[Στίγμα] «Ας λύσει και κανένα πρόβλημα ο Σαμαράς»

Ψηφοδέλτια καταρτίζονται για τις ευρωεκλογές, ονόματα ακούγονται, ονόματα κάνουν ότι ακούγονται αλλά δεν…, άλλα θα ήθελαν να ακούγονται αλλά δεν υπάρχει κανείς να ακούσει ότι θέλουν να ακουστούν – γενικώς υπάρχει ένα απίθανο πηγαινέλα το οποίο σε άλλες εποχές θα μας έφτιαχνε την ημέρα, αλλά τώρα σιγά να μην ασχολείται κανείς!

Κανείς άλλος εκτός από μένα. Που πληροφορήθηκα από τις Βρυξέλλες ότι το νέο πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας έχει ένα ηχηρό ονοματεπώνυμο: ονομάζεται Μαριέττα Γιαννάκου και δεν θέλει να είναι υποψήφια. Είναι εξοργισμένη με τον σταυρό στις ευρωεκλογές και διπλά οργισμένη γιατί ουδείς ζήτησε τη γνώμη της όχι μόνο επ’ αυτού, αλλά ούτε και για άλλα σημαντικά ζητήματα.

Το θέμα (της άρνησης της κυρίας Γιαννάκου να είναι υποψήφια) τέθηκε στον έτερο του ντουέτου «Αμποτ και Κοστέλο» πρόεδρο Βαγγέλη, που παρεπιδημεί κατ’ αυτάς στις Βρυξέλλες (νομίζω ότι επιστρέφει σήμερα). Απάντησε με τη γνωστή… παιγνιώδη του διάθεση, τόσο γνώριμη σε όσους έχουν τη χαρά και την τιμή να συνομιλούν μαζί του:

Ε, πώς. Αν δεν τον βοηθήσει αυτός, ΠΟΙΟΣ άλλος μπορεί; Και έπειτα τι συνεργάτες είναι; «Ο φίλος τον φίλο εν κινδύνοις γιγνώσκει» έλεγαν κάτι αρχαίοι οι οποίοι προφανώς ήταν σοφότεροι ημών και υμών – του Βαγγέλη, δεν είμαι σίγουρος!

Ο γιος της κυρίας   _{Χρυσούλας}

Συμπάσχω. Και συμπάσχω πραγματικά. Δεν το υποδύομαι, πώς να το πω. Αλλωστε αν δεν συμπαρασταθώ εγώ στον πρόεδρο Πάνο, με τον οποίο τόσα μας συνδέουν (αγωγές, μηνύσεις και διάφορα άλλα τα οποία κωλύομαι να αναφέρω δημοσίως) ποιος θα το κάνει;

Εξηγώ: εκεί που είχε αρχίσει να το στρώνει κάπως το μαγαζί, το κόμμα «Π. Καμμένος και Σία Ανεξάρτητοι Ελληνες» δηλαδή, να τος πάλι κάποιος να βάλει μια τρικλοποδιά στην προσπάθεια. Τέτοια κακοδαιμονία μιλάμε. Χθες ήταν η σειρά της κυρίας Χρυσούλας (Γιαταγάνα, μεγάλη φωτογραφία) να πριονίσει ό,τι με τόσο κόπο έστηνε ο πρόεδρος επί τόσες ημέρες: παραιτήθηκε από το Εκτελεστικό Γραφείο του κόμματος.

Για να είμαι ειλικρινής, μου είχε διαφύγει εντελώς το γεγονός ότι η κυρία Χρυσούλα ήταν μέλος του ΕΓ και κατά τα φαινόμενα θα συνέχιζε να μου διαφεύγει αν δεν έστελνε χθες τη σχετική επιστολή παραίτησης στον πρόεδρο Πάνο. Μετά ήρθε και το tweet της πασιονάριας του κόμματος Ραχήλ Μακρή από τη Γενεύη όπου μετείχε στην Παγκόσμια Διακοινοβουλευτική Σύνοδο (άκου τώρα μεγαλεία…) ότι «ενώ μαχόμαστε για την Ελλάδα στο εξωτερικό (κράτα γερά Ραχήλ), οι ανύπαρκτοι και εξαφανισμένοι υπονομεύουν θεσμούς και πρόσωπα με παραιτήσεις μαϊμού», και αντελήφθην ότι το πράγμα είναι σοβαρότερο απ’ ό,τι αρχικά μου είχε φανεί.

Αρχισα τις επισταμένες έρευνες. Και πού με οδήγησαν; Στη Θεσσαλονίκη. Κατά την πηγή μου, που ταχέως μου έδειξε τον δρόμο, η κυρία Χρυσούλα έχει έναν γιο, τον οποίο ήθελε λέει να προωθήσει ως υποψήφιο αντιπεριφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας στο ψηφοδέλτιο του Απόστολου Τζιτζικώστα, αλλά ο νεαρός (Τζιτζικώστας) θεώρησε ότι η θέση είναι μεγαλύτερη από το μπόι του γιου της κυρίας Χρυσούλας και απέρριψε το αίτημα. Αντιπρότεινε να δώσει στον γιο θέση αντιπεριφερειάρχη Περιβάλλοντος, αλλά η κυρία Χρυσούλα δεν ήθελε με τίποτε να ακούσει κάτι τόσο υποτιμητικό για τον γιο και ζήτησε τη βοήθεια του προέδρου Πάνου. Ο τελευταίος τής έκανε το χατίρι (αυτό τουλάχιστον της είπαν), τηλεφώνησε στον Τζιτζικώστα με το δικαίωμα που του δίνει η στήριξη που του παρέχει, αλλά ο Λάκης είπε και πάλι όχι.

Τούτων δοθέντων, η κυρία Χρυσούλα κατήγγειλε τον Τζιτζικώστα στην επιστολή της προς τον πρόεδρο Πάνο και παραιτήθηκε από το ΕΓ. Σήμερα, στην Κοινοβουλευτική Ομάδα των ΑΝΕΛ νομίζω ότι θα γραφεί ο επίλογος αυτής της δραματικής ιστορίας που μου θύμισε μερικές από τις πιο ωραίες στιγμές του ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του ’60, από αυτές με τον γενικό τίτλο «Αμάρτησα για το παιδί μου». Ή το κλασικότερο «Υιέ μου, υιέ μου»…

Ο κουμπάρος δεν ήταν κουμπάρος!

Ευρισκόμενος στη Θεσσαλονίκη και ασχολούμενος, όπως έγινε φανερό νωρίτερα, με… συγγενολόγια, ξεκαθαρίζω ότι ο υποψήφιος της ΝΔ για τον δήμο της πόλης, ο ηρωικός Σταύρος Καλαφάτης (μικρή φωτογραφία) ΔΕΝ είναι κουμπάρος με τον Γιάννη Μπουτάρη. Φίλος επί δεκαετίες με τον γιο τού Μπουτάρη, τον Στέλιο, είναι και τίποτε περισσότερο.  

– Μα πώς προέκυψε αυτό; ρώτησα χθες τον Σταύρο.

– Το «μάζεψε» εκ των υστέρων, αν δεν απατώμαι…

– Επηρεάστηκε η σχέση σας με την οικογένεια και ειδικά με τον Στέλιο Μπουτάρη, εξ αυτού του λόγου;

Ιδού που υπάρχει και ήθος στην πολιτική…

Ομιλία για Οσκαρ

Αλλά υπάρχει και συναίσθημα. Πολύ συναίσθημα. Στα όρια των δακρύων. Που μπορεί να μην… πήραν χθες (δημοσίως τουλάχιστον) τον Γιάννη Στουρνάρα, με το τέλος της  πολύμηνης βασανιστικής διαπραγμάτευσης με την τρόικα, αλλά παρά λίγο να πάρουν  τους συνεργάτες του. Ηταν όταν, αφού ευχαρίστησε τον Πρωθυπουργό και τους υπουργούς που τον στήριξαν και συνεργάστηκαν μαζί του, είπε τα ακόλουθα:

Εχω να πω ότι τέτοιες αναφορές κάνει κανείς σε δύο περιπτώσεις:

n Μία όταν παίρνει το Οσκαρ καλύτερης σκηνοθεσίας, ας πούμε.

n Μία όταν παίρνει το… καπελάκι του και φεύγει!

Επειδή εξ όσων γνωρίζω δεν πήρε κανένα Οσκαρ – αυτά δόθηκαν στις αρχές του μήνα, αλλά όσο και αν το έψαξα δεν βρήκα πουθενά το όνομα «Στουρνάρας», τι απομένει; Η εκδοχή τού «φεύγω».

Με απασχόλησε πολύ το θέμα, πρέπει να ομολογήσω. Τηλεφώνησα σε διαφόρους. Μίλησα με μερικούς πολύ κοντά στο ντουέτο «Αμποτ και Κοστέλο» το οποίο έχουμε την ευτυχία να μας κυβερνάει και με τόση επιτυχία θα έλεγα. Με τον ίδιο δεν τα κατάφερα.
Ταξίδευε για Βρυξέλλες. Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι επί του παρόντος δεν τίθεται θέμα αποχώρησής του από το υπουργείο Οικονομικών. Προφανώς αυτό θα γίνει κάποια στιγμή. Πότε θα είναι αυτή η στιγμή; Αρχές Ιουνίου, εκτιμώ, αμέσως μετά τις ευρωεκλογές. Οταν το ντουέτο, εκ των πραγμάτων θα καταφύγει στη μόνη διέξοδο που έχει όποιος χάνει εκλογές: τον ανασχηματισμό! Εγινα σαφής;