[Προεκτάσεις] Πλυντήριο;

Πάμε λίγο πίσω. Τον Απρίλιο του 2012, λίγο πριν από τις διπλές εκλογές που ακολούθησαν, η Βουλή ψήφισε τον Νόμο 4065/12, με τον οποίο προβλέπεται ο αναδρομικός έλεγχος της περιουσιακής κατάστασης όσων διετέλεσαν μέλη κυβερνήσεων από το 1974 – συμπεριλαμβανομένων συζύγων και τέκνων.

 Ο σημερινός Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς ήταν αυτός που προέβαλλε διαρκώς την ιδέα ως αδιαπραγμάτευτη υπόσχεση του κόμματός του. Αλλά τη νομοθετική πρωτοβουλία είχε το ΠαΣοΚ διά του Απόστολου Κακλαμάνη που εξασφάλισε τη σύμφωνη γνώμη των λοιπών κομμάτων εκείνης της Βουλής.

Ολα αυτά καλά και ωραία, αν και πολλοί αμφέβαλλαν ότι θα υπήρχε πραγματική αποτύπωση της εξέλιξης που είχε η περιουσιακή κατάσταση όσων άσκησαν εξουσία σε τόσο βάθος χρόνου, από τη στιγμή που δεν είναι πειστικός ο τρέχων έλεγχος πόθεν έσχες που διενεργεί η Βουλή. Ανεξαρτήτως προθέσεων, έλεγχος των πάντων για σαράντα χρόνια μπορεί και να σημαίνει έλεγχο κανενός.

Οι υπόνοιες τείνουν να επαληθευθούν τις τελευταίες ημέρες από μια διαμάχη κυβέρνησης και αντιπολίτευσης που εξελίσσεται στη Βουλή. Για την ακρίβεια, προ ημερών, δυο κυβερνητικοί βουλευτές κατέθεσαν σε άσχετο νομοσχέδιο τροπολογία που παρέτεινε τον χρόνο ολοκλήρωσης του ελέγχου. Ο Κακλαμάνης εξερράγη και ο – αναρμόδιος – υπουργός Προστασίας του Πολίτη την απέρριψε. Αλλά χθες επανακατατέθηκε με παρεμφερές περιεχόμενο, ως πρόταση του υπουργού Δικαιοσύνης. Αυτά χωρίς γνώση της αρμόδιας Επιτροπής της Βουλής!

Μπερδεμένα πράγματα. Ιδίως αν αποδειχθούν ακριβείς οι πληροφορίες ότι ο έλεγχος σχεδόν έχει ολοκληρωθεί. Απομένουν κάποιες διευκρινίσεις από την πλευρά πρώην κυβερνητικών αξιωματούχων και η διευθέτηση ορισμένων δυσχερειών, όπως η αντικειμενική αδυναμία προσκόμισης παραστατικών από παλαιότερες περιόδους. Σε κάθε περίπτωση, όλα θα τελειώσουν ώς το τέλος του τρέχοντος έτους και, πάντως, μέχρι στιγμής δεν έχει προκύψει κάτι ιδιαιτέρως επιβαρυντικό για κανέναν.

Μακάρι οι κυβερνήσαντες επί τέσσερις συναπτές δεκαετίες να αποδειχθούν άσπιλοι και αμόλυντοι, τουλάχιστον όσον αφορά την οικονομική τους κατάσταση. Αλλά για να γίνει πιστευτό ένα τέτοιο αποτέλεσμα, πρέπει τα στοιχεία του ελέγχου να είναι επαρκή και ατράνταχτα. Αν δεν είναι – και απλώς επαναλαμβάνεται αναδρομικά ο έλεγχος του ετήσιου πόθεν έσχες – υπάρχει κίνδυνος να χαρακτηριστεί το εγχείρημα ως «ωραίο μου πλυντήριο». Σε αυτή την περίπτωση, το μόνο που θα απομένει να σκεφτεί ο πολίτης θα είναι η φράση του Ιονέσκο: «Ηθελα να ‘ξερα ποιος μου κάνει αυτό το κακόγουστο αστείο».