίς μάλιστα υπερωρίες και λοιπά κεκτημένα. Παστρικά και κατόπιν συνεννοήσεως τα γκρουπ  πλήρωναν από την τσέπη τους τη βάρδια των εργαζομένων και το μουσείο έπαιρνε μπρος μέχρι να πεις «άνοιξε σουσάμι». Πώς νομίζεις ότι πήρε τα θάρρητα ο Ελγίνος;