[Διαστάσεις] Ετσι προοδεύει ο κόσμος

Σύμφωνα με τον Τόνι Μπεν, μια κοινωνία προοδεύει με τον εξής τρόπο. Οταν διατυπώνεις μια ριζοσπαστική ιδέα, στην αρχή σε αγνοούν. Αν επιμείνεις, σου λένε ότι η ιδέα σου είναι μη ρεαλιστική. Αν συνεχίσεις να την υποστηρίζεις, είσαι τρελός. Κι αν επιμένεις να μην κάνεις πίσω, είσαι επικίνδυνος. Υστερα σημειώνεται μια παύση και δεν μπορείς να βρεις πια κανέναν στην ηγεσία που να μη λέει ότι «ήταν από την αρχή υπέρμαχος της ιδέας αυτής».

Είναι σατανικές οι συμπτώσεις που συμβαίνουν καμιά φορά στη ζωή. Την ώρα που γινόταν γνωστός ο θάνατος του ανθρώπου που η «Σαν» είχε χαρακτηρίσει κάποτε «τον πιο επικίνδυνο άνθρωπο στη Βρετανία», ο Ματέο Ρέντσι κήρυσσε το τέλος της λιτότητας. Και όλοι οι ευρωπαίοι ηγέτες, που μέχρι τώρα θεωρούσαν την ιδέα αυτή επικίνδυνη, άρχισαν να λένε εν χορώ ότι την υποστήριζαν από την αρχή. Ετσι προοδεύει ο κόσμος, πράγματι.  

Στα 25 του, ο Τόνι Μπεν έγινε το νεότερο μέλος του βρετανικού Κοινοβουλίου στις τάξεις του Εργατικού Κόμματος. Στα 29 του, ο Ματέο Ρέντσι έγινε πρόεδρος της επαρχίας της Φλωρεντίας ως υποψήφιος του κεντροαριστερού συνασπισμού. Αλλά αυτό δεν είναι το μόνο κοινό τους σημείο. Και οι δύο πίστεψαν από μικροί ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, ο καθένας με τον τρόπο του. Και οι δύο ξεχώρισαν για το πείσμα τους και τις αιρετικές τους απόψεις, ο πρώτος για πολύ περισσότερες δεκαετίες βέβαια από τον δεύτερο. «Ολες οι πολιτικές σταδιοδρομίες τελειώνουν με την αποτυχία τους. Η δική μου τελείωσε νωρίτερα από τις περισσότερες» είπε πέρυσι σε μια συνέντευξή του ο Μπεν. «Εάν δεν πετύχω στην αποστολή που έχω αναλάβει, δεν θα θεωρήσω τελειωμένη μόνο την κυβερνητική μου εμπειρία αλλά και την καριέρα μου στην πολιτική» είπε αυτήν την εβδομάδα ο Ρέντσι.

Αν ο πεισματάρης Βρετανός είχε καταφέρει να γίνει αρχηγός των Εργατικών, η βρετανική πολιτική σκηνή θα ήταν σήμερα ριζικά διαφορετική. Αν ο πεισματάρης Ιταλός καταφέρει να κάνει πράξη αυτά που οραματίζεται, θα αλλάξει ριζικά όχι μόνο η χώρα του, αλλά ολόκληρη η Ευρώπη. Ο πρώτος ηττήθηκε. Ο δεύτερος είναι αποφασισμένος να νικήσει. Ο Τόνι πίστευε βαθιά στην Αριστερά, την οποία ταύτιζε με τα ισχυρά συνδικάτα, την υπεράσπιση των αδυνάτων και την αντίθεση στους πολέμους. Ο Ματέο πιστεύει κι αυτός στην Αριστερά, την οποία ορίζει με έναν δικό του, πολύ διαφορετικό τρόπο. Για τον πρώτο, ο Χάρολντ Ουίλσον έλεγε ότι αντιπροσώπευε «ένα είδος γηράσκουσας αιώνιας νεότητας: όσο μεγαλώνει γίνεται και πιο ανώριμος». Για τον δεύτερο, ο καθηγητής Πολιτικών Επιστημών Τζιοβάνι Ορσίνα λέει ότι «η αποστολή του είναι αδύνατη, πρέπει να κερδίσει δέκα ματς στη σειρά όπως έκανε η Ρόμα». Είχε άδικο ο πρώτος, όπως έχει άδικο και ο δεύτερος.

Ο Τόνι Μπεν ήλπιζε να ζήσει μέχρι τα 90 και απέδιδε τη ζωτικότητά του στο γεγονός ότι είχε στραμμένο πάντα το μυαλό του προς το μέλλον. Ο Ρέντσι ακολουθεί την ίδια συνταγή.